Tseiqami

De ontvoering van de broer van A. Heijn

2012-01-29T14:02:00.007-07:00

Na wekenlang voorbereiden, besloten we vandaag dat de muren op etage 1 genoeg geplamuurd, gekit, geschuurd, gekrabt en gesopt waren. Behangtijd! Tante M. stuurde nog een aantal tips over schroevendraaiers aan touwtjes, en aandacht voor de werkrichting ten opzichte van plaatsing van het raam. Schone doek mee, rechte lat bij de hand. Het kon allemaal geen kwaad. Haastige spoed werd ons ook ten stelligste afgeraden. Maar na wekenlang uitstelgedrag kon een beetje druk op de ketel geen kwaad. Zelf de Fixet in de buurt wist van onze behangacties, en op zondagochtend hebben we ook nog ons best gedaan om de grote Gamma op de kop te zetten op zoek naar gaasjes om flexibele naadjes bij elkaar te houden. Maar inmiddels is toch de kop er vanaf en een halve kamer is gedaan. Nu nog afwachten of het blijft hangen, en zo ja, hoe het is blijven hangen. Grappige bijkomstigheid: De vorige bewoner heeft de vorige behanglaag geplakt toen de broer van A. Heijn ontvoerd is in Bloemendaal, zo lazen we in zijn dagboekaantekeningen op de muur. En laat het nu net het geval zijn dat W. Holleeder, de vermeende ontvoerder van de broer van A. Heijn, de afgelopen week is vrijgekomen. Misschien moeten we voor we deze berichten weer onder het papier plakken, ook een bericht van ons toevoegen, om ook onszelf een plek te geven in de geschiedenis van dit huis en haar bewoners.

Wat onze mannetjes doen

2012-01-25T13:11:00.003-07:00

In de toekomstige slaapkamer van J. liggen Men's Health en Golfer's magazine. Hoe je libido te vergroten? Hoe je score te verbeteren? Er ging een wereld voor ons open toen we vandaag aan de koffie zaten, zoals ze door onze mannetjes gezet wordt, een echte Senseo dus. Onze loodgiet- annex electriciteitsmannetje verdiept zich in 's mannen gezondheid terwijl onze aanneemmannetje graag wil weten hoe hij een balletje door de ruit van de buren mept. Wij voelen ons kleine kinderen en domme drommels in de aanwezigheid van onze mannetjes. Wij kunnen nog niet eens een behangtafel opzetten, en als we proberen een gat met allebastine te dichten, blijkt het - zonder dat we het merken - al gedaan te zijn. Ook moet het de arme familie K. uitgelegd worden dat de rode tape om de openslaande tuindeuren heen geen decoratie is, maar tijdelijke bescherming. Maar in de avond, achter hun machines, slaat de familie K. toe en maakt sjablonen om op professionele wijze de perfecte foto voor het fotobehangetje van R. te kiezen. Op internet slaat de familie K. haar slag door echte Rauhfaser bij onze oosterburen te bestellen, voor het Heimatgefuehl. Behangen leren ze via youtube filmpjes - ze zoeken er nog eentje over vloeren leggen en het in de olie zetten met een vloermannetje -. De parketboer leest in het dossier van de familie K. (aangelegd na opvraag van talloze offertes) dat de familie K. hen op het spoor gekomen is, niet door hun "goede naam" zoals de meeste mensen, maar via internet. Helden van het digitale tijdperk, dat zijn ze.

Tata Steel Chess 2012

2012-01-16T16:09:00.000-07:00

Aus dem fernen Kanada schauten wir im Winter immer mit Ehrfurcht zum Tata Steel Schach Turnier hinüber durchs Glasfaserkabel. Waickensie, wie es unsere kanadischen Schachhelden nannten - die auch gerne das Phänomen sackswäng diskutierten - , oder, auf gut Holländisch, Wijk aan Zee, ist einmal im Jahr ein Schachpilgerort, für Spieler aller Niveaus, von Schachwürmern wie your's truly bis zu solchen Göttern wie Carlsen, Aronian, Ivanchuk oder Giri. Und nun wohnen wir beinahe dort, mit öffentlichen Verkehsrmitteln, ein Auto haben wir schliesslich nicht, sind wir in ca 40 min mittendrin, zwischen Hochöfen und Strand.

Wit hatten Jakob auch dann schon lange versprochen, dass er mitspielen dürfe, wenn's soweit wäre, und diesen Wochenende begann das Spektakel. 3 Wochen lang Schach, Schach, Schach, herrlich! Wegen Hausumbaucomplexität haben wir nicht ganz so viel Zeit, aber ein Wochenende musste drin sein. Darum spielte Jakob bei den Wochenendsvierkämpfen mit. Ca 540 Spieler waren nach KNSB Rating in 4rer Gruppen eingeteilt und spielten einen round robin, also 3 Spiele, eins Freitag, eins Samstag und Finale am Sonntag. Jakob's Gruppe war 9L, eine der letzten Gruppen, weil Jakobs KNSB Rating noch nicht ganz eingependelt ist, und so war es nicht ganz unwahrscheinlich, dass er den 1ten Preis holen würde. Doch waren die Gegner um die 1320 gerated, dass sind also zwar blutige Amateure, aber schon erfahrene Klubspieler!

Am ersten Tag mussten wir uns anmelden und es dauert eben bis wir begriffen, dass Gruppen 8 und 9 gar nicht im grossen Saal zusammen mit den Grossmeistern spielten, sondern im Kaffee de Zon. Ein bisschen verwirrt und aufgeregt liefen wir eben hin und her um Wijk an Zee zu begreifen, die Situation in de Griff zu bekommen. Nachdem der Spielsaal gefunden war wanderten wir zum Strand und liessen uns vom eisigen Wind beuteln. Hie und da sah es aus als ob rudelweise Hasenraupen aus dem Wasser und über den Strand in die Dünen flitzen, aber es war nur vom Wind aufgepeitschter, weggejagter Meeresschaum. Im Abstand von 300m standen jeweils Männer in wehenden Mänteln, die ziellos in die Ferne starrten, ihm Geiste auf irgendeiner Nebenlinie ihres Repertoires. Ok, Zeit zum Kampf! Zurück in die warme Stube.

Das Kaffee war perfekt für mich: Nachdem alle Spieler im Spielsaal verschwunden waren wurde es ruhig und konnte ich mich in Elmas Artikel über das Verhältnis von second language acquisition und specific language impairment und eine Tasse koffie verkeerd vertiefen. Immer mal kam Jakob zu Vorschein, ganz aufgeräumt, und nach ca 1.5 h war die erste Partie gewonnen. Es war etwas Glück dabei, denn die Rochade, die die Springergabel zuließ, hätte ihm eigentlich zum Verhängnis werden müssen! Wir aßen einen Rausschmeisser (Brot mit Spiegelei) und wanderten noch zum Analysezelt. Da hörten wir einem serbischen Grossmeister zu und erfuhren Details zu den Spielen Nakamura - Ivanchuk und Gelfand - Giri, und dann, hops, liessen wir uns von Bus und Bahn nach hause schaukeln und wiegen.

Auch am Zweiten Tag gewann Jakob, diesmal mit einem deutlichen Arbeitssieg. Zeitgleich mit Jakobs Spiel waren die Parteien der A Gruppe begonnen, und wir hatten nun Zeit uns das anzuschauen im grossen Saal. Ich begriff jetzt erst, was Schach und Golf gemeinsam haben, ja, dass Schach eigentlich ein Bewegungsport ist: gehen, gehen, gehen. Wie eingesperrte Tiger strichen die Meister zwischen ihren Brettern auf und ab, hin und her, und wir, gebannt, folgten jedem Schritt, prägten uns die Bewegungsmuster ein. Wieder zuhause checkten wir via Zwischennetz den Spielstand. Die anderen 2 Spieler in 9L hatten Remise gespielt, morgen ein Remise wäre genug für den ersten Platz!

Am Sonntag nahmen wir die Damen mit, wanderten wieder über den Strand, aßen wieder Rausschmeisser, guckten wieder nach GMs, und Jakob spielte sein Remise: Gruppenerster, Gewinn 25E, Promotion! Als wir abends Mendelssohn üben auf Violine und Flöte klingelt das Telefoon, selbst die Zeitung hat es mitbekommen und will mit Jakob sprechen. In gewohnt hyperbolischem Stil lesen wir am nächsten Tag:

Und auch Rebecca konnte das Interesse der Medien erlangen: im offiziellen Video ist sie mit ihrer blauen Mütze zu sehen!

Tolle gebrauchte Sachen zu verkaufen

2011-12-21T12:35:00.001-07:00

Kauf bei uns: hier!

Im Haus geht's weiterhin wild zu:

De kindervrind

2011-11-26T03:41:00.008-07:00

Drie jaar waren we zonder sint. Jammer? Verdrietig? NEE! Dolblij en opgelucht, bevrijd. Wij worstelen met de sint en ook met zijn pieten en zijn - soms stilzwijgend soms wat luider - in protest tegen deze nationale leugen. Het gaat lang terug voor mij, deze worsteling. Als ik terugdenk had ik als klein kind al sterk gemengde gevoelens over het rondgooien van het zogenaamde strooigoed. Enerzijds was het vol spanning wachten tot een piet de deur van het klaslokaal opengooide. Anderzijds was ik heel eenvoudig bang voor die keiharde pepernoten en dook ik het liefst direct in een veilige hoek. Ik at mijzelf graag kotsmisselijk. Maar ook was ik afkerig van het snoep dat uit de stoffige hoeken van de niet al te frisse vloer van het klaslokaal was weggegraaid. En ooit ben ik door het hoofd van de lagere school aan mijn oren naar binnen getrokken omdat hij dacht dat ik de jongere generatie op de school op de hoogte bracht van het grote bedrog. We hebben J & R dan ook nooit voor het lapje gehouden. Wie gelooft of vertrouwt zijn ouders nog als ze jarenlang volhouden en aanmoedigen dat er een vieze oude vent in een jurk met een boek vol met intieme details van kinderen op een paard op een stoomboot vanuit Spanje naar Nederland komt, zich op wonderbaarlijke wijze multipliceert, snoepjes uitdeelt, via de schoorsteen naar binnen gluurt en in ongelijke verhouding staat tot zijn talloze 'knechtjes', die er overigens ook niet vies van zijn met een zweepje aan de slag te gaan. Ik was dan ook blij verrast toen ik net dit berichtje las, en zie ook een oude klassieker van Toon Hermans over dit thema. Nu wordt het tijd dat ook in Nederland de slavernij wordt afgeschaft, en dat de Nederlandse ouder zichzelf weer in de ogen durft te kijken. Ban de sint! Bevrijd piet! Ban de sint! Bevrijd piet! Ban de sint! Bevrijd piet!

Huis deel 1

2011-11-20T14:24:00.004-07:00

We zijn de trotse bezitters van een huis. Zie hier onze badkamer met Marokkaanse handgeglazuurde tegeltjes, handdouche en all-round scrub. Voor een heerlijk authentiek gevoel en unieke ruimte-beleving. Nooit meer damp op de spiegel, want deze is er niet.

De collectie designradiotoren.

En is onze nieuwe slaapkamer niet om jaloers van te worden? Je opent de deur en valt niet van de ene verbazing in de ander, maar in een heerlijk zacht matras van hoogwaardige isolatie-materialen.

Vetcooledodehoekles! DUH.

2011-10-30T14:20:00.004-06:00

Toen ik al niet eens meer jong was, kwam het woord 'wreed' in zwang. Het lukte mij niet meer om de fijne nuances van dit woord te leren, want ik was opgegroeid in de generatie van 'kei'. Overigens heb ik ook van 'kei' de kneepjes niet onder de knie gekregen omdat ik het associeerde met Nederland onder de rivieren. Dat was niet mijn land, niet mijn taal en dus was voor mij ook nooit en te nimmer iets 'keigaaf', hoogstens keihard omdat een kei hard is. In mijn taal zei je ook geen 'houdoe'. Tevens weerhield ik me van het westerse 'doei'. Wij zeiden 'aju' of 'ajuus'. Ik ben wars van nieuwe invloeden, maar inmiddels vinden de nieuwe invloeden wel hun weg naar mij. 'Vet cool' is natuurlijk een oude bekende. Ik denk dat Jakob die al gebruikte toen we naar Canada vertrokken. Zo had Jakob deze week een vet coole les over dode hoeken in het verkeer. Er kwam zelfs een vrachtauto op school, en de dode hoek werd zelf aanschouwd. Vet cool dus. Een nieuwe voor mij is 'hard'. Volgens Jakob is iets 'hard' als het erg is, maar preciezer kan ik het niet krijgen. En favoriet is natuurlijk Rebecca's 'duh' met de bijbehorende onderuitgezakte toon, a la Charlie Sheen. Voor alles dat al 100 jaar bekend verondersteld kan worden. Hoe kun je zo dom zijn! Duh. En zo af en toe is hier nog iets 'epic'.

Avonturen in Elswout

2011-10-24T12:34:00.005-06:00

Vorige week of de week ervoor waren we wandelen op landgoed Elswout toen er ineens een rode poes met halflang haar op ons afdook. Ze had een bandje om met maar een half kokertje eraan. Het gedeelte met naam en telefoonnummer ontbraken. De poes was gewelddadig aanhankelijk en liep met ons mee, en wij wisten niet wat te doen. Was de poes dak- en thuisloos? Waarom had ze maar een half kokertje en had ze een schram op haar wang? Het hield ons allemaal bezig en bijna hadden we de moeder van Rebecca's vriendinnetje met de 4 poezen gebeld, tot poes zich aan twee andere wandelaars klampte.

Een dag later waren we weer op Elswout, maar nu voor een paddenstoelexcursie. Naast een biefstukzwam zag ik ook de rode poes weer. Ze zat in een boom terwijl 10 kinderen probeerden bij haar te komen. Ook de kinderen maakten zich druk om het lot van de rode poes, maar omdat zij zich druk maakten konden wij onze fietstassen met half gerust hart vol met goudreinetten stoppen in plaats van met poes.

De afgelopen week was het herfstvakantie en op woensdag gingen de kinderen met de boswachter vogels tekenen op Elswout. Ze keken door verrekijkers naar houtduiven, en tekenden aalscholvers, merels en mussen. Ze hoorden over de ara in Elswout, de enige ara die in Nederland in het "wild" leeft en hier een nestje jonge araatjes heeft groot gebracht, en over de rode poes. Volgens de boswachter hoeven we ons geen zorgen te maken, en dat geloven we dan maar.

Een mooie herfstdag in de duinen

2011-10-17T12:36:00.006-06:00

Drie jaar geleden gingen we voor het eerste bisons zoeken in Elk Island. Dit weekend gingen op jacht naar de grote grazers van de Kennemer Duinen. Er zijn gelukkig voldoende constanten in ons bestaan. En nog steeds was grote held Jakob zo bang dat hij fluisterde zodra we in de buurt van deze koeies of koeen (Rebecca heeft nog wat moeite met de rare meervouden in het Nederlands) kwamen.

Ook zagen we nog een hert, een libelle met een gebroken vleugel en een kudde schapen, waaronder 1 zwart schaapje, aangevoerd door een mank schaap, en, tevens, een groep nog niet nader geidentificeerde zwarte vogels. Cormorants met een wit borstje? Na 3 uur wandelen in de duinen waren we allemaal uitgeput en Rebecca viel thuis direct in slaap. Binnenkort nog een keer op pad met de flora en fauna in de hand, want met het determineren van plant en dier was het vandaag erbarmelijk gesteld.

Tis 'n schande maar een fraaie, dat wel

2011-10-10T12:55:00.005-06:00

Tseiqami ligt al veel te lang plat. En wat is er veel gebeurd! Op 1 september zijn we verhuisd, zonder rijbewijs maar wel met boerman en zijn alom erkende rijvaardigheid. De wasmachine moest weer eens een paar van die immens steile Nederlandse trappen op. Het weekend erop volgend zijn we met 3 fietsen, 4 personen, en 3 grote zwarte roltassen vanuit het oosten naar het westen getreind, en maandag begon de school. Sindsdien fietsen we iedere ochtend over het bruggetje (zie foto), langs de Bavo Kathedraal, spoor over, stad uit, weilanden door, hoekje om, naar school. Op vrijdag halen we graag nog een zak kibbeling bij Willy, net na het bruggetje, en voor sluitingstijd.

En wat is er weinig veranderd. Want inmiddels fiedelt J. alweer iedere week lustig aan de vioolconcerten van Vivaldi, schaakt op dinsdag tegen de - zoals hij het noemt - "oude mannen", en op vrijdag met de kinderen in de club. In het weekend regelmatig een toernooi, van Mierlo naar Leiden naar Santpoort. R. twinkelt twinkelt op de cello, en donderjaagt zoals altijd met de jongens. Het lijkt alsof we nooit weggeweest zijn. En dat terwijl we hier nooit waren.

Het is druk, dat wel. Maar de oude stad Haarlem bevalt erg goed. Iedere week ontdekken we weer een nieuw stukje. Eerst was het fietsen naar Zandvoort, fietsen naar Bloemendaal, en toen was het fietsen langs de Spaarne, of wandelen bij Elswout. En soms ineens, totaal onverwacht, komen we ook hier in een rare multiculti mix. Zoals toen die dag toen we een kerk binnengetrokken werden om naar een Cubaans koor te luisteren. Het overviel ons en week gestemd als we waren door alle emoties van de laatste maanden, waren we tot de tranen aan toe geroerd. Gelukkig had A. een dikke zonnenbril op en kon ik me vasthouden aan de zwabber (met emmer) die ik net bij de Blokker gekocht had.

Overgegoten kaaskops

2011-08-28T14:42:00.003-06:00

Ach, wat is de levende taal toch een genot! Een grote bron van taalplezier is de menukaart in een willekeurig restaurant. Afgelopen vrijdag stond er bijvoorbeeld chocolademoes op het menu - ik zag iemand druk in de weer met een vork een stuk chocolade prakkend - en waren de schotels overgegoten met saus. Zaterdag fietste ik, samen met R., langs een groepje kinderen. Eentje riep er iets en misschien was het wel in onze richting. R. vroeg zich af wat het betekende. Ik antwoordde dat het waarschijnlijk een andere taal was. Misschien Marokkaans, of Turks? Later vroeg A., die samen met J. een stukje vooruit fietste, of ik de kinders nog aangesproken had. Zoiets doe ik namelijk graag. Zo heb ik onlangs nog een groepje voetballende tieners vermanend toegesproken nadat ze hun bal in mijn buik geschoten hadden: Zeg zouden jullie niet eens even jullie excuses aanbieden?!. Ik kom langzaam op de leeftijd dat dat kan, en als moeder heb ik een verantwoordelijkheid. Maar de knulletjes van vandaag had ik ook vanuit pure beroepsmatige interesse graag aangesproken. Klaarblijkelijk hadden ze ons gezinnetje - overigens grotendeels allochtoon - met het predicaat kaaskops beplakt.

In de arena

2011-08-26T04:05:00.009-06:00

Laat ik een klein misverstand even rechtzetten: ik kan woedend worden, rode waas voor de ogen, ontploffen als een ziedende stier brullend om me heen slaand, niets en niemand ontziend. Dat gebeurde bijvoorbeeld jaren geleden toen ik zag dat een jongeman mijn net gestolen fiets op de hoek van de Biltstraat voor 10 euro probeerde te verkopen. Mijn fiets heb ik zo teruggekregen. Veel andere woede-uitbarstingen heb ik weggedrongen, waarschijnlijk omdat deze minder effectief waren en vooral reden voor schaamte zijn.

Echter, de rode doek van de ERDEEWEE, gisteren, herinner ik me nog levendig. Wij allebei - A. en ik - hebben digitaal rijbevoegdheid in Nederland, en deze digitale bevoegdheden zijn geldig tot resp. 2013 en 2012. We dachten dus dat het roze papiertje slechts een futiele snel te regelen formaliteit was. NEEN! We moeten onze oude rijbewijzen, die we van Canada verplicht daar moesten achterlaten, opsturen. WE HEBBEN ZE NIET MEER! WIJ NIET KUNNEN! A. wordt aangemerkt als titelloze vreemdeling hoewel hij al jaren bij de belastingdienst bekend is als doneerder in de staatspot en ik, IK, moet een BEWIJS KOPEN dat ik bevoegd ben voor categorie B. Het CEEBEE-ER kan er wel 4 maanden voor nemen om naar dit bewijs te kijken en haar oordeel op te sturen naar de ERDEEWEE. Het ERDEEWEE doet er dan weer 2 maanden over om het pasjesbedrijf te bellen om een pasje .... te gieten, uit te snijden, hoekjes bij te schuren, te beschilderen, te vernissen, te lamineren, te verzegelen? Aan de telefoon knal ik uit elkaar bij het horen van de zalvende front-office mededelingen: "Ik begrijp uw frustratie, mevrouw", "Ik wil u graag een en ander uitleggen, maar ik kom er niet tussen", "dat zijn de regels, mevrouw, en daar kunnen wij niets aan doen", "nee, u kunt niemand spreken, maar wij kunnen u wel terugbellen". "Jaja" zeg ik "dat ken ik van de belastingdienst". Om van mijn geschreeuw af te komen, geeft het front-office mij het advies om met de kopieen van mijn rijbewijs naar de politie te gaan en te vragen of zij goedkeuring geven om met deze vodjes te rijden. Ik denk "zijn ze gek geworden?" maar in uiterste wanhoop probeer ik het toch. Totaal onwettig, natuurlijk. Bedankt ERDEEWEE.

Dan zijn er nog een paar kleine akkefietjes waar A. mij buiten probeert te houden, omdat een ziedende stier meer kapotmaakt dan lijmt. En er moet een hoop ge(s)lijmd worden. Zo is er A's TELETWEE mobiele abonnement waarvoor hij mijn Nederlanderschap moet lenen, omdat een Duitser niet geaccepteerd wordt en Europa niet bestaat in het nieuwe Nederland (en rijbewijzen, doorgaans erg geschikt om dit paspoortprobleem op te lossen, hebben we natuurlijk niet). En wat te denken van de DOUANE waar onze 23 kisten met oude meuk doorheen gesluisd moeten worden - smachtend wachtend in de haven van Rotterdam - en die klaarblijkelijk in plaats van de gangbare rode stempel een zwarte stempel hebben gekregen. Omdat de inkt op was, de beambte kleurenblind is, of het verkeerde stempelkussen gebruikt heeft? Ik had de willekeurige helpdeskmedewerker zowel de mobiele telefoon - de verboden Samsung Melkweg - als het stempelkussen persoonlijk door de strot geduwd. Nee, dan A.: geduld had nooit een betere vertegenwoordiger. Hut ab!

Tussen al die rode lappen door laveren we op een huurfiets (ajaaa, daar herinner ik me ineens wat nog lopende problemen met onze nieuwe ENNES abonnementen en persoonlijke tjipknippers) over de derde duinenrij in Haarlem, en dan belt regelmatig een makelaar op die er geen enkel probleem in ziet om een verschil van 60.000 euro tussen vraag en onze mogelijkheden te overbruggen.

De vrije slag door Zutphen

2011-08-20T16:15:00.001-06:00

Ja Berni, viel um die Ohren, aber heute hatten wir Wasser in den Ohren.

Seit unserer Ankunft sind wir viel mit der Haussuche in Haarlem beschäftigt. Mit Fahrrad und Stadtkarte hin und her, in der Pause einen Bitterbal und ein Butterbrot mit jungem Gouda.

Wir haben inzwischen ca. 20 Häuser angekuckt. Wenn's klappt, wohnen wir in einer Gegend, die 10 Fahrrad Minuten entfernt from Strand ist, 10 Minuten durch ein Dünennaturschutzgebiet, 2 min zur Schule, Arbeit ca 40 min. Weils aber erwartungsgemäß noch dauert und auch noch umgebaut werden wird müssen wir erst kurz mieten, ausserdem weiter Häuser gucken, Architekten suchen, Bautechnische Untersuchung regeln, Hypotheken abschließen, Fahrräder 2ter Hand kaufen und reparieren, Musikunttericht regeln, Sportclubs, usw. .... Wir haben natürlich kein Führerschein mehr und kein Auto, alle Abstände werden mit Zug und Fahhrad bewältigt. Unsere Kleider, Bücher, Computer und Elmas Fahhrad stehen auf einer Pallette in Rotterdam, das Finanzamt hat unseren Antrag auf Erlassung von Mehrwertsteuer und Einfuhrrecht bisher noch nicht genehmigt, zum Glück haben wir noch genug Kleider mit von unserer Reise durch British Columbia.

Zugleich aber erfreuen wir uns täglich wieder an und in Holland. Hier in der Hinterecke (Achterhoek) bei Elmas Eltern ist es prächtig. Fahrradfahren (immer fahrradfahren = fietsen) unter Alleen, über sandige Waldpfade, zum retro-Freibad in Vorden, Kaffee im Garten, Tischtennis unterm Garagendach. Ich studiere das Goldene Zeitalter Hollands, Descartes, Spinoza, Grotius, Vossius, aber auch Supralapsaristen und Infralapsaristem, bzw. Remonstranten und Contraremonstranten, usw., Elma bereitet ihren Kurs vor und denkt sich Forschungsprojekte aus, die Kinder spielen mit Hubert's Kindern oder mit Ministeck und fietsen, fietsen, fietsen.

Heute war allerdings ein besonderer Tag. Wir hatten in der Zeitung gelesen vom 'Freien Schlag durch Zutphen', einem Schwimmwettstreit in der Berkel.

Nach dem wir in Canada/USA in Yellowstone Lake (12°), Big Horn Canyon (19°), den Seen von Saskatchwan (19°), dem Pazifik auf den Queen Charlotte Inseln (15°) und dem Pazifik vor Tofino, Vancouver Island (16°), und letztens in Haarlem im monumentalen Houtvaart Schwimmbad (Amsterdammer Schule), 21.5°, rumgeschwommen waren fühlten wir uns reif für unseren ersten Schimmwettkampf in offenem Wasser und haben uns gleich angemeldet,

Elma für 1500m, ich für 3000m.

Die Berkel ist ein ziemlich ruhiges Flüsschen, mit leichter Strömung, Wassertemperatur ca 20°,

dass unter Weidenbäumen langs in einem leichten Bogen durch Zutphen dümpelt, zwischen 500 Jahren alten Häusern und unter Brückchen hindurch.

Wir haben es alle beide geschafft,

und genossen bei bestem Wetter

vom undurchsichtigen und ungefilterden grünbraunen Wasser

und der eigenartigen Perspektive. Unsere Zeiten wissen wir noch nicht, stehn wohl bald auf der Website. Nächstes Jahr machen die Kinder auch mit. Mal sehen wann und wo der nächste Wettstreit stattfindet. Im Herbst allerding dann mit leichter Neoprenrüstung!

Museum van schelp tot schedel

2011-07-13T13:56:00.001-06:00

Vandaag is de vanzelfsprekendheid in een klap voorbij. De laatste dag op het water, de laatste dag voor 9 mensen koken op een houtvuur, en laatste dag dat ieder voor zijn of haar call of nature het Ama beach bezoeken (dat er hier overigens uitziet zoals op bovenstaande foto).

De eerste uurtjes van de ochtend gaat iedereen z'n eigen gang. Rebecca kijkt hoe Rachel de restjes eten in zakken doet, zodat ze later weer opgebakken kunnen worden. Ook bewondert ze hoe Rachel een lucifer door een oud piercinggat ergens schuin onder de onderlip kan halen. Wij maken ons een voorstelling van de teenager Rebecca. Jakob helpt Pierre met de crabtrap, een project dat al een paar dagen bezig is en waarvoor ze samen al zoekend op het strand allerlei onderdelen verzameld hebben. Een paar pogingen om krabben te vangen, zijn vruchteloos gebleven. De bodem is hier niet zanderig genoeg, is de diagnose.

Dan maken we een plan en besluiten om samen met gids Jo en z'n viertjes nog een dag flink te peddelen. Het plan is een tocht rond het eiland, waar onze tenten staan, zodat we het aan alle kanten kunnen zien. Het weer is nog steeds geweldig, de wind en golven mild. We hebben geluk, want de Queen Charlottes staan bekend om hun regen. Wij zijn blij, want regen hadden we genoeg. De tocht is bijzonder mooi, met zeemist die plotseling in flarden opkomt en tussen de eilandjes door zweeft, andere kanten van het eiland met zwarte lavasteen. We leggen aan bij een aanpalend eilandje voor de lunch, opgewarmde paste van de vorige dag, en laten alles nog even diep inwerken, in alle rust. Water, lucht en steen.

De kinderen werken ondertussen hard aan hun museum. Ze klimmen omhoog en zoeken op het strand, en vinden botten, zeesterren, scharen van krabben, een schedel (een rivierotter?), kaakbot en verschillende abalone met parelmoer in steeds weer andere kleuren.

Op een gegeven moment moeten we toch weer oppakken, want het is onze kookbeurt vanavond. We peddelen het laatste stuk, tot we het hele eiland rond zijn. Aangekomen zet ik een pan op het vuur, voor een potato-leek-soup.

Jo legt Jakob en Rebecca uit hoe ze een mand moeten vlechten, ook al een project dat eerder begonnen is. Vanaf dag 1 zijn Jakob en Jo al takken van de goede lengte aan weken zodat ze buigzaam genoeg zijn, en vandaag kan er eindelijk gevlochten worden.

En als Pierre de restanten van een opgegeten vis op de stenen legt, kunnen we precies zien hoe een bald eagle zijn prooi vangt. Eerste scheert hij er hard over heen en mist op een haar na. Dan wacht hij zo'n 5 minuten hoog in de boom, totdat wij denken dat hij het eigenlijk al opgegeven heeft. Plotseling, bijna sneller dan wij het door hebben, duikt hij nogmaals naar beneden en pikt met zijn klauwen de resten van de vis op.

Het wordt een late avond. Jakob en Rebecca bouwen hard aan een dam om het vuur te beschermen tegen het opkomende water, maar de zee wint. Het is volle maan, de hoogste high tide en morgenvroeg de laagste low tide.

Tanu

2011-07-12T14:37:00.006-06:00

De dagen rijgen zich vanzelfsprekend aan elkaar zonder dat we veel na hoeven denken. Wat een heerlijkheid! Deze ochtend slapen we uit om rond de middag op pad te gaan naar het dorp Tanu, een historisch Haida dorp.

In Tanu krijgen een rondleiding door watchmen David, Denise en hun hondje Cedar, en horen weer hoe de Haida de kust afschuimden, slaven hielden die ze als buit meegenomen hadden, zich - anders dan hun "broeders" op de plains van Alberta - geen zorgen over eten hoefden te maken door vis in overvloed, verplaatsbare houten huizen hadden, een hoog ontwikkelde hout- en vlechtcultuur hadden en natuurlijk palen, palen, palen. Alles wordt aan de natuur overgelaten en de palen die dit roemrijke verleden markeren liggen half vergaan verborgen onder dikke lagen mos. Wie goed kijkt herkent iets van de oude dorpsstructuur.

We zitten nog een tijd in het huis van de watchmen en zien hoe David peddels uitsnijdt, luisteren naar de uitleg van Denise over het weven met de rode en de witte ceder bast, en proeven gedroogd zeewier. De lekkerste zeewier - en deze was onverwacht lekker met de smaak van zoete nori - krijg je door te oogsten in februari.

Nadat J & R nog diverse snoepjes toegestopt krijgen, gaan we verder op pad naar Kunga Island. J. bewijst zichzelf en peddelt het laatste stuk in de kayak, die hij deelde met Rachel, voor twee. Binnenkort wordt zijn wens vervuld en mag hij alleen in een kayak.

Heaven on earth

2011-07-11T09:53:00.006-06:00

Vandaag is een peddeldag waarop we halverwege voor de keuze staan: Tanu ("eelgrass") Island of Kunga Island? Eerst een pauze en dan kiezen we voor vandaag de kortere route, naar Tanu. Dit betekent dat we pas morgen vers zoet water kunnen halen.

Onderweg komen we veel vogels tegen: de trotse bald eagle, meeuwen met jonge grijze meeuwtjes, brutaal kijkende oyster catchers, en een nog niet nader geidentificeerde roodpotige zwarte zwemvogel.

Na een flinke peddel met nog een race tussen A. en mij komen we om het hoekje aan bij een mooi, breed en windvrij strand waar de visjes boven het zee-oppervlak uitspringen en een zeehond nieuwsgierig toekijkt.

Iedereen zakt ergens neer op het strand. Nitya zet haar tent op op het strand. Pierre gaat nog uit vissen en wij springen allemaal het water in. Die avond zitten we lang aan het strand tot dat de zon volledig onder gegaan is. Het zeehondje kijkt regelmatig of wij er nog zitten.

Ken

2011-07-10T13:48:00.005-06:00

Vandaag pakken we op tijd de boel op en smeren ons dik in met zonnenbrandcreme. Ik zit vandaag voor het eerst in een 2-persoonskayak, samen met Rebecca. Rebecca zit voorin, en ik achterin. De handling van een grotere kayak is anders, en de kayak ligt ook anders in het water. Maar als molenwiekend, met een mooie draai in het middel, peddel ik ook in deze kayak rustig door.

De oversteek duurt een paar uur, en als we aan de overkant zijn gaan we naar Skedans. Bij Skedans wachten twee watchmen ons, beide in een rood watchman shirt, ons al op op het strand. Watchman Ken geeft een rondleiding. Witte schelpjes markeren onze weg.

Ken blijkt een hardliner te zijn die ons graag deelgenoot maakt van de Haida gebruiken, en die bijzonder gedreven ingaat tegen the breaking of the protocol. Na de vernietiging van alle sociale structuren door de white men werden de gebruiken van de Haida niet meer goed doorgegeven. Zo dragen tegenwoordig bijvoorbeeld ook vrouwen en kinderen de zogenaamde button blankets, en dansen zij op de feesten. Dit is niet goed, volgens Ken, want door breaking of the protocol is de oogst niet goed en wordt er weinig zal gevangen. Ken's rondleiding is thorough, en we zien een oneindige reeks front poles, memorial poles en mortuary poles.

We horen ook over de 2-beam structure die later vervangen wordt door een 6-beam structure, doordat het metaal en de gereedschappen van de white men, de Haida in staat stellen de bomen te splijten. We komen bij tijdens de lunch, en stappen daarna weer in de kayak. Dan vangt Pierre nog zes vissen, waarvan er twee ontsnappen, en we zien een groep van black Rockfish boven het water uitspringen.

Pierre's vissen worden direct gefileerd, nog op het water, en als we aanmeren direct op het vuur gegooid. Avondeten!

Seal Island

2011-07-09T13:32:00.005-06:00

We besluiten nog een nacht op Cumshewa te blijven en een dagtrip te maken naar Seal Island. Voor het ontbijt rapen Rebecca en ik alle moed bij elkaar en springen in de best koude zee.

Bij Seal Island zien we van afstandje veel zeehonden, maar zodra ze ons horen aankomen laten ze zich massaal van de rotsen het water inglijden.

's Avonds luisteren we naar de weersberichten via de satelliet. Het ziet er goed uit de komende dagen: northwesterlies met een druk boven de 1013 millibar. Dat betekent een hogedrukgebied. Morgen moeten we een wat langere oversteek maken, en met instabiel weer zouden we langer moeten wachten, maar nu lijkt het erop dat we op pad kunnen gaan. Het jonge hertje ligt nog steeds op zijn plek. Vandaag heb ik wat zeewier gegeten, de bovenste dikkere stukjes van de kelp.

Cumshewa

2011-07-08T11:43:00.008-06:00

De volgende ochtend ligt het hertje er nog. We genieten een ontbijt van scrambled eggs op het vuur, door kok Jakob. Dan pakken we ons kamp weer op. Iedereen is verantwoordelijk voor een eigen kayak. Er zijn twee dubbele kayaks en drie enkele. Vandaag gaat de tocht naar Cumshewa, waar we zullen kamperen bij de restanten van een Haida dorp, en enige waar dat mag en waar geen watchmen zijn. Het kayakken is rustig en rustgevend en ik denk al lang niet meer aan mijn laptop, een andere wereld. Nu is er alleen maar 'chop' 'chop' van mijn peddel in het water, en zie ik alleen het wateroppervlak, de wolken en rotsen die boven het wateroppervlak uitsteken. De zee is rustig en het weer is mild. Op Cumshewa is een zoetwaterstroom, waar we de drinkwaterzakken opvullen. Op de heenweg lopen we zien we hoe bomen langzaam de oude totempalen overnemen.

Sommige palen zijn opgericht om aan te geven hoe genereus de een of andere leider was; iedere inkerving staat voor een potlach, een feest voor de hele omgeving, en hoe meer inkervingen hoe meer potlaches en hoe meer potlaches hoe vrijgeviger de persoon.

Op de terugweg vinden we een dode bald eagle (Amerikaanse zeearend), met snavel en pootjes nog intact. Jo purkt er lekker op los en laat ons enthousiast alles zien.

Er is een cabin van de chief met daarvoor een steen in de vorm van een adelaar; de chief is van de Eagle Crest. Iedere Haida familie (of de grotere moiety eenheid) heeft een crest, Raven of Eagle. Verder is er een schiereilandje, waar we met laagtij naartoe kunnen wandelen.

Ook is er een wondermooie Ama beach. Hoe kunnen we nog ooit in een hokje tussen vier muren zitten, aangesloten op een rioolpijp?

Licht als veertjes op het water

2011-07-07T15:19:00.011-06:00

Om 6 uur komt de taxi. Gisteren zijn we aangekomen in Skidegate en hebben nog een ferry naar Alliford Bay genomen, om de zuidkant van de Queen Charlotte Islands te bereiken. Nog verwoede pogingen gedaan om poncho's voor de regen te krijgen, maar erg groot is het aanbod aan winkels niet op deze archipel, en dat is een understatement. Geen regenponcho's dus, en we moeten er maar vertrouwen in hebben dat het weer vanaf nu mooi is. Onze tent hebben we opgezet in Sandspit. Voor het slapengaan beseffen we dat we eigenlijk niets weten over de volgende dag. Hoe laat moeten we opstaan? Waar laten we Jeep? Waar laten we onze 'valuables'? Hoe gaat dat eigenlijk, kayakken? Maar het gras is zacht en we slapen lekker, en de volgende dag is er de taxi en geen tijd meer om na te denken. Jeep krijgt een plekje in de tuin van de taxi chauffeur. De valuables, waaronder mijn laptop, gaan nog maar even mee. In de taxi ontmoeten we Pierre en Renita, die ook meegaan op de kayaktrip, en dan gaan we naar het zuiden, via logging roads en onbewoond gebied naar onze uitvalsbasis, Moresby Camp. Daar sluit een derde medereiziger zich aan, Nitya, en we maken kennis met onze gidsen, Jo en Rachel. We moeten loslaten, want ook de valuables kunnen niet mee; zij gaan mee terug met de taxi chauffeur. Ik roep uit dat als er iets gebeurt met mijn laptop ik noodgedwongen de wetenschap zal moeten verlaten. De gids, Jo, stopt verder onze paspoorten in een tasje en onze auto sleutel en wij zijn licht, zo licht als veertjes. Kunnen we niet voor altijd afstand doen van alles? Maar voor we voluit kunnen genieten van onze nieuwe status, zijn we voor een ander probleem geplaatst: inpakken van de kayak.

Er gaat meer in zo'n kayak dan gedacht. Tenten, pannen, eten voor 9 personen voor 1 week, slaapzakken, kleren, het past! We eten de lunch gemaakt door Rachel onder leiding van boss Bekka (iedereen is ingepland en wij zullen met z'n viertjes verantwoordelijk zijn voor zo'n 12 9-persoonsmaaltijden)

En dan gaan we in een kleine drizzle op pad. Jakob ziet een rivierotter wegschieten, en in de avond zetten we de tent op bij Conglomerate Point, genoemd naar het soort steen dat je hier vindt.

Dan ontdekken we een jong hertje, dat ligt te slapen, net naast onze kookplek. Hopelijk hebben we z'n moeder niet verjaagd. Rebecca en Jakob kijken toe hoe Pierre aan zijn 'crab trap' werkt.

En we leren de regels: Iedere nacht zullen we op een strand bivakkeren, met de tent meestal aan de rand van het bos. Koken doen we op het strand op een vuur, op zo'n manier dat de zee in de nacht het vuur meeneemt. Een aanpalend strand, dat niet direct met onze kookplek of een zoetwaterplek in verbinding staat, wordt de Ama beach, ons heerlijke natuur toilet waar we naartoe gaan met de Ama bag. Als de Ama bag weg is, is de Ama beach bezet.

Zon op Haida Gwaii

2011-07-06T16:09:00.002-06:00

Om 8 uur, bij ons havermout ontbijt in de shelter, ontmoeten we een Nederlands echtpaar, maar veel tijd voor gebabbel is er niet want we moeten op pad, op naar het volgende avontuur. Het weer lijkt niet te beroerd. Op naar de volgende boot. Op naar Haida Gwaii.

Na een aantal uren varen, landen we in Skidegate, proberen nog vergeefs regenponcho's te komen, en nemen dan de volgende boot naar de zuidkant van de archipel, richting Alliford Bay. Daar aangekomen op naar Sandspit waar we om 10.30 in de avond de tent opzetten. Dan bedenken we dat we eigenlijk niet eens weten hoe laat we de volgende morgen opgepikt worden met de taxi. En waar laten we de auto? En waar blijven onze waardevolle spullen terwijl wij in de kayak rondpeddelen? Maar het weer is goed en het gras zacht.

Rupert rainbow

2011-07-05T15:50:00.003-06:00

Op de boot leggen we ons eerst maar eens comfortabel neer op de lounge banken tot de cafetaria opengaat voor koffie en ontbijt. Daar ontdekken we dat Moostache Joe met ons meereist, een gezelschap van 50 senioren, en een enorm gesnater in de ontbijtzaal. Er is nog een kleine catastrofe, wanneer de mosterd bijgevuld moet worden, en de medewerker - op leeftijd - niet weet hoe dat moet. Verder verloopt de reis vlekkeloos. Bij de douane nog wat gedoe rond onze bearspray, die we uit een van de onderste koffers moeten opdiepen (terwijl de achterklep nog steeds niet opengaat), maar dan rijden we toch echt als vakantiegangers zonder werkvergunning Canada in. Het is een raar gevoel. Veel tijd hebben we niet om hierover in overpeinzing te vervallen want we moeten 1) achterklep open krijgen, 2) internet checken voor updates betreffende onze geplande kayaktrip, 3) een enorme lijst boodschappen inslaan voor deze zelfde kayaktrip: 12 maaltijden voor 9 personen moeten we koken. Is er nog tijd voor kayaken, vragen we ons bezorgd af? De boodschappen lukken, de achterklep niet, en alles (kinderen, koffers, proviand) past net in de Jeep. We zetten kamp op bij onze oude vertrouwde kampeerplek in Prince Rupert, en zien daar de mooiste regenboog die we ooit gezien hebben. Lange leve Rupert in the Rain.

Ketchikan rain V (fireworks)

2011-07-04T12:36:00.006-06:00

Aanvankelijk worden we overmand door wanhoop. Na een half uur staren naar de grijze bekleding van het dak van de Jeep en de neerslaande regen tegen de buitenkant van het raam vormt zich het begin van een plannetje. Wat nou als ... ? Misschien het beste wat we kunnen doen ... Even naar de Safeways en dan ... ?

Een uurtje later hebben we een shelter ingenomen bij Warden Lake in het Tongass Forest, waar we onze eerste ochtend in Alaska weggeregend zijn, schaakspel op tafel, marshmellows aan stokken en hout, vers gehakt, huizenhoog opgestapeld. Hier gaan we de volgende uren zitten. Het regent. Ik pak mijn Weir of Hermiston (1896) van Stevenson, op de een of andere manier bijzonder passend bij ons, hier, in deze hut.

Als het donker is, stoppen er ineens een paar auto's. Locals, zoveel is ons duidelijk. Het blijkt de lokale jeugd te zijn die deze plek, tussen bergen over het water, uitverkoren heeft voor hun fourth-of-July-vuurwerk. Lokale jeugd deinst nergens voor terug en vuurpijlen worden zo uit het handje gelanceerd. Onze hut, onze shelter, onze bunker, is omgeven door rook, kruitlucht, gillende keukenmeiden en knallers.

Af en toe rennen we, tussen de knallen en flitsen door, naar de Jeep om iets op te halen of weg te brengen. Bij een van deze tochtjes lukt het me niet om de achterklep open te krijgen. Morgen bij daglicht maar eens beter kijken. Een paar uurtjes later is het zover en rijden we de boot op en varen dan, als toeristen ditmaal, weer naar Canada.

Ketchikan rain IV (Rubber Duck Race)

2011-07-04T10:18:00.001-06:00

Op de nacht van 4 op 5 juli zullen we op boot terug naar Prince Rupert stappen, en dus zullen de hele 4de juli doorbrengen met slechts het dak van onze Jeep boven het hoofd. Ach dazalwellukku, dachten we. Iedereen die we gesproken hadden, had al met lichtjes in de ogen verwezen naar het grote volksfeest deze dag. De dag van het jaar. Vluchtig hadden we een blik geworpen op de plaatselijke krant met het programma, en in onze achterhoofden was de onuitgesproken vraag gerezen waar dat grootste feest eigenlijk plaatsvond. Voor ons was het eerste mogelijk interessante programma punt de Rubber Duck Race om 15.00 uur. Maar goed, er waren vast allerlei kraampjes en tentjes waartussen we rond konden slenteren, of anders het zwembad of de bibliotheek, om de tijd dood te slaan. Maar eerst de Deer Mountain Tribal Hatchery and Eagle Center. Buiten regent het.

Er zitten twee grote kale adelaars (bald eagles). We vragen ons af wat ze de hele dag doen, en of ze niet ongelukkig zijn. Later horen we dat ze niet meer kunnen vliegen, en dat ze gered zijn omdat hun vleugels beschadigd zijn door visnetten of te jong te grote vissen proberen te vangen. Als altijd verbazen we ons over het verhaal van de zalm, dat we ook in deze hatchery horen. Hoe eitje en zaadje in een klein zoet watertje bij elkaar komen en de zalmpjes na ca. een jaar uitzwemmen naar de grote diepe oceaan. Na een aantal jaren daar rondgesparteld te hebben, van de vrijheid genoten, hun hormonen hen precies vertellen om te draaien en terug te zwemmen naar precies datzelfde kleine zoete watertje om op die plek de volgende generatie te maken en vervolgens van uitputting te sterven.

Na 1,5 uur staan we weer buiten. Het regent. We zien geen enkel kraampje. We rijden naar de bibliotheek. Deze is dicht, het is een feestdag. We zien het startpunt voor de Rubber Duck Race en besluiten - hoewel R. luid protesteert - dat we geen zin hebben om in de regen naar plastic eendjes te kijken. We rijden naar de highschool, waar het zwembad is: Beter binnen nat dan buiten nat. De regen spettert neer op de lege parkeerplaats. Alles is dicht. Ik rammel aan de deur. Wanhopig zitten we in de auto. R. jammert nog wat over rubber ducks. J. meent iets gelezen te hebben over een kraam met taco's. Wij zijn out of options. Het is rond de middag, en we hebben nog meer dan 12 uur voor ons, een tijd die ons langer lijkt dan de tijd tot onze pensioengerechtigde leeftijd.

Ketchikan rain III (from Tongass Highway north to south, and back)

2011-07-03T14:17:00.004-06:00

Er zitten vochtvlekken achter de lens van de camera, en A. - ongelukkig hiermee - probeert in Ketchikan een fotoshop te vinden. De yellow pages sturen ons naar de mall, en in de mall stuurt men ons naar een plek die niet door ons verder geidentificeerd kan worden en bovendien is het inmiddels zaterdag na 3 en zijn alle shoppies sowieso dicht omdat er geen cruiseship meer in de haven aanlegt. We besluiten de berg bij Ketchikan op te lopen, op zoek naar een beer. Net als we de auto parkeren, stort de regen met bakken de hemel uit. We wachten even en hijsen ons dan in regenpak. Het wordt een leuke tochtje, heerlijk rustig, zonder beren en zonder pauzes voor fotoshoots. Aan het einde van de middag thuisgekomen, blijkt de tijd zoals zo vaak, weer wonderen gedaan te hebben, want het fototoestel doet het weer.

Er is hier 1 weg, de Tongass highway, en op de volgende dag, bemensd met camera, rijden we die van noord naar zuid. Aan de noordkant wandelen we door het Tongass forest, en kijken naar het water.

Richting zuid komen we door Ketchikan. Hier zijn de voorbereidingen voor het feest van het jaar, de 4th of July, aan de gang.

Op de een of andere manier doet Ketchikan ons aan een niet nader te benoemen stad in het voormalige oostblok denken.

Stoplichten zijn er niet in Ketchikan. Als de boten in de haven liggen, trekken de verkeersregelaars hun regenpak aan en pakken hun stopbord uit de hoek. Nu wordt het namelijk druk met bussen die de Tongass highway van noord naar zuid en van zuid naar noord rijden.

En op gezette tijden springt men uit de bus, zuidwester over de ogen getrokken, paraplu paraat, en vormt men, de ruggen aaneen, een muur van klikkende en flitsende camera's.

Ketchikan rain II (en toen ging de camera kapot)

2011-07-01T12:18:00.006-06:00

We worden gered, en vinden onze cottage met uitzicht op de zee, een wasser, een droger en een electrische schoenen c.q. laarzendroger. Alles is nat, dus we drogen alles. En als alles droog is, zijn we klaar voor een nieuw tochtje door de regen, want het regenen blijft het doen. Het volgende tochtje leidt ons naar het Totem Bight State Park.

A. maakt foto's van het longhouse. De indianen - natives moeten we eigenlijk zeggen - hier bij de zee hadden het beter dan de natives van de prairie: een mild klimaat, water in overvloed en vis galore. Hier bouwden ze grote houten huizen, longhouses, waarin ze, wel met een groep van 50, de winter doorbrachten. In de zomer woonden ze in verschillende dorpjes, alwaar de vis was, en hadden prefab huis-contructies bedacht waardoor ze makkelijk op konden breken en weer verder konden trekken.

Het regent en A. maakt foto's van alle totempalen, met beren, wolven, bevers, en soms ook een heilbot.

En dan, in de stromende regen, zegt de camera opeens "Nee".

Ketchikan rain I

2011-06-30T11:25:00.005-06:00

Op 1 juli loopt onze werkvergunning af en om toch legaal vakantie in Canada te kunnen vieren, maken we een kleine omweg via de Verenigde Staten en reizen per boot naar Ketchikan, Alaska. We arriveren onder een dik wolkendek.

En zien al snel de motor van de lokale economie. Later zullen we uitrekenen dat per week er ca. 7000-8000 bezoekers per cruiseship het kleine stadje Ketchikan aandoen. De winkels in Ketchikan draaien volgens het rooster van de cruiseships: als er op zaterdag na 3 uur geen schepen meer aankomen, zijn ook alle winkels dicht. Als er een cruiseship in de haven ligt, is Ketchikan een drukke stad. Als er geen schip ligt, is de stad uitgestorven.

Kort na aankomst begint het te regenen. Toch besluiten we, na twee nachten Rupert rain, het toch ook nog een nacht hier in het Tongass National Forest te proberen. We hebben een mooi plekje, naast een steeds woester kolkend riviertje, continu gevoed met nieuw hemelwater. Deze nacht, na een mislukte poging om alles te overtarpen, roept A wanhopig uit "Ik wil morgen naar Nederland!", en dan dringt bij mij het besef door dat niet iedereen kamperen in de regen als een uitdaging ervaart.

De volgende ochtend besluiten we op te pakken, zakken af naar de bibliotheek van Ketchikan waar we met ons macbook 30 minuten gratis kunnen internetten. Hulde aan de bibliotheek! We noteren een lijst nummers, en bellen rond vanuit een munttelefoon op zoek naar die knusse cottage aan de zee, met knapperend haardvuur.

Rupert Rain I

2011-06-28T13:44:00.003-06:00

Op weg van Smithers naar Prince Rupert begint het te regenen. Als we in Prince Rupert aankomen, regent het nog steeds. De jongen bij de plaatselijke informatie vertelt ons trots dat het in Rupert minimaal 265 dagen per jaar regent, en wij realiseren ons dat we over van alles nagedacht hebben, maar niet met gestadige regen gerekend hebben. Optimistisch meld ik dat Nederlander ben en dus een en ander gewend ben.

De volgende ochtend rennen we in de regen naar het Museum of Northern British Columbia.

Daarna banjeren we door de regen naar een cafe voor koffie en internet. Aan het einde van de middag wandelen we door het noordelijke regenwoud en de "old-growth" de Butze Rapids Trail. Groen, dik groen, veel mos, en veel druppels.

Highway 16 West

2011-06-26T13:16:00.007-06:00

Voor het eerst rijden we via de noordkant Jasper uit, en zien, via de achteruitkijkspiegels Mount Robson langzaam kleiner worden als we richting Prince George rijden. In Prince George aangekomen, besluiten we dat hier - hoewel het meisje van de tourist office hard haar best doet - niets is, bergen noch zee, en dat we het best zo ver mogelijk door kunnen rijden, zover zelfs dat we de volgende bergketen, de coastal mountains, in het vizier krijgen. We stoppen in Tyhee Provincial Park, en koken tussen de bloemen (en de muggen).

De volgende ochtend wordt het vuur aangegooid, en dient er (natuurlijk) herpakt te worden.

Na een duik in het meer gaan we verder, Highway 16 to the west, naar Smithers en de lokale attractie, de Twin Falls (zoek de parallellen tussen de twee onderstaande foto's).

's Avonds zetten we de tent op op de keurige camping municipale aan de oever van de bijna overstromende Bulkley River.

De daklozen

2011-06-25T10:03:00.007-06:00

Op de vooravond van ons vertrek uit Edmonton rijden we naar downtown voor een afscheidsetentje bij onze Grieks-Canadese vrienden. Met een weemoedig gevoel rijden we omhoog, en werpen wat blikken over de stad. Tijdens het eten krijgen we flashbacks; het gevoel is als 3 jaar geleden, toen we ook als dakloze familie de gastvrijheid genoten onder de daken van anderen. We zijn weer met z'n viertjes, op elkaar aangewezen, in 1 schuitje.

De volgende ochtend, terwijl wij onze laatste doekjes langs de laatste randjes halen, komen de huisbazen langs. Ze zien het zweet op onze ruggen: Of ze toch nog wat later terug moeten komen? Geen slecht idee. Een paar uurtjes later moeten we toch echt de deur van het witte huisje - niet meer het onze - achter ons dichttrekken. Maar gelukkig is er nog de garage, de Jeep, en niet te vergeten zijn daar ook nog onze vakantiespullen:

We pakken en herpakken terwijl de huisbazen en hun hondjes toekijken, totdat alles past. Het regent pijpestelen terwijl we wegrijden. Nog even boekjes voor de vakantie halen bij de Chapters, een kop koffie, en dan is het afscheidsritueel compleet. Op naar Jasper, en niet omkijken. We stoppen op de plek waar we altijd stoppen, omdat het uitzicht zo mooi en wijds is.

We zetten ons dak op, en zijn klaar voor de grote langverwachte ontspanning in de zwavelbaden van Miette, nu niet als inwoner maar als toerist.

The zombie days

2011-06-21T18:28:00.006-06:00

A. leest tegenwoordig "The quest for consciousness: A neurobiological approach" en sindsdien domineren de zombies ons bestaan. Tijdens deze laatste dagen helpen ze ons alles op orde krijgen, terwijl ons bewustzijn samen met J. lamenterend op de bank naar buiten staart, of nog een kop koffie bij de Tim Hortons drinkt. De zombies hebben een plan gemaakt, een lijst en vinken af, 1 voor 1. Veertien, bijna vijftien, of nee zestien dozen hebben ze ingepakt, kleine deeltjes in sokken, opgestopt met onderbroeken en handschoenen, en dichtgeductaped. Drie jaar Canada hebben ze erin gepropt. Soms was het iets waarvan ik me nog herinnerde hoe we het in Nederland gepost hebben en in Canada weer uitgepakt hebben. Mijn fiets, heen gevlogen, gaat nu varen.

Vandaag reden de zombies ons naar de Bonnie Doon shopping mall, waar we drie jaar geleden onze eerste konijnenrace zagen. Toen op de terugtocht van een househunt, vandaag voor een tetanusprik voor het geval we met een open wond in de modder terecht komen tijdens het zeekayakken. Met prik in onze arm reden de zombies ons naar R.'s school, en ze gingen uit wandelen terwijl ons dochtertje voor een publiek van zo'n 300 mensen Twinkle Twinkle Little Star en Hot Cross Buns op haar cello plukte.

In de gymzaal herinnerde ik me de eerste kennismakingsochtend op haar school, en twee Christmasconcerts. Toen kwamen de zombies weerom, duwden ons uit de zaal en pakten nog eens drie dozen in. Onderwijl had J. nog een fieldtrip naar Elk Island. Morgen gaat R. nog naar de zoo, en ik nog een dagje naar de universiteit. Donderdag haalt Sam de dozen op. Vrijdag halen de zombies een doekje over het huis. En zaterdag, zaterdag zeggen we "dag dag Edmonton, het was een mooie tijd". En als ik dit schrijf, krijg ik alweer een brok in mijn keel.

Morgen gebed

2011-06-13T22:51:00.003-06:00

Vanochtend mocht R haar "morning prayer" door de megafoon - sorry, via de microfoon verbonden met geluidsboxen in elk klaslokaal - voorlezen voor de hele school. De avond ervoor was ze stikzenuwachtig, en oefende met de vork in de hand als microfoon. Ze had het gebed zelf gemaakt, en het ging ongeveer zo:

In the name of the Father and the Son and the Holy Spirit

Dear God,

Thank you for my school so I can learn how to read.

(...)

Thank you for the ground so we can walk.

Thank you for the cars so that we can go to far away places.

Amen

European parenting habits

2011-06-06T08:51:00.006-06:00

De tijden zijn zo hektisch - we gaan van eerste/laatste fluitrecital, dag hier, rapporten opsturen, laatste vioolrecital, laatste lunch, boeken meeslepen van campus van naar huis, fiets verkopen, bezoek Victoria, tiende back-up maken, laatste playdate, laatste keer zwemmen, dag daar, doos inpakken, conferentie Madison enzovoorts - dat we deze maandagochtend een historisch dieptepunt bereikt hebben in het voorbereiden van de lunch van J & R. De voorgaande dag, zondag, was gevuld met de generale repetitie en de laatste Springdance show van dancing flower R, en het was niet in ons 4-koppige hoofd opgekomen om na te denken over eten. Nu liggen er enige gevoeligheden bij de lunches (J's school is een nutfree zone waardoor pindakaas, amandelpasta en hazelnootpasta uitgesloten zijn, broodjes met jam soppen door na een tijdje en boter is weer niet door iedereen gewenst) hetgeen de zaak niet simpeler maakte, maar A dacht om 7:30 een mooie oplossing gevonden te hebben in een potje met rode pesto dat hij in de koelkast gevonden had en stond, toen ik om 7:45 de keuken in kwam, een grote pan met dikke macaroni's te koken. Dat potje pesto kwam me bekend voor. Zeker nadat ik gisteravond post hoc ontdekte dat A een oude yoghurt opgelepeld had waarvan de bovenkant van de pot (bij nadere inspectie bij lamplicht) turquoise-beige was, leek het me zaak de pesto te controleren. En ja hoor, een wit pluizig plekje aan de bovenkant. Pesto exit. Wat nu? Normaal ben ik niet voor 1 gat te vangen als het gaat om creatief koken met niets, maar deze ochtend moest ik toegeven dat mijn hoofd net zo leeg was als de koelkast: 1 ei (maar om nu dit ene ei over de beide lunchtrommeltjes te verdelen, leek te treurig voor serieuze overweging), 1 komkommer, een paar wortels, en 3 tofutoetjes. Op het aanrecht lagen een paar uien en een aardappel. Het was 7.50 en Marcy kon ieder moment vanuit de schoolbus bellen dat ze stond te wachten op R. En dus kregen de beide kinderen een dampende bak met dikke macaroni's mee, afgesmaakt met een scheut high-quality olijfolie en versgemalen zwarte peper, daarbij een fles puur water en een sinaasappel from scratch; en wij, falende ouders, hopen maar van harte dat de juffen deze lunch scharen onder een authentieke puristische Europese leefwijze. En ach, is olijfolie niet eigenlijk hartstikke gezond. En zo'n lege koelkast geen bijzondere leerervaring?

2011-06-04T18:21:00.005-06:00

Victoria

Op donderdag kwamen papa en ik aan in Victoria. Het was lekker warm weer. In Victoria deden wij veel leuke dingen. Wij zagen zelfs een humming bird! Wij gingen naar het royal British museum. Daar waren heel veel leuke dingen te zien, zoals een slang, vogels of maskers die indianen hebben gemaakt. Ze hadden zelfs totempalen. We keken daar ook een imax film (bioscoop). De film ging over een paar mensen die in grotten zochten voor extremephiles, maar geen normale grotten. De grotten waar zij naar toe gingen hadden extreme temperaturen bv. een keer gingen ze naar Groenland om in een ijsgrot te zoeken! Wij gingen ook naar het strand dat was erg mooi. In Victoria vond ik ook een hele grote dennenappel! In de schaak kampioenschap deed ik het niet erg goed. Ik kwam vijfde. Maar we hebben bijna het record van Alberta gemaakt we waren er alleen een halve punt van weg! Alberta was derde in Canada!

De verdwenen soldaat

2011-05-07T15:42:00.006-06:00

De week is zomaar, tijdens het rennen, een soldaat verdwenen. Hij rende met zijn collega-soldaten door de River Valley, dezelfde route als A. rent. Niet donker, niet duister, geen gevaar, veel mensen, klaarlichte dag. Zo was ie er, en zo niet meer. Een vader, betrouwbaar, topfit. Edmonton vraagt zich af waarom? Vanochtend zat ik op de porch. Het zonnetje scheen, en er dreven wat wolkjes voorbij. Ik kwam een beetje bij van een migraine-aanval, en zat me net te verbazen over de idiotie van het burka verbod. Nee nee, niet van het type barstende koppijn, kotsen, gordijnen dicht, zoals die van Maarten Koning. Nee, de mijne is er eentje waarbij mijn zicht wonderlijke vormen aanneemt, tunnelvisie, kaleidoscoop, en vooral fragmentatie waarbij de fragmenten permanent bewegen. (Zie hier voor een beschrijving, en hier voor een serie mooie filmpjes en migraine-kunst.) Iedere keer probeer ik (zonder succes) met pure wilskracht de fragmentjes op hun plaats te krijgen. Het is namelijk erg lastig om te praten met iemand van wie het gezicht in allerlei bewegende kleine deeltjes uiteenvalt, of een boek te blijven lezen, terwijl de deeltjes van letters in een tango over de bladzijde walsen. Maar dat alles terzijde. Ik denk dat de migraine deze ochtend kwam door de combinatie van inslapen met 'The black widow' van Truffaut en wakker worden met "The wind-up bird" van Murabaki, eh Murakami. Met zo'n hoofd zat ik dus vanochtend op de porch, in het zonnetje met zonnenbril op, me afvragend of het werkelijk zo is dat ik in Nederland geen burka aan mag trekken, als ik daar zin in zou hebben. Op sommige dagen, zou ik daar namelijk best zin in hebben. Op dat moment kwam er een man aan wandelen, misschien zo'n 30 jaar en 5 cm kleiner dan ik. Hij had stevig de pas er in, maar stopte voor ons huis. Hij praatte tegelijk tegen zichzelf en tegen ons, blij met publiek. Hij zag eruit alsof hij al een paar dagen op pad was. Hij wist niet waar hij was. Hij pakte een gloednieuw telefoonboek uit zijn rugzak. Er stak ook een stuk touw uit zijn rugzak. En hij vond een kaart en een potlood, en zette in rap tempo 2 kruisjes, concluderend dat waar hij nu was niet meer op de kaart van Edmonton stond. Ondertussen praatte hij door, over de kabels boven ons hoofd, hoe slecht die waren voor het DNA, en gooide er een paar chemische verbindingen uit. Toen kwam er een lange dunne bleke jongeman met zwarte pet, zware shorts en zwarte zonnebril op aangewandeld, vol tattoo's, peuk in de mond. De twee raakten in een kort gesprek, en stilzwijgend hoorden wij ook bij dit toevallige vriendelijke gesprek dat, denk ik, ging over de weg en tattoos. Toen zei de lange dunne jongeman ons allemaal vriendelijk gedag, en vond de kleine drukke man een buskaartje in zijn rugzak en ging met vlotte pas doelgericht verder. Ik denk dat hij de verdwenen soldaat in burger was.

Turtle

2011-04-30T11:47:00.003-06:00

A turtle, can do amazing things. And they existed before the dinosaurs lived. It was very long ago when the dinosaurs lived. And the turtles love the sea water. Turtle love to eat fish. Sea turtles are almost always submerged in water, and, therefore, have developed an anaerobic system of respiration.

Ik ben de kampieon van Alberta

2011-04-09T18:40:00.003-06:00

Ik ben in schaken de kampioen van Alberta geworden!!! Ik mag nu zonder te betalen helemaal naar Victoria vliegen in een vliegtuig samen met de andere kampioenen! ik krijg ook nog $100 !! Ik ben erg zenuwachtig. van Jakob

Boon, erwt, mais en linze

2011-04-09T13:23:00.005-06:00

Vorige week was het Springbreak. Deze derde Springbreak weten we het precies: Er is te veel sneeuw om te wandelen en er is te weinig sneeuw om te skieen. Misschien is er genoeg water en slush om een nat pak te halen. Wat te doen in de Springbreak?

Toen ik een brugpieper was, met een veel te grote gloednieuwe schooltas en ook nog een collegesjaal, moest ik voor Biologie een project maken. Een boon, een maiskorrel, tarwe en zo nog wat zaden in een potje poten, en dan de vorderingen noteren in beeld en geschrift. Zoals ook mijn herbarium-project op de lagere school, waarbij alle latijnse namen vermeld werden en ik via hekken in tuinen van de buren beland ben, werkte ik ook dit project tot in de puntjes uit.

Ik herinnerde me het wachten, het grote plezier bij het eerste ontspruitende worteltje en later de verbazing en een beetje ontzetting over hoe meedogenloos en nietsontziend een plant kan groeien, en dacht: "dat kunnen wij toch ook". We zetten een paar bonen en linzen in de week, kochten mais en erwtjes om te poten en maakten bakjes met steentjes in het midden voor de stevigheid, keukenpapier en koffiefilters eromheen om het water op te zuigen en de zaden aan de rand zodat we alle vorderingen op de voet konden volgen.

Rebecca maakte etiketjes. Jakob pootte meteen door aan zijn 'destroy' project voor school: zijn opdracht voor school was om in de Springbreak een A4-tje te vernielen, maar zonder vuur te gebruiken en het resultaat mocht niet stinken. Hij heeft een lasagne gemaakt: laagje aarde, laagje papier, laagje aarde met daarin erwtjes en mais, laagje papier en dan weer een laagje aarde, besprenkeld met een fris sausje van water. De hamvraag: Wie vernielt wie?

Inmiddels zijn we bijna twee weken verder en vandaag heb ik met Rebecca haar potje omgepoot want we vreesden dat het in het krap wordende glazen potje een Darwiniaans slagveld zou worden, met verstrengelde wurgende wortels. In vier verschillende potjes groeien nu een bonenplantje, maisplantje, linzenplantje en erwtenplantje, terwijl Jakob's lasagne verder groeit in zijn klaslokaal.

Rebecca mit ihrem Cello

2011-03-27T20:46:00.000-06:00

Steht ihr auf jeden Fall gut!

Filosofie aan de ontbijttafel

2011-03-26T12:20:00.009-06:00

De laatste tijd slaat de jongste de oudste regelmatig op zijn hoofd. Nu hebben we de oudste gemaand om te proberen zoiets niet in een schreeuwpartij te laten ontaarden en het ons te melden als hij zelf geen oplossing ziet. Doorgaans ontaardt het dan later alsnog in een groot gekrijs, zodat wij er allemaal van doordrongen worden dat fysieke isolatie geen garantie is voor mentale verwijdering, of voor een gebroken wil.

Deze ochtend vroeg ik aan de ontbijttafel aan de jongste waarom ze oudste op het hoofd slaat. Het antwoord had een simpelheid die me verbaasde: "omdat ik wil dat J [de oudste] kleiner is." Zoiets als een spijker op zijn kop slaan. De oorzaak is waarschijnlijk dat de oudste de laatste tijd grote stappen onderneemt tot zelfstandigheid, en dit verontrust de kleinste.

De oudste vreest namelijk de dag dat hij op kamers moet, en probeert zich daar nu op voor te bereiden. De kleinste wilde, zo zei ze, net als de oudste, zelf met de bus, alleen en een echte bus [geen schoolbus], en dan alleen naar de winkel om "dingen" te kopen. En klaarblijkelijk, om dit te bereiken moest niet zijzelf groter worden maar de oudste kleiner.

Vanuit haar perspectief is dit begrijpelijk. Zij is immers groot, want ze heeft een eigen brievenbus, creditcard, geld, mobiele telefoon en MacBook. Ziet de oudste vanaf geboorte de gevaren van de grote wereld, de jongste opereert vanaf jaar nul onder de aanname dat ze groter is dan het leven.

Om met Searle te spreken, bestaat voor haar 1 direction of fit, namelijk een world-to-word fit en geen word-to-world fit, of aldus Velleman, een world-to-mind direction to fit ("facienda") en zeker geen mind-to-world direction of fit ("facta"). Of, om met die andere grote filosoof, Team Sheen, te spreken, "because she wills it". En op die manier typt ze eerst haar password in op haar laptop en gaat dan "even lekker gamen".

Lente in Edmonton

2011-03-21T13:15:00.001-06:00

Het is lente in Edmonton. Laat je niet bedonderen door de beelden. Sneeuw of geen sneeuw [deze week is er weer een paar centimeter gevallen], het is lente in Edmonton.

Toegegeven, de planten lijken afwachtend dit jaar.

Maar onder sneeuw stoomt het en dampt het, en net hoorde ik nog een eekhoorntje, dat ik lang niet gehoord had.

OUTSIDE

2011-03-11T20:27:00.004-07:00

It is cold outside and there is snow and you can make a snowman or an snow rabbits and make snowfort.

Bacterieen in de broek

2011-02-28T12:39:00.003-07:00

Hee, de University of Alberta op nu.nl! Nee, het is niet gelukt om door nanotechnologisch onderzoek een nieuw oliewasmiddel te maken. Het is viezigheid van andere aard, zie hier.

Terbeschikkingstellingsvrijstelling

2011-02-25T22:48:00.005-07:00

Mijn oog valt op vraag 20c. Een Duits woord op mijn Nederlandse Biljet C? Op 31 december 2009 is dit woord (terbeschikkingstellingsvrijstelling) uitgevonden, en toen hebben de medewerkers van belastingkantoor X tegelijk, na het ontkurken van de champagne, nog even rondgeknutseld aan vraag 9. Het preludium op vraag 9 is: Had u een eenmanszaak ...? Er zijn twee opties: Nee en Ja. In beide gevallen moet je verder met vraag 9. En als je geen eenmanszaak had in 2010, zoals ik, dan moet je bij 9a en 9d het eigen aandeel invullen. Eigen aandeel? Waarvan? En ook moet je als je geen eenmanszaak hebt het totaalbedrag invullen van meerdere ondernemingen ...

Dit tergt de wetten van de logica. Ik heb geen enkel eenmansbedrijf, hoe kan er dan de mogelijkheid bestaan dat ik er meer heb? In de prullenbak met deze bladzij. Liever even nadenken of ik een bedrag kan invullen onder de mooie categorie 'Stakingsaftrek'. Ja, ik staak wel eens, bijv. bij -20. Dan wil ik echt niet mijn bed uitkomen. Of als ik 's ochtends in mijn pyama tegen een oude afwas aanloop. Daar kan ik vast wel 134 euro voor aftrekken.Weer een roze blaadje erafscheuren en op de stapel 'klaar' ... huh ... het blaadje scheurt niet, ohhh nee, het scheurt de verkeerde kant op.

Naast illegaal scheuren, dit jaar maar 1 zwarte doorhaling op het formulier. Ze kunnen trots op me zijn, daar in Heerlen. En dan te bedenken dat de deadline 11 juni is. Hop, weg ermee. Naar de terbeschikkingstellingambtenaar.

Het trekt door

2011-02-25T10:31:00.004-07:00

Hier is al lang geen groots nieuws te melden. Er zijn de nieuwtjes van alledag, zoals het dakschrapen een tijdje geleden, tegen de 'icedams', dammen van ijs op de daken waardoor water blijft liggen en door het plafond sijpelt. Of de gasman die vorige week langskwam. Eens per jaar roepen we de gasman op om onszelf gerust te stellen, want hmmm ruik jij niet een spoortje gas in die hoek, daar rechtsboven? Nee dus, niet volgens de gasman. Toch bleef hij wel hangen. Het was berekoud buiten en gasman had geen zin om in zijn truck te stappen. "The worst ever" was deze winter volgens hem. Wij beamen het, van onze drie winters, trekt deze echt enorm door. Door wat? Door merg en been? Door hart en ziel? Door jas en das, zou ik zeggen. Twee weken geleden was het nog lente en renden de eekhoorntjes elkaar op de campus achterna, scheurden we met de Jeep door grote plassen water en liep de buurman in zijn t-shirt buiten. Het was 7 graden en een stralend zonnetje. Maar nu is ski alweer 2x afgelast (temperatuur < -25), en Rebecca heeft de buik vol van "indoor recess". Al twee weken is het doorgaans onder de -20, met vanochtend bijvoorbeeld een windfactor van -34. Ugh. Na 1 ronde van gesnif en gesnuf, beginnen we nu ronde 2. Aaagh. Weer vergeten om voor het wassen de zakken te legen, en papieren zakdoekjes te verwijderen ... Alles is statisch, en het stro ehh het haar op ons hoofd kan alleen met een 'nourishing total repair' formule gered worden. De winter trekt door. Maar, volgens de ski-instructor, wordt het morgen 'gorgeous'. Zeker, als je van sneeuw houdt.

Wiedewiedewiedewiedewiet

2011-01-29T22:34:00.004-07:00

Afgelopen vrijdag had Jakob een zogenaamde PD day, een dag voor professionele development. Op zo'n PD dag werken de juffen en meesters hard aan hun eigen ontwikkeling, en hebben de kinderen vrij. Op zo'n dag is er geen schaak, ski of vioolles, maar kan er geklungeld worden. Eerst werd er buiten aan een sneeuwman geklungeld, en later, binnen klungelend aan de iPod ontdekte Jakob Doe Maar. Toen ik zijn leeftijd had, had ik van mijn gespaarde zakgeld een LP van Doe Maar gekocht, Skunk, en bij de Miro had ik twee buttons aangeschaft. Zweetbanden gingen me een stap te ver. Bij ons op school was een splitsing: Doe Maar of Normaal. Het was een klein schooltje op het Achterhoekse platteland met ieder jaar op het weiland schuin aan de overkant een trekkertrek. De Doe Maar fans waren een trotse minderheid; ik geloof dat ik samen met 1 ander meisje, twee klassen hoger, als enige Henny Vrienten, of eigenlijk Ernst Jansz, boven Bennie Jolink verkoos. En nu hoorde ik ze, op een vrijdagmorgen in Edmonton allemaal weer langskomen, die oude liedjes, meegezongen door mijn zoon van 10.

Ice on Whyte

2011-01-17T16:04:00.004-07:00

Afgelopen zomer is het Heritage Festival ons eindelijk gelukt. Deze winter hebben we nu dan ook Ice on Whyte gedaan. Twee paar handschoenen, oorwarmers + muts, boots, donzen jas, wollen sjaal om neus, mond en oren, en dan nog, na een half uur waren we in feite wel klaar. Maar wat kwamen we tegen? Een Nederlandse inzending van, als ik het me goed herinner, Wilbert & Edith of Edith & Wilfred. Hoe doen ze dat in +10? Oefenen in de vrieskist?

Hoogtepunt was de gigantische ijsglijbaan. Op dunne plastic matjes werd keihard naar beneden geroetst. J & R ook. Wij niet. R ging natuurlijk nog een tweede keer. J niet.

Het is helemaal niet klaar

2011-01-17T15:51:00.007-07:00

Het is helemaal niet klaar met sneeuwen. Het sneeuwt hier ononderbroken. Vanochtend, toen ik Rebecca naar de schoolbus bracht, liepen we op de stoep tussen twee muren van sneeuw door. We moesten van onze normale route afwijken door een sneeuwbarriere op de stoep. De sneeuw komt inmiddels bijna tot het de onderkant van het woonkamerraam. Er moet geschept worden, maar er is geen plek meer om de sneeuw naartoe te scheppen. Al twee keer hebben we het logeerpartijtje van de arme Rebecca afgeblazen vanwege de 'poor road conditions'. Groen? Ik weet niet meer wat dat is. Asfalt? Hoe zag dat er ook alweer uit? Maar soms is er ineens zo'n nacht waarop het door de weerkaatsing van het licht op de witte sneeuw wonderlijk licht is. Op zo'n nacht lijkt het gezellig warm en donzig zacht in plaats van een prikkelende -26 (en met windchill -30).

Onderstaan?

2011-01-10T20:06:00.002-07:00

Het eeuwige "zoeken voor" merken zelfs wij nog amper op, maar langzaam maar zeker ontwikkelt zich hier wel een soort koeterwaals. "Deze persoon kun je nauwelijks onderstaan", zei Jakob vandaag.

Het begon vrijdag en was deze ochtend klaar

2011-01-09T12:22:00.012-07:00

Iedere winter is weer anders. De eerste winter begon best laat, en was best koud. De tweede winter begon wat vroeger, stopte vroeger, en was mild. Eigenlijk hadden we amper het idee dat er een winter was geweest. Deze winter begon vroeg, is koud en er valt meer sneeuw dan ooit. Dit weekend was het weer feest, want het zou vrijdag beginnen met sneeuwen en zondag in de loop van de ochtend ophouden. Bij de Duitse bakker op vrijdagochtend moesten brood en pretzels uit de vriezer aangerukt worden, omdat - hoewel ze het graag anders doen voorkomen - toch ook de meeste Canadians het liefst vanuit hun woonkamer naar de sneeuw kijken. Het sneeuwde en het sneeuwde. We bekeken zaterdag het AMA road report en besloten dat Rebecca's logeerpartijtje in het belendende dorpje Spruce Grove beter maar niet door kon gaan. Op de AMA webcams zagen we dat de highway die kan op in een witte waas gehuld was. Wel besloten we naar de eerste skilessen van het jaar te gaan, in Edmonton zelf. Skilessen gaan altijd door, tenzij het kouder is dan -30 of de sneeuw gesmolten is. Glibberend in de Jeep, 4WD aan, met de camera in de hand, konden we de volgende reeks typerende Edmontoonse landschappen vastleggen:

Niets aan de hand. Alles veilig. Geen gevaar. Wij zagen het ware verhaal.

2011-01-08T10:04:00.007-07:00

Onze computer vertelt het ware verhaal achter de Moerdijkbrand. Tijdens het oversturen van de bits over de Atlantische oceaan hebben benzeen, tolueen, ethylbenzeen, koolwaterstoffen en de 46 andere giftige en bijtende stoffen de kans om zich diep in te vreten. Wat zagen wij woensdag?

"De eerste resultaten Moerdijk niet verontrustend", "Rookwolken Moerdijk geen reden tot paniek", "Brand Moerdijk niet gevaarlijk voor Werkendam", "Brand Moerdijk geen gevaar voor Noord-Holland", "Geen gevaarlijke stoffen Moerdijk", "Volksgezondheid: geen gevaar", "Gifwolk Moerdijk geen gevaar voor Zeeland", "Nog geen roetdeeltjes aangetroffen in Alblasserwaard", "Toxicoloog Willem Seinen maakt zich geen zorgen". "Geen groot gezondheidsonderzoek Moerdijk". Wij weten beter. Ik wil informatie, geen sussende, smorende geluiden! Waarom is er geen reden tot paniek als de metingen niets zeggen? Waarom is Burgemeester Denie boos op het waterschap als het waterschap ons informeert over xyleen, naftaleen en tolueen? Waarom wordt de lijst met de 50 stoffen niet gewoon gelekt, zoals dat tegenwoordig gaat? Waar zijn de mannen in mannen in witte pakken?

New Year Ski - Owl Loop

2011-01-01T00:53:00.002-07:00

Zum neuen und letzen Blog-Jahr kapitulieren wir unser Blog in eine neue Dimension mit: Soundclips. Wir sind noch nicht sehr geschickt, notwendige und neuartige Tricks, Taktiken, Software usw. müssen noch ganz von vorne gelernt werden. Hoffentlich nicht der letzte Versuch:

Listen to New Year Ski from logologics
Wir sind hierin unterwegs in Strathcona Wilderness Centre, ca 30 min östlich von Edmonton. Bei der Anfahrt frügten wir uns ob man geöffnet habe, und wahrlich man hatte, und auch einen event organisiert, nämlich, wer hätte es erträumen können, wer hätte es denken wagen wollen, ein Feuerchen zum Marschmellos verbrennen - der Kanadier isst seinen Marschmello am liebsten karbonschwarz - mit Musik. Im soundscape könnt ihr hören wie wir 1) skiën, 2) am Scheideweg stehen 3) am knasternden Feuer Marschmellows karamellisieren 4) Gu-i-tarrenspiel und Gesang belauschen 4) Schnee ins Feuer werfen (Alexander) und 5) ein bisschen herummosern (mit Geräuschmanipulation!).

Warm wishes from the snow

2010-12-31T14:41:00.007-07:00

Hunter's chorus from Der Freischutz - Carl Maria von Weber

Violin: Jakob

Flute: Alexander

Art Gallery of Alberta

2010-12-30T15:29:00.009-07:00

Naast de West Edmonton Mall is Edmonton sinds kort een ander cultureel mekka rijker: de Art Gallery of Alberta, gevestigd in een futuristisch gebouw in het art district. Deze kerstvakantie halen we alles in, niet alleen slaap, maar ook kunst en cultuur. A & J waren als eens in de AGA geweest, in het kader van een fieldtrip, en hebben zich toen in Degas verdiept en de rondingen van de vrouw. Vandaag gingen we met R. op stap, want J. had zijn End of the Year Chess Tournament. AGA had vandaag een expositie over Matisse, licht en lijn. Maar eigenlijk was dat niet hetgeen dat indruk maakte, ondanks de vrouwen die dromerig in vissenkommen staarden. Evenmin waren we echt gecharmeerd van de Canadese landschappen. Leuker was de expositie over het symbolisme, met zowaar ook nog een tekening van ons eige Jan Toorop, mooie drukken van Odilon Redon met losse rondzwevende hoofden en een pikante ets van Franz von Stuck (die Sinnlichkeit). Verrassend was de kleine expositie Urban Vernacular van Laura St. Pierre. Het was waarschijnlijk Grand Prairie, waar de kunstenares woont en werkt, maar het had ook zo maar zo'n typisch desolaat Edmontoons landschap kunnen zijn. Helemaal bovenin het gebouw was, tenslotte, Oil van Edward Burtynsky. Indrukwekkende groot formaat foto's vol rotzooi en bagger van mensen, maar o zo gestructureerd. 's Avonds een ouderwets gezellige googleklikmaardoor-avond, die begon met inspiratie opdoen voor toekomstige vakanties in Europa en uitmondde in herinneringen ophalen aan vroeger. Via zoektermen als Finland, sauna en canoe kwam ik uit bij de cello's van Apocalyptica, daarna door naar de dwarsfluit van Jethro Tull (niet in deze video) om uiteindelijk te eindigen bij Cream.

shoing how to skate

2010-12-26T19:06:00.003-07:00

We went to the skating ringk today . The ringk wuz close to uwer huose.

So we had lots and lots uw fun with playing tag.

I love skating!

Solar system mobile making kit

2010-12-25T19:48:00.007-07:00

Wat kun je beter doen op eerste kerstdag, terwijl Teresa's lamb roast in de oven ligt te braden, dan een solar system kit in elkaar knutselen? Er zijn op z'n minst duizend-en-een dingen die je beter kunt doen. Desondanks zaten we op de middag van eerste kerstdag met penseeltjes in onze hand glow paint op de zon, neptunus, mercurius, venus, mars, aarde, jupiter, saturnus en uranus te smeren. Hoe dikker de verf hoe meer gloei. Maar hoe dikker de verf, hoe minder je zag van de mooie kleurtjes. Het smeren was een bijzonder precaire aangelegenheid.

Daarna moest de constructie, bestaande uit vier plastic rietjes en in het midden een kruisje, gebouwd worden, en de planeten gehangen. Wat ze niet onder punt 2 op de handleiding vermelden is dat het meegeleverde touw niet alleen razendsnel rafelt maar zich ook als Houdini ontknoopt.

Uiteindelijk alles met de aloude aansteker-truc vastgesmolten en twee uur bungelde mijn eigen zonnestelsel vrolijk aan de lamp. Lampje aan.

Lampje uit.

Hmmm ja, ook wij hadden wel iets meer gloei verwacht ... 's Avonds als troost (na deel 1 en deel 2) deel 3 van The Girl gekeken. Ach wat is Zweden toch een mooi land, waar alles goed geregeld is.

London - Amsterdam - Frankfurt - Toronto - Edmonton

2010-12-20T01:48:00.006-07:00

Op maandagochtend om 6 uur gewekt door de wekservice. Taxi in. Check-in op London City Airport ging prima. Zelfs geen piep bij poortjes. Maar toen stokte het. Ik haalde koffie, yoghurt en sap en plugde mijn compagnon in. Al snel raakte ik in gesprek met mijn buren, een Brit die de afgelopen maand 17 keer gevlogen was en ons wist te vertellen dat de vliegtuigen tussen de mist door probeerden te vliegen, een Noor van rond de poolcirkel waar de bevolkingsdichtheid van elanden groter is dan die van mensen en die nu in Den Haag woonde, een Deense moeder met 2 kinderen die nu in Engeland woonden. Het was een gezellig ontbijt. De Noor en de Brit bleken allebei iets met Shell te maken te hebben en Kazachstan, de een bij het crisis management en de ander bij engineering, en de Noor had gestudeerd in Trondheim, en zo hadden we allemaal wel wat gemeen. En toen ging het ineens snel, relatief snel. Mijn vliegtuig had een gaatje tussen mist en ijsregens gevonden, en, al was het met een vertraging, we gingen op pad; 40 minuten later landden we in Amsterdam.

Inmiddels ben ik weer 3 dagen verder. De terugweg heeft 24 uur, 2 omboekingen en 5 films (Shutter Island, Vision: Aus dem Leben der Hildegard von Bingen, Jean-Michel Basquiat: The Radiant Child, Le père de mes enfants, en in de serie Classical Albums Never Mind zie hier dan hier dan hier en uiteindelijk hier) geduurd. Via Amsterdam, Frankfurt en Toronto kwam ik afgelopen nacht om 1.30 thuis aan. Vandaag hoorde ik dat mijn tas een nog interessantere reis gaat maken en vanuit Frankfurt eerst St. John aandoet. Zouden we voor de kerst allemaal herenigd zijn?

Kunst voor het volk!

2010-12-19T12:11:00.005-07:00

"Dad, look, wha' a beau'iful pi'ture!" riep vandaag een ongeveer 5 jarige meisje terwijl ze op het afgehakte hoofd van holofernes wees. Doe dat in Nederland nu ook, gewoon die grote musea voor iedereen opengooien en dan komen ze vanzelf wel, al is het alleen maar omdat het koud is en er lekkere chesterfields tussen Rembrandts staan. Wat ik vandaag allemaal voorbij heb zien komen: Giotto, Cimabue, Piero della Francesco, Leonardo da Vinci, Michelangelo, Memling, Holbein, Rubens, Van Eijck, Van Ruisdael, Van Ostade, Hals, Rembrandt, Vermeer, Saenredam, Govaerts, Van der Goes, Monet, Manet, Seurat, Degas, Turner, Van Gogh, Picasso, Klimt, enzovoorts enzovoorts. En dan nog, als klap op de vuurpeil, een tentoonstelling over Canaletto en de hoogtedagen van het ver gezicht schilderen in Venetie, met concurrenten als Marieschi, Bellotto, Guardi en voorlopers als Carlevarijs. Het heeft wel wat, het oude land ...

A wee bit of snow

2010-12-19T05:37:00.003-07:00

Hoe kan dat toch, dat in Canada, Rusland en Scandivanie alles doorloopt maar hier in London, want daar zit ik nu alles gecancelled wordt terwijl het pak sneeuw ongeveer half zo groot is? Toen ik vanuit Edmonton vertrok hadden we een kleine vertraging omdat de vleugels nog even gesprayed moesten worden, want dat moet klaarblijkelijk als het koud is en sneeuwt. Misschien moeten ze London ook wat van die spray aanschaffen?

Het was een chaos gisteren. Niets vloog, iedereen zat op de grond en probeerde ergens een internet verbinding te leggen. Maar met verbinding kwam je ook niet ver want teveel mensen probeerden rond te surfen. Bellen, dat moesten we, maar mijn mobiel kan ik alleen bij de AH opladen, en skypen ging dus niet, en ook al had ik kunnen bellen dan nog had dat niet geholpen want later bleek dat er geen doorkomen aan was. Naar Terminal 5 moesten we, maar de shuttle naar Terminal 5 kwam de heuvel niet op. De express trein ging wel, maar bij Terminal 5 wist men niet meer dan bij Terminal 1. Inmiddels werd ik een beetje gestoord van het in de lucht rondlopen met laptop en informatie vragen aan mensen die het ook niet weten. Vliegen ging toch niet meer, zoveel was duidelijk, dus waarom niet de underground nemen naar London? Ik had immers nog mijn mooie Oyster kaart van de zomer. Ach wat was ik blij toen ik die gewoon kon opladen! Iets dat werkte! Maar de vreugde was kort. Ergens voor Terminal 5 lag een kapotte metro op de rails. Dan maar express trein naar Terminal 4. Bomvol natuurlijk. Daar op zoek naar de underground. Om met Gordon Ramsey te spreken "Tube in". Maar toen ik tube in was bleek dat we op grote vertragingen moesten rekenen, omdat allerlei stop en waarschuwingssignalen niet werken. Heel langzaam reden we, en af en toe een abrupte stop. Heel langzaam. Het was donker toen ik bij Kings Cross uitstapte. Geen idee of dit een goed plan was, maar in ieder geval wist ik dat hier veel hotels waren. Booking office gezocht. Kamers gingen voor astronomische bedragen weg, maar ja, iedereen zat omhoog. Een groep Duitsers overwoog om naar Dover af te zakken om daar de boot te nemen. Een groep Italianen begreep nergens iets van. Eindelijk was ik aan de beurt; na een half uur bellen, was er een kamer gevonden. Een bed! WIFI! Aan eten dacht ik nog niet eens. Laatste hurdle was de taxi. Zien er leuk uit hier, maar nemen geen creditcards. Geldmachine zoeken. Eerst maar muffin eten. Gelukkig aardig meisje achter de counter. Weer in de rij. Cab in. Geen idee waar naartoe, maar ik zag de straten waar ik in de zomer met Jakob doorheen getoerd was in de big bus weer voorbij komen, en kreeg langzaam weer vertrouwen in de wereld. Toch mooi hoe stevig zulke fragiele ankers kunnen zijn.

10+42+6+X = 96

2010-12-04T21:42:00.007-07:00

Dit jaar heeft men weer goed uitgepakt. Kreeg ik een aantal jaar geleden nog een bandenplaksetje (29ste verjaardag) of een wat extra gigs geheugen voor mijn computer (30ste verjaardag), de laatste jaren is het echt een vetpot. Vorig jaar was het thema tekenen, dit jaar zie ik zowel grote geestelijke verrijking (3 boeken) als fysieke taken (zwembril) voor me. Gelukkig wel een glaasje port erbij, zodat ik Pluto en Mars op de kop kan plakken als ik in de kleine uurtjes het zonnenstelsel in elkaar knutsel. En als laatste, om het feestje ook een idealistisch karakter te geven, een verjaardagsdonatie aan Wikileaks. Ach ja, en niet te vergeten het cadeau van Rebecca dat al een maand op me lag te wachten in de kast: een compleet dichtgekit doosje met daarin een haarknip van mezelf die ik al een tijdje (maand) kwijt was. Bedankt!

Tja, weer een jaartje om, en waar gaan we naartoe? Deze ochtend om te beginnen eerst ontbijten bij Friends & Neighbours, onze favoriete diner, waar we nu, nu we wat verder van Whyte Avenue wonen, niet zomaar meer naartoe kunnen wandelen voor een Eggs Benedict met White Wine Hollandaise Sauce en 4 slappe mokken koffie. Daarna even de handschoenen thuis oppikken, mutsen op het hoofd, snotneuzen in de jas, en verder voor een wandeling naar Hawrelak Park. Stralend weer, maar koud, koud, koud.

Thuis weer opgewarmd, hotdogs met zuurkool gegeten en ons allemaal op de bank genesteld onder een grote deken om the Bridge of Therabithia te kijken.

I'm six!

2010-11-27T20:15:00.005-07:00

Er stonden kruisjes op de kalender. De dagen werden geteld. Nog 4. Nog 3. Nog 2. Nog 1. Vannacht werden we wakker geschud. Nee, nog geen tijd om op te staan. Eindelijk was het zover. In het mooiste jurkje, de nieuwe stippeltjesmaillot, twee strakke vlechtjes, de balletschoentjes met een wolkje parfum van mama alle papieren losrukken.

Daarna op naar de Telus World of Science, om de gezamelijke vriendjes en vriendinnetjes op te wachten. Kinderfeestjes thuis kunnen we namelijk niet aan. We voegen ons bij de rij voor de Birthday Desk, schrijven ons in, krijgen voor iedereen een naamsticker, een grote doos voor de cadeau's, en een partyroom toegewezen. De eerste kinders komen aan. We hebben nu geleerd hoe het hier gaat: als je 6 kinderen wilt hebben, nodig je er 12 uit. De rest heeft namelijk 'other commitments' (doorgaans: ijshockey). Als we ons groepje compleet hebben, gaan we direct op pad naar de eerste science show. Over ...

electriciteit. Net als R., zijn haar vriendjes en vriendinnetjes niet voor kleintjes vervaard, melden zich graag als vrijwilligers aan en proberen hun vingers zo hoog mogelijk in de lucht te krijgen om antwoord te geven op de vragen. We eten een pizza, pakken de cadeaus uit, ontsteken de kaarsjes, doen het licht uit, zingen R. toe, blazen de kaarsjes weer uit, eten taart, rennen door de legozaal, gaan naar volgende science show over 'pop' deze keer, en maken kennis met stomend koud (-78) dry ice.

En dan is het alweer klaar voor dit jaar. Vriendinnetje M. gaat nog even mee naar huis en langzaam loopt de dag ten einde terwijl R. ons allemaal voorleest uit haar nieuwe boekjes.

Meet me in the Maple Leaf Lounge (or not)

2010-11-25T16:32:00.004-07:00

Deze week is mij een twijfelachtige eer te beurt gevallen:

It's the time of the year again when Air Canada recognizes and rewards its most valued customers. For you, the coming year will be one of refined privilege. That's because as of November 15, 2010, you have qualified for 2011 Air Canada Elite^® status*.

En nu mag ik een Elite labeltje aan mijn tassen hangen zodat ze als eerste op de caroussel komen. Met mijn Elite kaart hoor ik bij diegenen die als eersten het vliegtuig in mogen. Als ik even met mijn kaartje wuif kan ik op Heathrow neerzeigen in een van de relax chairs in de Maple Leaf Lounge. Mijn volgende reis wordt ge-upgrade naar executive class.

Nu roept dit alles een bijzonder complex aan gevoelens op. Ik kan niet ontkennen dat ik het enerzijds bijzonder sexy vind. Zucht naar status? Maar niet ten koste van niets, want ik heb aantoonbaar meer dan 35.000 statusmijlen kerozine afgelegd de afgelopen maanden. De anti-materialist lacht en gooit de belachelijke plastic kaartjes in de afvalemmer, de milieu-activist vraagt zich af hoe ze te recyclen, de student zit het liefst met haar laptop op de vloer met een ranzige beker koffie, de kosmopoliet kijkt uit naar de volgende reis, de levensgenieter bestelt direct na het instijgen een glaasje champagne, de calvinist kijkt op dit alles neer.

En zo gaat de tijd voorbij

2010-11-13T19:21:00.005-07:00

Veel staat dit jaar in het teken van 'de laatste keer'. Op 31 oktober was onze laatste verpletterend multkulti Halloween. De immigranten hier nodigen maar al te graag nog versere immigranten uit om de traditie die nog geen traditie is samen ten volste uit te leven. Zelfs ik had een heksenhoed op, en een zwarte cape om de schouders. In de middag waren we via Rebecca bij de immer vrolijke onverstoorbare Pakistaanse familie. Terwijl voor de ouders de Halloween-kookprogramma's draaiden op een van de breedbeeldtelevisies, plakten kinderen met hun candy-appels aan het plafond. Jakob schaakte onderwijl de sterren van hemel bij zijn laatste Halloweenschaaktoernooi. Via hem zakten we aan het einde van de middag af naar de tweede Halloween-bijeenkomst in Oxford English met haardvuur en whisky. Maar toch gloort er ook nog allerhand nieuws onder de sneeuw. Op de laatste Remembrance Day, 11 november, was ik voor het eerst bij een Suzuki celloles. En op Jakobs laatste verjaardagsfeestje waren we voor het eerst bij de Bonnie Doon Bowling Lanes waar hij zijn eerste hexbugs kreeg. Ook had Rebecca deze week haar eerste schaatsles en droeg daarbij haar eerste schaatshelm. En vandaag probeerde ik voor het eerst van mijn leven geld te pinnen van een lege rekening.

Walking distance

2010-11-05T21:43:00.004-06:00

In Boston vroeg de taxichauffeur me hoe het weer in Edmonton was. Ik dacht aan de stralend blauwe hemel en het zonnetje. Het weer in Boston was die dag "disgusting" geweest; "not good" was een understatement. Desondanks was ik vast besloten om de volgende ochtend van hotel naar conferentieoord te wandelen en vroeg een mijnheer achter de balie van het gigantische hotel - hieronder mijn uitzicht naar beneden als ik mijn kamer op de 12de verdieping uitwandel - of dat te doen was.

Hij lachtte me vierkant uit, en zei dat dat toch geen walking distance was. Ik was verbaasd, want googlemaps had me toch niet meer dan 2 mijlen voorgerekend. Vanochtend legde ik het aan een andere baliemedewerker voor. Hij zette met een mooie blauwe markeerstift een willekeurig kruisje op mijn kaart en concludeerde vervolgens dat wij ver buiten de kaart waren, en pakte een andere kaart. Ik besloot te vertrouwen op mijn eigen inzichten, en liep vanuit hotel in ongeveer een kwartiertje naar de plek van bestemming. In feite kijk ik vanuit mijn hotel recht richting conferentieoord, aan de andere kant van de Charles River, die Boston en Cambridge splitst. Wel vraag ik me af hoe het komt dat al die mensen die klaarblijkelijk helemaal niet weten waar ze zijn, geen enkel probleem lijken te ervaren.

Naar het land van Obama

2010-11-04T21:22:00.000-06:00

Alles had ik voorbereid. Zelfs had ik me fris gedouched voor ik me per taxi naar de luchthaven liet verschepen. Ik ging dus met een heerlijk rustig gevoel op reis. Nu weet ik uit ervaring dat zo'n gevoel funest is, en af en toe vroeg ik me tussen Edmonton en Toronto af of ik niet iets vergeten was, maar kon niets verzinnen. In Toronto zette ik mijn horloge braaf 2 uur naar voren en besloot eerst maar eens rustig te gaan eten. Liet me dus een bowl bereiden.

Op de borden voor stond voor mijn volgende vlucht onder Gate 'Follow'. Die Gate moest nog komen, dacht ik. Inmiddels had ik mijn eten op en keek weer op het bord. Het was boarding tijd en nog steeds stond er 'Follow'. Daar was iets niet in de haak. Inderdaad, want bij de balie klantenservice, bleek dat er achter 'Follow' een stars en stripes stond, en dat 'Follow' betekende 'Als je wilt weten naar welke gate je moet, dan moet je de bordjes met de amerikaanse vlag volgen'. Oeps, even vergeten dat ik naar Obamaland ging, en dat dat geen sinecure is. Ik moest dus nog de douane, vier vingerafdrukken, foto, diverse vragenlijsten, en een vermaning - ik had geen reistoestemming gevraagd, zie hier - door en daarvoor nog een tijd in de rij wachten. Toen ik op mijn kousenvoeten bij de bagagecontrole stond, werd mijn naam over de luchthaven omgeroepen. Het vliegtuig stond te wachten. Ik rende rende rende en rende rende rende, zag de gate, smeet mijn ticket en paspoort op de balie en rende door het vliegtuig in.

De sneeuw die niet is blijven liggen

2010-10-30T15:56:00.004-06:00

Afgelopen maandag is de eerste sneeuw gevallen, en direct zagen we weer het vertrouwde straatbeeld met kinderen diep in hun jassen, en de benen in grote boots. De eerste sneeuw was vochtig, goede plaksneeuw, perfect voor ballen. Na de eerste sneeuwdag lag op ieder grasveld voor iedere school een grote bal. Jakob dacht dat zij een hele grote gerold hadden, maar toen we naar huis fietsten merkte hij op dat die bij de Parkallen school toch groter was. Op de tweede dag viel er geen nieuwe sneeuw en had de nachtvorst het vocht uit de oude sneeuw gezogen. Ballen konden nu alleen nog in de vorm van levensgevaarlijke ijskogels tot stand komen. De derde dag besloot Rebecca dat er geen sneeuw meer lag, en nam haar snowpants niet meer mee naar school. Het weer besloot een dag later dat dit de sneeuw was die nog niet zou blijven liggen. De komende week staat vol met stralende zonnetjes en temperaturen ruimschoots boven nul. We fietsen nog steeds. Halloween is al bijna weer geweest dit jaar, en we wachten nog steeds op de sneeuw die blijft liggen.

Klets, klets!

2010-10-25T09:08:00.003-06:00

Een tijdje geleden heeft oma Z. uit de lokale bibliotheek voor een appel en een ei Afke's tiental op de kop getikt, en vervolgens heb ik het boek tijdens een van de vele reizen vanuit het land van de modderpoten en kleiaardappels meegenomen. 'Afgeschreven' heet het. Er ontbreken geen bladzijden en geen enkel kind heeft het aangedurft om de platen van Cornelis Jetses eruit te scheuren om naast K3 aan de muur te hangen. Lezen de Nederlandse kindertjes dan Afke's tiental niet meer? Is bij gebrek aan kastruimte besloten het boek uit de collectie te gooien? Wat een schande! Wat een eeuwige zonde! Op zoek naar een voorleesboek, begon A. enige tijd geleden aan Afke's tiental. Ons vocabulair groeide iedere dag: vlasbrakers, braakhok, baai, soekerbak, zogstreep, sjako, enzovoorts. Ons begrip van het Nederlandse idioom verdiepte zich tot ongekende dieptes. Eindelijk leerden we de herkomst van 'doofpot' kennen bijvoorbeeld. Onze kennis over de Vaderlandsche geschiedenis werd weer even opgefrist als men met volgeschoten gemoed zingt over de Boeren in Transvaal die nog hard te kampen hebben met de Engelsen, en nog steeds refereren we graag, vooral richting J&R, aan het deel waarin beschreven wordt met hoeveel dankbaarheid een stuk roggenbrood met fijngeprakte aardappel wordt verorberd. Maar ons aller favoriete scene is toch wel als vader Marten zijn zoons Jetse en Klaas over de knie legt aan het einde van een spannende dag op het water vol ondeugd en gevaar: "En Marten? Ja, die vond eigenlijk dat de jongen al genoeg geleden had; maar nu Jetse zelf zo smeekte om geslagen te worden, nam hij hem toch maar even over de knie. 'Zo,' zei hij half lachend, 'dat gaat net zo goed, zo zonder broek!' en nu ging 't: 'Klets, klets!' - en die paar frisse klappen brachten Jetse weer helemaal terug in zijn evenwicht. En nu Klaas nog! - Die spartelde wel erg tegen, maar hij moest er toch ook aan geloven. 'Klets, klets!' Dat klonk toch zo fris en krachtig, na al die doorgestane angst! Heit fleurde er zelf helemaal van op."

The age of innocence

2010-10-08T09:02:00.004-06:00

Door de vakantie-aantekeningen bladerend, kwam ik dit stukje conversatie van onze kinderen tegen (gedateerd op 15 augustus 2010). Het is gewaagd, maar te fraai om jullie te onthouden:

Jakob: "Wat betekent fucker?"
Rebecca: "Dat is kort voor bouwvakker."

De Nederlander en zijn fiets

2010-10-04T10:13:00.015-06:00

Onze kinderen dragen al helmpjes sinds ze loopfietsjes hadden (bij wijze van spreken want ze hadden helemaal geen loopfietsjes). Ze waren een minderheid in Nederland, en af en toe zag Jakob het dan ook niet zitten met de helm. Maar we hebben hem goed bang gemaakt, en opa Duitsland aangehaald, die als kinderarts meer dan eens de gevolgen van een ongehelmde valpartij in zijn praktijk kreeg binnengedruppeld. Overigens had ik de indruk dat binnen de minderheid van helmdragende kinderen in Nederland een meerderheid van Duits-Nederlandse kinderen was. Maar dit is slechts anekdotisch; misschien omdat ik aanvankelijk als trotse fietsende Hollander ook overtuigd moest worden van de voordelen van een helm (pwaaah wat een onzin, ik heb toch ook altijd zonder helm gefietst!). Maar sinds kort gaat het erop lijken dat als wij terugkomen naar Nederland, alle kinderen met helmpjes op fietsen, want minister Eurlings wil de helm verplicht stellen. Simpel is het echter niet, want de Fietsersbond keert zich fel tegen de verplichte fietshelm. Die helm helpt toch niet bij snelheden boven de 30 kilometer, zeggen ze. Maar fietsen kleuters dan zo hard? Wat de Fietsersbond ook zegt, is dat een helm bang maakt. Bange Nederlanders gaan niet meer op de fiets en worden net zo dik als de Amerikanen. Kijk maar naar wat er in Australie is gebeurd: toen de helm verplicht werd, daalde het aantal fietsers. Het lijkt een beetje kort door de bocht, de redenering. Veilig Verkeer Nederland is gematigder maar ziet toch ook iets in het bangmakerij-argument. Ik citeer: "Veel nadruk leggen op het gevaar van fietsen kan averechts werken omdat daardoor ouders hun kinderen minder zullen laten fietsen. Terwijl wij juist graag willen dat kinderen veel fietservaring opdoen, omdat er een moment komt dat ze zelfstandig op de fiets grote afstanden moeten gaan afleggen. Dan moeten ze goed voorbereid zijn. Kinderen die in het verleden weinig hebben geoefend (bijvoorbeeld omdat ouders fietsen te gevaarlijk vinden) lopen dan ineens veel meer gevaar in het verkeer." Ten eerste: Zouden ouders die zich bewust zijn van de risico's niet gewoon hun kinderen een helm opzetten in plaats van minder laten fietsen? Het negatieve effect van helmdragerij op fietserij is bovendien aangetoond in Australie, maar de Australische fietser is niet de Nederlandse fietser. De Nederlandse ouder zet zijn kind hoe dan ook op de fiets. Ten tweede: Zijn die kinderen die als kind niet fietsen wel diegenen die later ook die enorme afstanden op de fiets gaan afleggen? Kans lijkt me klein; die gaan gewoon lekker met de bus. Ten derde: Mochten ze het toch in hun hoofd halen om later die enorme afstanden af te gaan leggen op de tweewieler, lopen ze dan echt meer gevaar? Hierover kan ik geen enkel onderzoek vinden. Er is wel een positieve correlatie tussen helmdragerij en ongevallen (hoe meer helmen hoe meer ongelukken) gevonden, mogelijk doordat helmdragers zich veiliger voelen en daardoor harder fietsen. Nu dan, als je niet zo goed kan fietsen, voel je je ook niet zo veilig en fiets je voorzichtiger. Ergo: het is veel veiliger om minder te fietsen in je jeugd. In de discussie over de fietshelm wordt ieder argument elke kant opgedraaid. Zolang we er niet uitkomen ben ik ervoor dat dat extra geld voor vervoer in de komende kabinetsperiode uitgetrokken wordt voor rubberen wegen.

Creatief europees bakken

2010-10-01T12:17:00.008-06:00

Op vrijdagochtend, als de kinderen naar school zijn, fietsen we eerst noordoost naar de Scona Pool. Zoals altijd wordt de Scona Pool nog steeds met sluiting bedreigd, maar zoals altijd blijven ze ook nog een jaartje open. Ondertussen heb ik mijn zwemkilometer uitgebreid tot anderhalve zwemkilometer. Na het zwemmen fietsen we zuid, naar de Artistic Bake Shop, om verse Pretzels te kopen. A. wees me vanochtend van alles aan: Pflaumenkuchen, Linsertorte, Bienenstich, Schweinsohren, .... 'Wir nennen das Elefantenohren' zei de vrouw naast ons. We komen tot de conclusie dat het een verschil is tussen noord- en zuid-Duitsland, want in het noorden hebben ze olifanten en in het zuiden varkens. De verkoopster, met een zuid-Duitse tongval, mengt zich in het gesprek en vertelt dat sommige mensen ze ook Eselsohren noemen. Dat zijn waarschijnlijk de mensen die als kind leden aan ongediagnosticeerde ADHD. Maar als ik zo terugdenk aan die koekjes, en de oren van de verschillende dieren ernaast leg, dan vind ik ze eigenlijk het meest op muizenoren lijken. Kijken of ze het pikken als ik de volgende keer Mausenohren bestel.

Schoolbus

2010-10-01T08:50:00.004-06:00

Ik heb net Rebecca voor het eerst naar de schoolbus gebracht. In ons oude huis konden we haar school vanuit het voorkamerraam zien, maar nu is het een fietstocht van 15 minuten. Dat is niet ver, maar als de sneeuw - de sneeuw die blijft liggen - komt dan is het wel ver, want dan moeten we lopen of met iedere dag met de auto. En dus zetten we onze volgende stap tot de Canadese inburgering en hebben Rebecca aangemeld voor de gele schoolbus. Aan haar rugzak hangt nu een klein tasje met daarin haar abonnement. Rebecca telde de dagen af. Ze vond het niet eng, maar spannend. Vanochtend hoefden we haar niet uit bed te rollen, maar stond ze zelf klaar. Om 8.03 stonden we op de hoek, en kwam er een klein geel busje aangereden. Voor ik het wist, en voor ik "dag" kon zeggen, zat ze al in de bus. De chauffeur heet Marcie. En vanmiddag halen we Rebecca om 3.43 weer op de hoek op.

Bladeren

2010-09-29T08:41:00.001-06:00

Nu de eerste nachtvorst heeft gevroren, gaat het hard met de bladeren. Iedere dag als ik met Jakob van huis naar school en school naar huis fiets, zijn de bomen een stukje kaler. Het is een mooie tocht, want de zon schijnt iedere dag. In de ochtend is het fris en moeten we het eerste paar handschoenen aan. In de middag is het warm, en fietsen we zonder jas naar huis. Bij iedere nieuwe straat die we inrijden is het alsof we door een gouden poort gaan en als de wind waait zweven er honderden kleine gouden blaadjes door de lucht.

Montreal revisited

2010-09-14T09:01:00.006-06:00

Een dag eerder zijn we in een klap van de Bay of Fundy via Fredericton, Woodstock, Grand Falls, Edmunston, Trois Rivieres en Quebec naar Montreal gereden, en direct doorgestoomd naar ons 'oude' hotel. Wij en Montreal, we zijn oude bekenden. Gelukkig was er nog een kamer vrij, want anders hadden we niet geweten wat we hadden moeten doen. 's Avonds wandelen we een beetje verloren rond. We missen W&M, onze bakens in de grote stad, en zoeken ons heil op een gezellig terrasje voor crepes en een cheval blanc. Van hieruit kunnen we rustig kijken, en wennen langzaam maar zeker weer aan de big cities. De volgende ochtend wandelen we eerst naar het Etienne Cartier huis. Een technicus, die bezig is met herstelwerkzaamheden, doet open en vertelt ons dat het huis gesloten is vandaag. Hij ziet de teleurstelling op onze gezichten, en laat ons toch binnen zodat we het hele museum voor onszelf hebben. Die Cartier was een bezig baasje, en heeft Quebec van scholen, wetten en treinen voorzien. Alleen zijn dochters, die kwamen maar niet aan de man. Hierna wandelen we via het oudste deel van Montreal naar Pointe a Calliere. Ook hier weer bergen nieuwe informatie te verwerken, over de Iroquai Indianen en de droom van een ideale stad waarbij Iroquai en de westerlingen vredig zij aan zij leefden en allen zich aan de Christelijke moraal houden. Na de lunch gaan we verder met een tentoonstelling over de Paaseilanden, ooit ontdekt door Jacob Roggeveen op paaszondag 1722. We leren hoe eerst de voorvaderen, dan de goden en daarna de birdman wordt vereerd met mooie beelden. Na een kop koffie en een flinke regenbui wandelen we naar Quartier Chinois,

en daarna verder naar het art district waar we nog net tegen gereduceerd tarief een uurtje MAC mee kunnen pikken. Ach, het was lang geleden dat ik moderne kunst heb gezien en hoewel ik het eerst niet zo zag zitten, is het alsof ik in een bekend nest terugkeer bij het zien van een video met de stapjes van Bruce Nauman, of een - beetje flauw - bad in een aquarium. Helaas stuurde de concierge ons naar boven, zodat we te weinig tijd hebben om in de kelder de expositie over kunstenaars en videoclips helemaal te kunnen zien. Maar we genieten erg van Rineke Dijkstra's Annemiek en van Benny Nemerofksy Ramsay's Live to tell.

Dan, aan het einde van deze dag bomvol kunst, cultuur en geschiedenis, gaan we weer terug naar onze oude stek in het Quartier Italien, Napoletana, en denken nog niet aan de dag van morgen, wanneer we weer in het vliegtuig stappen om in een klap terug te keren in de waan van de dagelijks bestaan.

De hoogste getijden ter wereld en de ehhh langste ehhh

2010-09-12T09:00:00.006-06:00

Om 9.45 staan we op Alma's beach klaar voor de beach walk, onder leiding van een ranger, want we hopen meer te horen over het geheim van de hoge getijden hier in de Bay of Fundy. Het blijkt dat we aan de rand van een soort badkuip zitten. Stel je voor: je zit in bad en duwt het water steeds een kant op. De golf aan de andere kant wordt geleidelijk steeds hoger (tot over het randje) omdat de totale hoeveelheid water die aan de andere kant is, steeds groter wordt. Als dan ook nog eens de maan, zon en aarde op 1 lijn staan, zoals met volle maan, of de nieuwe maan, werken de alom aanwezige trek- en duwkrachten nog een stukje mee en is de vloed extra hoog, springvloed dus. Weer wat geleerd.

Als we naar de waterlijn toelopen ondervinden we hoe snel het water op kan komen hier. Terwijl ik naar een barnacleklomp kijk, waarover zo meer, word ik bijna door het water ingesloten.

De barnacle is een raar beest. Ze zijn klaarblijkelijk familie van de krab en de zeekreeft, maar lijken er niet echt op. Ze zitten met z'n honderden op een kluitje aan een steen vast, zitten hun hele leven in hun huisje en houden van laag water. Aan de bovenkant van een barnaclehuisje zitten twee schuifdeurtjes, die onder water opengaan om een paar barnacle-grijparmpjes, of beentjes, naar buiten te laten graaien naar plankton.

Nu vroeg ik me, toen ik dit zag, af hoe de barnacle zich reproduceerde. Lange leve Wikipedia! Het blijkt dat veel barnacles hermafrodiet zijn, maar dat lost niet alles op want ook voor hen is het klaarblijkelijk gezond om een beetje rond te kijken. Maar hoe doen ze dat dan? Ze weigeren immers hun huisje te verlaten. Nou, ze hebben gewoon enorme gereedschappen; echt waar, lees hier.

's Middags maken we nog een mooie wandeling naar Matthew's head en Wolfe Point. Het klaart op, langs de kant zitten konijntjes en we zien waarschijnlijk een zogenaamde hoender (grouse).

's Avonds sprokkelen we hout bij elkaar van alle campsites om ons heen, en bakken een zak vol scallops en vis als avondeten. We stoken het vuur nog eens hoog op, want het is ons laatste vuur deze vakantie. Morgen rijden we in een ruk door naar Montreal.

Amniote Capital of the World

2010-09-11T08:57:00.011-06:00

De week in Port Joli is wandelend, etend, pratend, vissend, lezend, slapend, sterrenkijkend, voorbijgegaan. Ergens deze week heeft Jakob ook zijn eerste vis gevangen. Nee, het waren zelfs twee makrelen tegelijk aan een lijn. En zelf schoongemaakt (en opgegeten). En onverwachts is het dan toch ineens zover dat we opa en oma Duitsland weer gedag moeten zeggen. Als zij richting Halifax gaan, vertrekken wij weer richting New Brunswick, naar Fundy Bay.

Onderweg zien we de mooiste toevoegingen onder plaatsnaambordjes, zoals Balsam Christmas Fir Tree Capital of Halfway between equator and north pole of French Frie Capital of the World. Ieder gat heeft hier een unique selling point, en we moeten natuurlijk ook even denken aan de The World's Greatest Mallard van vorig jaar. We stoppen in zo'n gat, Joggins, aangetrokken door de bordjes van het Joggins Fossil Centre.

Joggins bleek geen slechte keus te zijn, want Joggins - wij wisten het waarlijk niet - werd al in 1859 door Darwin genoemd, en een heel klein landslakje gevonden in het versteende bomenbos van Joggins speelde een niet onaanzienlijke rol in het verhitte 1860 Oxford Evolution Debate met Bisschop Wilberforce, alias 'Soapy Sam' ("this miserable little Dendropupa"), en een wat minder welbespraakte Huxley, die het echter wel bij 't rechte end had.

Ook was dit de vindplaats van de eerste amnioot, de Hylonomus lyelli, die door een zakje om z'n embryo te knutselen de stap zette richting zoogdier. Zonder hem waren wij nog als larven rondgekropen.

Een berg kennis rijker, gaan we verder en komen uiteindelijk, na nog een wasbeertje tegengekomen te zijn, in een donker en koud Fundy National Park aan, waar we natuurlijk weer een groene en blauwe zak krijgen, want dit is het land van 'nat en droog'.

Impressies

2010-09-09T08:55:00.007-06:00

Mijn plan was eigenlijk om iedere dag, weken, maanden, een jaar lang, hetzelfde rondje te wandelen, maar J&R zagen daar niet helemaal de lol van in, en dus wandelden we weer de ronde van een paar dagen daarvoor.

Toen was het warm en zonnig. Nu waaiden er mistflarden over en losten weer op.

J&R groeven kuilen in het strand, alsof hun leven ervan afhing.

We struinden een beetje over het strand.

Keken naar een eigenwijze meeuw.

En wandelden weer terug door de shrubs.

Zeegroente

2010-09-08T13:12:00.010-06:00

Beer en stekelvarken

2010-09-07T08:53:00.011-06:00

De volgende dag en de dag daaropvolgend lopen we nog een keer en nog een keer de linkerroute. Iedere dag is het weer anders, en iedere dag worden de bladeren roder en bruiner. Op de eerste dag steekt er onverwachts een berenhoofd boven de shrubs uit. Even later zien we de beer nog een keer als hij op het strand bezig is met het opeten van een of ander kadaver.

De tweede dag zien we stekelvarken van heel dichtbij. Hij heeft een beschut plekje gevonden in de ruine van de shepherd's shelter. Als hij denkt dat een van ons te dichtbij komt, draait hij zijn billen naar diegene toe met de stekels omhoog. Deze dag hebben we geen fototoestel mee.

Iedere dag maken we dezelfde wandeling, en iedere dag bakt A. een pie van de 2.5 kilo blueberries die hij heeft gekocht.

Koud water

2010-09-06T08:49:00.011-06:00

Als we in het donker aankomen bij het diep verscholen Frances Louis House verbazen we ons. Dit is een huis van cultuur en liefdevolle details. Er is een goed gevulde boekenkast, een houten bureau om te schrijven, muziek, een telescoop gericht op de sterrenhemel, schilderijen en tekeningen aan de muur, een keuken om van te smullen, een open haard, grote ramen waar we vermoedelijk de zee door kunnen zien. In onze slaapkamer horen we de golven. Vanuit het huis loopt een klein paadje door het bos naar het strand, dat nu, dankzij Earl, bezaaid is met zeegroente. Over de dirtroad is het 2 kilometer wandelen naar Kejimkujik sea adjunct. Met onze primitieve aangeboren Westgermaanse Oetsiekoetsietaalvermogens hadden we eerder al Miramichi tot 'miesjiemiesjie' en Kouchibougeac tot 'koetsjieboetsjie' verbasterd en nu kwam daar nog 'ketsjiekoetsjie' bij.

Dit park kun je alleen maar wandelend binnen, en in het park kun je twee kanten op, naar links of naar rechts. We beginnen met rechts, richting St Catherine's Beach. Hier heeft iedere zeehond zijn eigen eilandje.

De grijze strandlopertjes rennen hard mee met de golven, en zijn er als de kippen bij als het water zich weer terugtrekt.

Hier ligt geen groente op het strand, en het water ziet er zo uitnodigend uit dat de kleren snel afgeworpen worden en de badpakken omhoog gehesen, en we het water inrennen. Maar we stoppen. Earl heeft alles omgewoeld en het koude water vanonderuit naar boven gehaald. Kopje onder lukt, een paar aanrollende golven vangen we nog op maar ontspannen dobberen is er niet meer bij.

A. en ik nemen ook de linkerkant van het park mee. Het is begin september, en de kleuren van de blaadjes veranderen.

Earl's oog en de genen van Lunenburg

2010-09-04T13:17:00.015-06:00

Vanaf 7 uur zitten we voor het raam van het hotel gekluisterd. Volgens de laatste berichten komt Earl om 11 uur in Halifax aan. Door het koele zeewater is Earl inmiddels een categorie 1 orkaan geworden, of misschien zelfs niet eens een orkaan maar een tropische storm. Als de specialisten strijd gaan voeren over de benaming van dit natuurverschijnsel dan kan Earl geen serieuze bedreiging meer vormen. Bij het ontbijtbuffet is het gezellig druk, het grote tv scherm staat aan zodat we allemaal de wederwarigheden van Earl kunnen volgen. Na het ontbijt worden de conferentieruimte en de lounge beschikbaar gesteld en is er onbeperkt koffie voor iedereen. Er worden bakken chips neergezet en men voert kleur- en speelmateriaal voor alle kinderen aan. Wij gaan met z'n vieren naar de fitnessruimte. Ik kies een bergachtig gebied op de fietsmachine, A. en J. leggen kilometers af op de loopband en R. tilt gewichten omhoog. Op het moment dat het oog van Earl over Halifax raast, zitten wij in de hot tub.

Rond 12 uur gaan A. en ik naar buiten. De wind die waait is warm, en komt in vlagen. Bij de werf wijst een mevrouw ons op een dak dat op het water drijft. De meeuwen deinen lekker mee met de golven. Rond 2 uur besluiten we dat Earl voor ons verleden tijd is. Maar ... dat was te vroeg gejuicht. De tank van opa Duitsland heeft nog voldoende voor 50 kilometer, en dat is te weinig om ons doel te bereiken. Het eerste tankstation is gesloten, vanwege stroomuitval. De tweede en derde ook, evenals alle volgende. Door Halifax rijdend zien we dat de stroomuitval niet het enige gevolg van Earl is. Takken liggen overal verspreid, een veranda is ingestort, een dak zucht onder het gewicht van een boom. Uiteindelijk kan iemand ons vertellen dat er 1 tankstation open is. Eindelijk, rond 4 uur, gaan we dan echt op pad. Via een kleine detour komen we door Lunenburg, een oud stadje met een mooie haven. De lucht is blauw, er schijnt een avondzon. Een bootje drijft op de kop in het water.

Later zullen we lezen dat in Lunenburg en het iets zuidelijker gelegen Yarmouth een buitenproportioneel aantal honderdjarigen woont; is het is de rest van Canada 14.6 op de 100.000, in Nova Scotia 21 op de 100.000, hier zijn het er maar liefst 50 op de 100.000. Het is een bron van wetenschappelijk onderzoek. Wat is het recept? Het blijkt niet perse de gezonde levensstijl te zijn. Levenshouding? Zijn het die paar oersterke genen die ooit door de Duitse settlers meegenomen zijn? Of het positieve effect van inteelt?

On the move

2010-09-03T13:16:00.011-06:00

Aan de ontbijttafel ontvouwt zich een nieuw plan. We kunnen vandaag al op pad gaan, en dan in Halifax een tussenstop maken om daar in een stevig hotel de orkaan af te wachten. Misschien kunnen we dan zelfs nog naar het museum! Als de bazin ook dat geen probleem vindt - mits we in 30 minuten onze spullen bij elkaar kunnen pakken - is de beslissing snel genomen. Een half uur later rijden we langs de prachtige kust naar het zuiden. De gevoelstemperatuur is 41 graden en op de radio volgen we het lokale nieuws. We horen over hoe over een paar dagen de deportatie van de Acadians nagespeeld wordt in Grand-pre, hoe Earl het bikers festival in Digby in het water laat vallen, hoe het jaarlijkse sterrenkijkfestival ieder jaar afgelast wordt en dat de campings ontruimd worden. We karren door en tussen vijf en zes melden we ons bij de tourist information in Halifax. Of ze nog een kamer kunnen vinden waar we met z'n zessen in kunnen, liefst met zwembad en waar ze ons ook niet de volgende ochtend middenin Earl op straat zetten? Door al die ontruimde campings is het niet helemaal eenvoudig maar uiteindelijk is de Residence Inn bereid om ons met z'n zessen in een suite te stoppen: opa & oma in het bed, wij op de slaapbank en de kinderen op/in hun kampeeruitrusting op de grond. Een beetje verschil moet er blijven.

We zetten alles in de hotelkamer en wandelen naar de historische werf van Halifax. Het is warm, een band speelt muziek, er wordt gefeest, gegeten, gedronken, gelachen en vrolijk gepraat. Zo moet het zijn geweest aan de vooravond van de eerste wereldoorlog. Had ik niet het bovenstaande briefje gezien, dan had ik gedacht dat Earl mijn persoonlijke hersenspinsel was.

En gelukkig was er natuurlijk ook altijd nog the Weatheroffice om nog even extra te bevestigen dat er echt van alles op handen was:

Orkaanseizoen

2010-09-02T13:07:00.012-06:00

Het is hurricane season in Nova Scotia. Tijdens onze vakantieplanning was dit niet echt doorgedrongen, maar sinds we een dag eerder iets hebben opgevangen over Earl zuigen we ieder stukje informatie over orkanen in Nova Scotia op. Met onze laptop kunnen we nog net meesurfen op het netwerk van de lodge en proberen al googelend te begrijpen wat Earl voor ons gaat betekenen. Earl is nu een categorie 4 tropische orkaan, en de verwachting is dat hij rond 3 of 4 september de kust van Maine, New Brunswick of Nova Scotia binnenbuldert. Op 4 september zouden wij van het noorden van Nova Scotia naar het zuiden rijden, recht in de armen van Earl. Wat te doen? We weten het niet. We hebben geen ervaring met orkanen, en zien onszelf net als July Garland in de Wizzard of Oz rondvliegen, ingehaald door huizen, bomen, buren, en koeien. Het is warm, 34 graden, en er staat een briesje.

's Middags wandelen we om Warren Lake. Het water is rood. De wind trekt aan, maar dit is gewone wind. Nog geen Earl. Tijdens het avondeten overleggen we wat te doen. We zouden nog een dag extra kunnen blijven, om Earl hier uit te weatheren? De bazin van de lodge komt ons geruststellen dat het doorgaans best meevalt, maar dat we altijd kunnen blijven. Maar ook hier kunnen de golven metershoog opgezweept worden. En eigenlijk willen we ook op pad. Als we 's avonds gaan slapen, hebben we nog steeds geen beslissing genomen. Buiten is het nog steeds tropisch warm, en de zee ligt er rustig bij.

Ingonish

2010-08-31T13:02:00.005-06:00

Vandaag zakken we af van Dingwall naar Ingonish, aan de oostkant van het national park. Onderweg wandelen we een deel van de Coastal trail, een wandelpad langs de kust, en komen uit bij Black Brook Beach. Ik had al ergens gelezen dat dit een populair strand was, en nu zie ik ook waarom. Het is geen strand voor families met kleine kinderen, maar het is een strand voor mensen die ervan houden om murw gebeukt te worden door de golven. Ze staan zo'n 20 meter van de kust af en laten zich keer op keer omverwerpen en rondtuimelen. Van een afstand ziet het er dramatisch uit; we zijn blij als we na iedere golf de hoofdjes weer boven zien komen. Maar als we er zelf tussen staan blijkt het gevoel om niet meer te weten waar links of rechts en onder of boven zijn verslavend. De ene golf is niet de andere, en het wachten is steeds op die hele hoge, die precies op jouw hoofd omslaat. We slepen ons met moeite uit de zee, om verder te gaan naar de eindbestemming, de Driftwood Lodge in Ingonish.

Het is wennen, met z'n zessen in een kleine cabin. De diverse onderdelen van de lodge zijn enerzijds in staat van ontbinding en anderzijds in staat van ontwikkeling, maar de cabin heeft alles, inclusief een fraai uitzicht en als we het trapje afdalen, een eigen strand in een rustige baai.

De volgende ochtend spotten A & opa een Alle Alle, ofwel Dovekie, die graag onder water kijkt.

We wandelen de Middle Head trail en zien Cape Smokey, op de tweede werf van North Ingonish vangen Jakob en opa twee makrelen en krijgen er nog twee bij van een andere visser die iedere dag een emmer vol vist. 's Avonds smoren we ze op het vuur aan het strand. Een paar andere gasten van de lodge zitten verspreid om het vuur, een paar Canadezen uit andere delen van Canada en een Italiaan die in New Jersey bezig is te promoveren op oceanografie.

My friends chowder en lobster

2010-08-30T22:43:00.003-06:00

Deze ochtend waait het en de dikke zwarte vliegen laten het voor gezien. Na de ochtendduik is het tijd om de benen te strekken. Er zijn een aantal kleinere wandelingen in de buurt die we allemaal aflopen, zoals de wandeling tussen de sugar maples, die in een beschermde valei een ongekende leeftijd en hoogte kunnen bereiken, of de wandeling naar Lone Shieling, een replica van een oude schaapshut, zoals die gebouwd was door de eerste settlers in dit gebied.

De Chute Beulach Ban heeft woeste naam maar is eigenlijk nogal tam en weinig spectaculair. Op de weg komen we langs Arts North, een winkel van boven tot onder vol met mooie spullen. We kunnen nog net voorkomen (hoe moeten we alles naar Nederland krijgen?) dat we niet met een urn, keukenshort en aardenwerken schaal in de auto stappen. Aan het einde van de dag gaan we in het dorpje Neil's Harbor, waar de andere Coop - naast die in Cheticamp - op het eiland staat, om een hap te eten in het Chowder House. Dit is de eettent waar we al een jaar van dromen: op een plek waar de golven tegen de stenen slaan staat een oude houten keet met tafels met plastic kleedjes. Op zo'n plek waar alles nog simpel is, en ook de deepfryer nog niet geintroduceerd is, verschalk ik mijn eerste chowder, en ook nog een lobster.

Vissen

2010-08-29T18:10:00.004-06:00

In Nova Scotia zijn veel vuurtorens, en ze staan op de raarste plekken. Zoals op het hek voor de kerk. Je kunt ook overal zelfgemaakte vuurtorentjes kopen. Opa en oma Duitsland slapen in een cabin die eruit ziet als een vuurtoren. Wij kamperen nog steeds. Het weer is nog steeds mooi, de nachten worden wat kouder zo aan het einde van augustus, maar met slaapzak red ik de -10. Bovendien liggen we met z'n vieren in ons tentje als haringen in een ton. De camping ligt afgelegen, en kijkt uit op Aspy Bay. Als we naar beneden afdalen komen we bij een mooi stuk strand. We springen 's ochtends meteen in het water van de Atlantische oceaan, waarvan we verwachten dat het koud zou zijn maar dat nog steeds verbazingwekkend warm is. We rennen ook weer hard uit het water als we ontdekt worden door enorme zwarte horzelige vliegen.

In de middag gaan Jakob en opa D. vissen. Hoewel A. een jaar geleden manmoedig een snoek aan de haak sloeg, heeft het echte vis-enthousiasme een generatie overgeslagen. A. wandelt liever met de rest naar White Point. Omdat we vrezen dat Rebecca van alles aan de haak slaat behalve een vis, slepen we haar - tegen haar wil overigens - mee op de wandeling.

White point is een stuk rotsig land dat uitsteekt in de zee, met aan het eind twee kleine eilandjes. Er is een gedenkplaats voor de 'Unknown Sailor' en er zijn inhammen met kleine afgeschermde stukjes cobble beach. Beneden op een zo'n strandje is een jongeman bezig een rij te maken van allemaal ronde stenen die geleidelijk in grootte afnemen, en fotografeert het resultaat. Beneden aangekomen zien we dat mensen met een hoop liefde en geduld al sinds jaar en dag geprobeerd hebben op de raarste plekjes stenen neer te zetten; Ach lieve God, denk ik, kijk nu aan. De mens is zo slecht toch niet?

Terug in de haven, blijkt er een vis gevangen te zijn; helaas nog niet door Jakob. 's Avonds belandt vis aan een vork, en wordt boven het vuur gegrild. Deze makreel, hoewel een voortijdige dood gestorven, is niet ongezien gebleven.

Zomaar een beetje zodiakken

2010-08-28T17:31:00.017-06:00

Deze dag hadden we een gewaagde afspraak. We zouden opa en oma Duitsland ontmoeten aan het uiterste uiteinde van de Harbour Road in Pleasant Bay. Maar pas tussen 5 en 7. Het was een mooie dag, het water rustig en wat konden we in Pleasant Bay, aan de Northhumberland Strait, beter doen dan walvissen kijken?

In Pleasant Bay zijn vier bedrijfjes in keiharde concurrentie met elkaar. Van links naar rechts op de foto: Limbo Cove whale excursions, Captain Mark's, Fiddlin' whale tours, Wesley' whale watch. We sluiten de beste deal met Wesley; zelfde prijs als de anderen, maar dan met 25% korting en zonder GST. En dat alles in een zodiac. Weet u niet wat een zodiac is? Ik wist het ook niet totdat ik erin stapte.

Mijn hele leven lang vermijd ik pretparken. Toen ik 13, of 14, was, ben ik tijdens een zgn. tienertoer in zo'n groot schip terechtgekomen (was het De Valkenier? Of een ander park met als doelgroep 12 of jonger?). Ik dacht 'ingeklemd tussen zoveel mensen moet het wel gaan'. Maar met je angst ben je altijd alleen. Ik was witgroen en de mensen tegenover me vroegen bezorgd of het ging. Gelukkig zijn de genen sterk en gaat ook de oudste spruit in een grote boog om pretparken heen. De jongste baart me soms zorgen.

Een zodiac is een rubberboot met 2 dikke motoren aan de achterkant. Een zodiac gaat recht tegen de golven in, zo scheef omhoog en klapt dan naar beneden, soms wel een paar meter. Er is geen reling, en geen ontsnappen. Mijn echtgenoot wist precies wat een zodiac was. Hij kende mij en ook al mijn angsten erg goed. Toen de motoren aanbrulden, keek ik hem boos aan. Tegelijk begreep ik waarom we alleen met vaders en kinderen in de boot zaten, en alle andere moeders op een bankje hun gezinnen vrolijk uitzwaaiden. Wanhopig dwong ik mezelf tot concentratie op de statistische kanten van de zaak, en schatte dat mijn kansen op overleven behoorlijk goed moesten zijn. De kapitein verwende onze andere angsthaas, spruit 1, met de beste plek op de zodiac, de voorplecht. Die gaat het meest omhoog en klapt het verst naar beneden. Spruit 1 wist niet hoe hij moest kijken maar besloot om alles op alles te zetten. Ik was trots op hem en we keken elkaar begripvol aan.

Maar na een kwartiertje heen en weer hotsen en botsen wende het gek genoeg. En ineens bevonden we ons ook middenin een groep van zo'n 25-30 pilot whales. We zagen ze spuiten, hoorden het puffende geluid om ons heen, en zagen ze opduiken en weer onder, soms met de karakteristieke staartvin 'dag' wuivend. Moeilijk te beschrijven, maar wel bijzonder. Mijn echtgenoot was vergeven.

Op de terugweg nog een zeehond en voor we het wisten was het 5 uur. Maar, geen opa en oma op de afgesproken plek. Om 7.15 reden we toch maar door naar onze volgende bestemming, de andere kant van Cape Breton Highlands, naar Aspy Bay en de Atlantische oceaan. En wie kwamen eraan toen we net de auto uit stapten om in te checken bij de Hideaway Campground?

Skyline trail

2010-08-27T17:35:00.007-06:00

Hier staan we op Presqu'Île, een bijna eilandje net ten noorden van Cheticamp en wachten op de doorbraak van de zon. Er was een heldere dag voorspeld, ideaal voor de Skyline Trail, maar de weergoden zijn weerbarstig en laten zich niets opleggen, noch door Erwin Krol noch door Weather Canada.

Maar ach, droog zouden we wel blijven, de laaghangende wolken zouden wel verdampen en als niet, ach ja, dan hadden we in ieder geval de benen gestrekt. Bovendien heeft wandelen in de mist, net als kamperen in de regen, ook zo z'n charmes (volgens sommigen).

Het pakt goed uit: boven aangekomen, kunnen we goed om ons heen kijken en we zien dan wel niet die tientallen walvissen die andere bezoekers blijken te zien, maar wij spotten dan weer een Northern Harrier.

De meerderheid van de benen heeft er zin in en we maken de lange loop; niet terug dezelfde weg maar een beetje een blik op hoe het er verder op de hooglanden van Cape Breton uit kan zien. De keus is een gelukkige, want de kleuren zijn mooi, het weer is warm en de wolken grijs.

Op de terugweg passeren we La Bloque, waar we blijven om inukshuks te bouwen tot het donker is.

En La Bloque heet waarschijnlijk zo vanwege het grote "blok" waarop je de zee in kunt lopen.

Rug hooking capital of the world

2010-08-26T20:23:00.002-06:00

Het waait en het regent. We ontbijten in de kitchen shelter. De kitchen shelter is hier in Cape Breton Highlands National Park niet slechts een dak op poten, zoals soms het geval is, maar een echt huis met muren, een aanrecht, electriciteit, banken en een houtkachel. Bovendien kunnen we vanuit de shelter mooi naar het park visitor center rennen, waar we volstrekt legitiem een tijd kunnen rondhangen om, zoals dat heet, "informatie in te winnen". Veel te vergaren is er echter niet, want er zijn in Cheticamp, de enige plaats hier, precies twee opties voor een slecht-weer-dag: het hooked rugs museum en het Mi-Careme museum. Er is verder een Coop en een drogist. We bekijken de park dia-show (10 minuten), die sinds de jaren 80 van de vorige eeuw niet vernieuwd is, klappen diverse boeken open in de boekshop en besluiten dan om eerst maar een bezoek te brengen aan de drogist voor nieuwe tandpasta. Nadat we ook de Coop van binnen bekeken hebben, waait en regent het nog steeds. Tijd voor de hooked rugs, we zijn immers in de Rug Hooking Capital of the World. Een uurtje later zijn de wolken nog steeds niet leeg. We stappen in de auto voor een klein tochtje om de omgeving te verkennen. Wie weet klaart het op en dan kunnen we nog een wandelingetje maken? Het wandelingetje wordt kort, en het water blijft met bakken uit de hemel vallen. Juist tijdens deze dagen bereikt het kampeergevoel ware dieptes, en we zijn inmiddels klaar om dit te aanvaarden. We werpen het vuur aan in de kitchen shelter, bekijken alle vakantiefoto's, spelen fluit, spelen schaak, lezen een boekje, oefenen de spellingsregels voor -d, -t en -dt, spelen kaart, koken, eten, wassen af, poetsen tanden, lezen verhaaltjes voor tot het tijd is om te gaan slapen.

Naar Nova Scotia

2010-08-25T21:30:00.001-06:00

Op de boot van Woodland (PEI) naar Caribou (NS) waait het hard. R. heeft een slecht humeur en doet haar uiterste best om de wind te overgillen, maar het lukt niet echt. Binnen, op de boot, is live muziek, dus daar maakt ze ook geen kans. Aangekomen in Nova Scotia zijn de gemoederen bedaard en zien we veel bos en bordjes in Gaelic. Een stukje ten zuidwesten van Baddeck komen we op de Cabot Trail, die we westwaarts rijden richting Cheticamp, en Cape Breton Highlands National Park. De avond en zonsondergang zijn wonderschoon, maar voor de volgende dag is wild weer voorspeld, met windstoten en regen. We hadden nog het plan om naar de back-country campsite in Fishing Cove te wandelen maar dat wordt ons uit het hoofd gepraat want de kans is te groot dat we in het water geblazen worden.

Struinen in de duinen

2010-08-23T18:21:00.008-06:00

In haar kleinschaligheid, relatieve mens-dichtbevolktheid en boom-dunbevolktheid is PEI (Prince Edward Island) een bijzonder on-Canadese provincie. Bovendien zijn er duinen en hoeven we niet bang te zijn voor beren, slangen of wolven. Het is eigenlijk Nederland zonder rode baksteen, met meer aardappels, Engels als voertaal en zonder Geert Wilders. Alles is vredig, het zonnetje schijnt, A. loopt hard op zijn bijna blote voeten, en we pakken in alle rust de auto uit en dan weer in. PEI National Park is verdeeld in drie stukken kust: Cavendish, Stanhope en Greenwich. We beginnen met Greenwich via de Dune Shore Trail: open land met wilde bloemen, dan donker naaldbos overgaand in loofbos en richting duinen en zee lopen we over een zoetwatermeer langs bossen lisdodden en wuivend gras.

De volgende dag wandelen we kilometers langs Stanhope Beach ...

en gaan richting Cavendish, maar stoppen al eerder bij het vissersdorpje North Rustico voor lobster, shrimps, scallops en haddock, op de lobster na allemaal deep deep fried. In de haven van North Rustico spotten we de zwarte eend. Net op tijd zijn we terug voor een interpretatief programma onder de veelbelovende naam Rum & Spirits, verhalen bij het kampvuur over drooglegging - PEI was de laatste provincie waar de drooglegging afgeschaft werd - en bijgeloof. Het idee is dat de rillingen ons koud over de rug gaan lopen bij het horen van deze verhalen waarin toevalligheid toch bijna geen toevalligheid meer kan zijn, dat de haren recht overeind gaan staan en we ongemakkelijk om ons heen gaan kijken bij ieder zuchtje wind of krakend takje. Maar bij deze verhalen vermoedt zelfs J. (die doorgaans minder dan niets nodig heeft om de fantasie tot hoge hoogtes op te zwepen) niets anders tussen hemel en aarde dan hemel en aarde. De volgende ochtend schijnt het zonnetje weer, en pakken we de boel weer uit, in en op en bereiden we ons voor op de tocht naar Nova Scotia.

Zoekt en gij zult vinden

2010-08-22T23:07:00.007-06:00

Om 10 uur staan we paraat op Callanders Beach voor een interpretatief programma over de Mi'kmaq indianen. Interpreter Mary-Lyn blijkt een echte Mi'kmaq prinses te zijn, en vertelt bevlogen over haar stam, haar greatgreatgrandfather die de laatste chief was, de matriachale samenleving en haar visioenen. De bewijsvoerig is vanuit hedendaags wetenschappelijk oogpunt interessant: De eerste keer toen ze haar visioen openbaar maakte, kwamen er drie egels aangewandeld, een teken dat dit visioen waar en bijzonder belangrijk is.

In de wigwam, tussen allerlei dierenvellen, maken we onze vriendschapsketting met een kraaltje voor iedere huidskleur - geel, wit, zwart, rood - en blauw voor lucht en water, blank voor de aarde. In het midden krijg ik een schildpad, die de aarde op haar rug draagt, en de rest een wolf. 's Middags vissen we met netjes in de lagoon, een stuk brak ondiep water, van de zee gescheiden door een landstrook, om het waterleven te onderzoeken: rock crabs die gaan slapen als je ze op de kop houdt,

hermit crabs die altijd maar weer een lege schelp zoeken om in te wonen

en moon snails die met hun tongen gaten in andere schelpen boren.

Maar de vondst van de dag is wel A.'s bril, op de bodem van de lagoon, een pootje nog uit het zand omhoog stekend.

Met alle brillen weer op de neuzen verlaten we aan het einde van de dag Kouchibouguac en rijden over de Confederation Bridge de volgende provincie in, Prince Edward Island. We zetten de tent op bij Stanhope Beach, en vallen in slaap bij het geluid van de continu aanrollende golven.

Zee!

2010-08-21T22:08:00.008-06:00

De eerste duik in zee sinds jaren! En overal interpreters, die graag van alles over hun national park willen delen. We zien een great blue heron, en veel cormorants, en horen vertellen over de ciccades die jaren onder de grond zitten - soms tot 17 jaar - en American eel. We zien mensen met schepjes en emmertjes en leren later dat je voor 4 dollar per dag 100 clams mag diggen. Het klinkt aanlokkelijk tot we ons realiseren dat A. alle 400 clams die wij met z'n vieren diggen moet opeten.

's Middags zien we onze eerste vos, rennend langs de poppenkast waarin net de zandkorrels Smokey en Mr. Quartz gillend door de wind worden weggeblazen tot in het marram grass.

Mr. Quartz houdt er een zwarte levensvisie op na waarin ieder voor zichzelf vecht, maar de moraal van het verhaal is dat iedereen elkaar helpt. Het gras houdt het duin bij elkaar, het zand huisvest de eitjes van de beschermde piping plover, etcetera. Die laatste heeft het trouwens echt moeilijk want wereldwijd zijn er nog 500 stuks over en een deel daarvan bouwt z'n nestje graag in het zand van Kouchibouguac, waar interpreters kleine kooitjes om ieder nestje bouwen zodat de vossen het nestje niet leegroven. Als de avond valt lopen we de Bogtrail, met bloeddorstige muggen en de vleesetende pitcher plant.

Nat-en-droog-land

2010-08-20T23:16:00.009-06:00

Via Mont Joli, Bathurst, en Miramichi rijden we naar de kust van de aanpalende provincie, New Brunswick. Tijdens de reis verandert het weer. Bij Miramichi stroomt de regen terwijl we een zwaar overprijsde minuscule Boston Pizza eten - mijn eerste en laatste - en we rijden onder een regenboog door Kouchibouguac (koesjieboezjwak 'river of the long tides' vanwege de langzame getijdenwisseling) binnen.

In het ene dorp praten ze hier Engels, in de volgende een Frans koeterwaals. Plaatsen heten hier bijvoorbeeld St. Louis de Kent. Dit is de enige provincie in Canada die grondwettelijk bepaald tweetalig is en de huizen dragen hier vaak een Acadische ster. Bij de ingang van Kouchibouguac krijgen we twee zakken in de hand gedrukt, een groene en een blauwe, de eerste voor nat afval en de tweede voor droog afval. Hier worden de eerste stappen richting afvalscheiding gezet. We zijn nog net op tijd om bij twee oude heren in hun schuurtje een bundel hout te halen. Voor 10 dollarcent kopen we een zelfgemaakt aansteekblokje erbij.

En dan ... kaboem

2010-08-18T23:13:00.005-06:00

Via de 138 rijden we door de dorpjes aan de St. Lawrence River. Bloemenperkjes, plantenbakken, kerken en boulangeries. Hier in Quebec zijn dorpjes ook meer dorpjes in de Europese zin, en geen trailerparken zoals in Alberta, maar de bewegwijzering is beroerd en we rijden op intuitie naar Old Quebec.

In het donker vinden we onze camping municipale in Beauport. De volgende ochtend doen we een poging om de Chute van Montmorency te bekijken, maar bij het draaien op de parkeerplaats voelen en horen we een klap. Platte band. J & R vinden dit een prima programmapunt, in tegenstelling tot hun vader.

Als later in Quebec de tijdelijke band voor een echte verwisseld wordt, zien we onze eerste zwarte eekhoorn, bewandelen we de stadsmuur en de Plains of Abraham. Alles draait hier om de strijd tussen de Fransen en Engelsen, en het ontstaan van Canada. Laat in de middag rijden we verder naar de volgende camping municipale in Riviere du Loup.

De weg naar verlichting

2010-08-17T23:10:00.009-06:00

De ochtend is voor Ile St. Helene, en Parc Jean Drapeau. Expo 67 was in Montreal, en geplaatst op dit eilandje en het omringende gebied. Helaas is nu niet veel meer van deze grote hit terug te vinden. Zwemmend in het het aquatic complex zien we bij ieder baantje naar het noorden de Biosphere. Het Habitat complex passeren we op weg naar de Mont Royal. In de middag gaan we, op deze berg, op zoek naar het grote witte kruis, dat in theorie makkelijk te vinden zou moeten zijn. Desondanks raken we volledig de weg kwijt. Dwalend door het bos komen we andere zoekenden tegen, ook ontspoord. Terug op het brede pad vertelt een meisje ons, nadat ze de dopjes van haar Ipod uit de oren gehaald heeft, dat het kruis net om de hoek is. En inderdaad:

Later beklimmen de trappen op van het Oratoire St Joseph. De middentrap is voor pelgrims die op hun knieen naar boven dienen te gaan; een beetje flauw dat deze van hout is, en niet van steen, zoals de andere trappen. Deze middag neemt niemand de middentrap. Boven aangekomen heeft R. een afspraak met Jezus.

In de basiliek dalen we af en lezen hoe Broeder Andre geld heeft ingezameld om dit alles te bouwen, en deze bedevaartsplaats een aanzien te geven.

Broeder Andre's sterfbed staat in een nis. Ertegenover prijkt de glazen pot waarin zijn hart, rood verlicht, op sterk water staat. Ik doe mijn best om de praktijk van de reliekaanbidding uit te leggen aan de kinderen, maar mis inlevingsvermogen. 's Avonds op de Place des Arts is er ook rood licht en water en een trap waar we op zitten om te kijken naar het samenspel van licht en water, en naar twee mannen die - op de stenen ondergrond - op hun hoofd rondtollen, en we hoeven niets uit te leggen.

Op rolletjes

2010-08-16T09:22:00.014-06:00

Op de rubberen wieltjes van de Montreaalse metro rollen we naar de grote witte olifant van Montreal, het olympisch stadion. De spelen waren in 1976. Het stadion was klaar in 1987. Er waren stakingen, er was brand en er viel een stuk toren naar beneden. En nu moet het ding tot in de eeuwigheid blijven staan, want afbreken is te duur.

We gaan niet met de lift omhoog, niet zozeer vanwege angst voor de stabiliteit van deze witte olifant, maar meer vanwege laaghangende bewolking, en wandelen door naar de Botanische tuinen. We krijgen de indruk dat in Montreal niet alles op rolletjes loopt: het Biodome en het Insectarium zijn al maanden dicht vanwege mot op de werkvloer. Maar de tuinen zijn tevreden stemmend, met name de Japanse Zen of mineraaltuin bestaande uit alleen stenen, die in een asymmetrisch en gebalanceerd gerangschikt zijn, en verbonden door nauwkeurig geharkte patronen.

We mijmeren in de theetuin. We bewonderen bonsaibomen die eeuwenlang met liefde verzorgd zijn, en verwijlen bij bloeiende en uitgebloeide lotusbloemen, luisteren naar het water en het ruisende gras. We doorkruisen het arboretum en rennen naar de metro om nog net het laatste uurtje op de markt van Jean Talon mee te pakken.

Het is hier Little Italy, waar de achtertuinen worden bevolkt door enorme pompoenen en waslijnen met 20 paar zwarte sokken en 10 paar lange onderbroeken. De waslijnen rollen hier trouwens goed, met goed gesmeerde katrollen. 's Avonds eten bij Napoletana. De wijn mogen we zelf meenemen, en wordt bij de overbuurman gehaald.

Pride Parade

2010-08-15T22:56:00.006-06:00

Om 5 uur in de ochtend belt de taxi aan en laadt ons + 5 stuks bagage in. De chauffeur rijdt knikkebollend naar het vliegveld. We stappen in, landen in Winnipeg, stijgen weer op en in Montreal weer uit. De bagage blijkt in de huurauto - een zogenaamde cop car - te passen, en there we go! Montreal binnen rijden is als een Belgische stad binnen rijden. Bruggen staan op instorten, wegen slingeren boven en onder elkaar door, en de bouwcommissie heeft meestal meerdere oogjes toegeknepen. Rijden in Montreal is (vandaag?) als navigeren in een computerspel. Is de ene hindernis genomen, doemt de andere op. Eenrichtingsverkeer, wegwerkzaamheden en als klap op de vuurpijl: de Pride Parade (voor een impressie: hier). We storten onze cop car tussen de mannen in hotpants, alwaar we ons hotel en W & M, de kosmopolieten die via Belgrado en New York aangekomen zijn, aantreffen. Mission accomplished.

Sommerurlaub 2010 gekarted

2010-08-12T22:18:00.000-06:00

Post festum noch schnell eine ungenaue kartografische Übersicht, die unsere Zwergenschritte ins korrekte Verhältnis setzt.

View Canoe Trip in a larger map

Regelapen

2010-08-10T22:14:00.005-06:00

Soms lijkt de wetenschappelijke wereld een paradijsje, waarin de klok minder hard tikt dan elders. Maar in werkelijkheid draait het maar al te vaak om publiceren en groundbreaking results, ieder jaar wel eentje. En dan krijg je dit. Heel jammer, want ik had graag eens een gesprek met een aap willen voeren.

Chocolade fondue

2010-08-09T22:21:00.008-06:00

Gisteren heb ik voor het eerst van mijn leven chocolade fondue gegeten. De directe aanleiding was het Heritage Festival waar we vorig weekend waren, de lange rij voor de chocolade bananen, en onze belofte aan de kinderen dat we het thuis zouden proberen. Makkelijker gezegd dat gedaan. Eerst, om ervoor te zorgen dat we ook echt aan de slag zouden gaan, hebben we een paar vrienden uitgenodigd. Toen hebben we chocolade, room en fruit gekocht. De laatste horde die nog genomen moest worden was had te maken met het vraagstuk 'Hoe de chocolade warm en vloeibaar te houden?'. We surften het internet af op zoek naar theelichtjes, want dat leek ons de simpelste en goedkoopste oplossing waarmee we zo'n 30 dollar zouden uitsparen (zie hier). IKEA, Canadian Tire, Homedepot, Superstore, niente. Ik overlegde met de vriend van een collega, die raadde The Bay aan. Niets. We weigerden echter om 30 dollar neer te tellen, met het vage gevoel dat er een simpeler oplossing moest zijn. En die was er. Ooit hadden we, als donatie van een van de collega's op mijn afdeling naar aanleiding van mijn oproep in de zomer van 2008 of iemand nog iets in zijn of haar garage had, een aardewerken waxinelichtjepotje gekregen. Daaromheen hebben A & J van J's meccanoset een mooie standaard voor de pan gebouwd (niet in tussen de 25 modellen die we met deze set zouden kunnen bouwen). Et voila, there we are. Dig in!