Perspectief

Op Wallstreet hangen pikzwarte wolken, en op nu.nl moet je om daar iets over te lezen doorklikken naar de beurspagina. 't Kan vriezen en 't kan dooien, en de pyromaan van 't Zand moeten we ook niet onderschatten. Onlangs kreeg ik een interessant doorkijkje in het Nederlandse perspectief toen ik hier probeerde een liability verzekering af te sluiten. Omdat we niet meer in Nederland woonachtig zijn, mogen we ook niet meer daar verzekerd zijn. Omdat onze kinderen hoewel keurig opgevoed toch wel eens een pop door de ruit van de buren zouden kunnen gooien, of een oud omaatje met rollator om zouden kunnen sleeen, en ook wijzelf tijdens het inparkeren de pickup truck van de buren zouden kunnen rammen, is een aansprakelijkheidsverzekering geen luxe, zo dachten wij, en het liefst een maximale. De normaalste zaak van de wereld, toch? Ook dacht ik dat wij in Nederland zo'n verzekering moesten hebben, want het heette toch wettelijk, dus stond het in de wet, en wat in de wet staat, dat moet. Ik probeerde de term liability verzekering bij wat collega's uit. Die keken me vol verbazing aan, onzeker lachend (was het een grap? denken ze daar in dat land onder zee echt dat je buurman je suit?). Nee hoor, geen grap, zo legde ik uit. Iedereen in Nederland heeft dat, zo'n verzekering, en die gebruik je om de buren een extraatje toe te stoppen als ze bijv. een nieuw parket nodig hebben. Hier in het grote land met indianen en beren heeft iedereen een verzekering voor auto, huis en ziekte. Beetje rondgeklikt op internet, en ja, bij de verzekeringsmaatschappijen hier heb je auto, huis en ziekte. Ik dacht altijd dat de VS het land van de law suits was, maar eigenlijk, deep down, is het diep verweven met de Nederlandse buurtcultuur (denk ook aan het spreekwoord Beter een goede buurman dan een verre vriend). Overigens kwam ik er al klikkend ook achter dat in Nederland een aansprakelijkheidsverzekering slechts wettelijk verplicht voor "de houder van een motorrijtuig, voor jagers, en voor exploitanten van kerncentrales" (bron: Wikipedia).

Huis

1. Een kast met veel vakjes oogt chaotisch maar zorgt voor overzicht: Van Alexanders programmeercollectie, relikwieen uit het oude land, fietsonderdelen, oplaadapparaten tot schoolschriftjes. Ieder vakje heeft een thema, maar vakjes en thema's wisselen dagelijks (Ik denk dat de familie een speciaal programma heeft opgezet om moeder's geest flexibel te houden, of misschien zelfs, maken). De kinderen hebben een speelhoek gebouwd van postpakketten, en ja, we hebben ook een B&D broodrooster waar bagels in passen, en de Becel zit hier in ronde kuipjes. Overigens is dit het kleinste formaat kuip dat er is, er zijn ook 5 kilo dozen.


2. Als een IKEA folder, alleen het wollige kleed en de zachtwuivende gordijnen missen nog. Ha, voor niente! De dracena was ten dode opgeschreven en probeer ik te reviven, de stoelen komen van een collega bij wie ze het parket ruineerden, en de tafel is een overtollig stuk van een andere collega. Het kacheltje is fraai maar is niet geheel veilig. Tzt komt er een nieuwe in; we zetten de landlady onder druk zodat dit voor gebeurd is voor de winter invalt. Zij maakt zich drukker over de vloer, wil er een nieuwe in laten leggen, maar wij denken "Prima zo, zo kunnen we in ieder geval lekker rocken."

3. Kon je uit de bovenstaande ramen springen, dan zou je landen op het "deck" beneden. Nu staat hier ons tuinsetje. Interessant detail is de wilde regenpijp; deze is zeker niet uniek. Dat is hier een fenomeen, ze kronkelen zich in de raarste bochten langs huis en door tuin, zijn ook vaak krom door struikelen (pas op als je met een bijl door de tuin loopt). Sinds de een of andere grote overstroming moet het water afgevoerd worden zodat het via de tuin wegloopt en niet de kelder in.


4. Vanaf onze eettafel kijken we uit op het bovendeck dat met een trapje in de tuin landt. Op het deck hebben we veel zon en wordt de was gedroogd. Doel is om dat de hele winter te doen, want de lucht is hier kurkdroog en ik heb altijd geleerd dat je in droge vrieskou perfect was kunt drogen (zie: het Handboek voor de Huisvrouw, dl 3 over Waschen en Droogen). Tja, in den vreemde houdt je vast aan oude tradities. In de verte de BBQ, zie ook Cela, de pop van Becky die de nacht, ontkleed, in de tuin heeft doorgebracht. De fietsen zijn verankerd aan het trapje, want iedereen waarschuwt ons voor fietsendiefstal. Eerlijk gezegd denk ik dat het niets is vergeleken bij Utrecht, maar dat zeg ik hier maar niet, het is al erg genoeg met de zedenloosheid in NL. Ik weet nog toen ik met openhangende mond op klaarlichte dag op een zaterdagmiddag midden op het Neude twee fietsendieven vrolijk zag wegfietsen op hun buit. Ik stond paf, zozeer dat ik 5 minuten niets anders deed dan met mond ophangen, wat me achteraf een heel slecht gevoel gaf. Daadkracht ontbrak ten enen male. Heb dat wel weer goed gemaakt door vele jaren later een dief van mijn eigen fiets, die net bezig was een hoekje verder het object te verpatsen voor 15 euro, toe te brullen dat dat mijn fiets was, en de fiets uit handen te grijpen.

5. Van de keuken door een gangetje zien we aan de linkerzijde de badkamer. Inclusief bad op pootjes (niet van porcelein, helaas, en een zilveren kraan in de vorm van een zwaan).









6. Aan de rechterzijde is de kinderkamer. Op de een of andere manier wil iedereen hier van zijn IKEA spullen af. Wij bouwen Bjorn, Lars, Hjavalt, Smorrebrot en Dnuk wel weer op. Het uitzicht is hier niet bijzonder fraai:
de muur van de buren (die wij overigens niet ontmoet hebben, maar waarmee Jakob en Rebecca al enige informatie uitgewisseld hebben).


7. Dan door naar de masterbedroom (hier weten ze nog waar ouders staan ten opzichte van hun kinderen) met een oude kachel die ws koolmonoxide uitademt, maar desondanks fraai oogt.



8. Aansluitend aan de kamer is een voorkamer, een eventuele werkruimte voor mij, als ik het te warm heb (haha!). Zie het uitzicht op de bouwplaats naast ons. Bij de eerste bezichtiging stond er nog een oud huis. Nu is het een kuil onder constructie. Dan is er nog een extra woon, slaap en badkamer in de kelder, en nog een stukje tuin aan de voorzijde.


9. Daaaaaaaaaaag! (vanuit de keuken)

Flatlanders go cycle

Onze eerste familiefietstocht via de Sasketchewan Valley en Cloverdale Park naar Mill Creek Ravine Park. Lijkt me een thema voor Alexander die ons geworstel met versnellingen bergop bergaf met belangstelling gadesloeg.

Zo gaat het niet langer

De bezoekersaantallen van ons blog zijn dramatisch gedaald. Zo gaat het niet langer. Maar goed nieuws want zo hoeft het ook niet langer. Sinds een minuutje of 5 kan ik vanuit mijn rocking chair op de University Avenue de lezer weer bedienen van onze eerste stapjes in het nieuwe grote land, met een overdrachtsnelheid van 10Mb/sec.

Wat is er allemaal gebeurd? Jakob gaat nu al weer twee weken naar school, en is vandaag de trotse bezitter geworden van een zippered binder of was het een bindered zipper? Zijn wekelijkse programma bestaat uit Language Arts (met deze maand de focus op "voice"), Math ("number concepts" is het thema), Social Studies ("Stories and Histories of people in Alberta" af te sluiten met een zelfgeknutselde familietree), Health ("multiple intelligences"), Art ("facial features"), Science ("hearing and sounds"), Physical education, Music, French, Technology, en daarnaast hangen in het klaslokaal voor onze Jacky overal briefjes met daarop een Engels woord. Op het raam hangt bijv "window" en op het bord "whiteboard", hij wordt tevens ettelijke malen uit de klas geplukt voor een individuele benadering van zijn type 2 probleem. Elk "speciaal" kind hier krijgt een code; die van Jakob is dus 2. Nu ja, om een lang verhaal kort te maken: Jakob is lekker bezig. Ook alweer een viool + bijbehorende juf. Wij begeleiden hem hier op de piano, en op vrijdag springen de paardjes vrolijk rond op zwarte of witte veldjes. Becky brengt tijd door bij de Popsicles in het Early Learning Center van de UofA, lijkt na de eerste topdag toch wat moeite met de inburgering te hebben, en vertelt na een dag daycare smakelijk welke kinderen allemaal in welke hoek gezet zijn (punishment corner). Ze is doorgaans erg tevreden over de lokale kokkin, waarvan we de kunsten 'sochtends bij het wegbrengen al mogen opsnuiven, maar vindt vooral veel dingen raar. Maar we zetten door, hebben we afgesproken, en ze krijgt er binnenkort nog een extra dag bij, tbv de brainwash en het rare zo snel mogelijk gewoon te laten worden. Ook Becky heeft een indrukwekkend programma en beweegt zich van gym, naar craftscorner, naar sciencecorner, naar writingcorner, naar housecorner, naar builingblockscorner, naar buiten en weer naar binnen, en vooral lekker lined-up naar de bathroom. Alexander heeft na 5 dagen dagelijks bezoek aan de United Bicycles een fiets die zijn stoutste dromen, nee ieders stoutste droom, doet verbleken. Een verend gevaarte met rupsbanden. Zijn streven is om een van die bezienswaardigheden te worden die fietsend de winter doorgaan met mondkap voor en goggles op. Als het zover is, zal ik de wereld de foto hiervan zeker niet onthouden. Et moi? Ik sleep mijn fiets, zoals dat hier gaat, mijn kantoor in, heb ook zo'n grote UofA beker voor koffie waar je mee over de campus loopt, 8 sleutels en 2 kaarten en 3 codes om op elk gewenst moment achter mijn computer te kunnen kruipen, lunch met sushi of teriyaki, zamel mokken, vorken, kaasraspen, stoelen en tafels in uit de garage van elke willekeurige universiteitsmedewerker, heb mijzelf gedatablitzt, aangemeld voor een conferentie in Banff (die mn belangrijk lijkt te zijn mbt het uitzicht en wandelmogelijkheden), me opgewonden over de ICT policy, wel een privetelefoon bemachtigd, en spreek de enige werknemer in deze one-man-business vermanend toe wanneer er niet gewerkt wordt. Als familie zijn we lid geworden van de Community League, dat ons het recht geeft op 40 public swims om de hoek en vrij schaatsen. In theorie zou ik degene in dit gezin moeten zijn die het beste kan schaatsen, ik vrees voor de praktijk. Overigens ligt er nog steeds geen ijs, en ben ik nu op de kop af 1,5 maand geheelonthouder.

(N.B. Morgen volgen foto's mogelijk film van onze omgeving)

Druk druk druk

Om maar even een Nederlandse dwarsstraat te gebruiken. We hebben ons al vaak afgevraagd wat het eigenlijk betekent. Wij denken: Lekker heen en weer rennen, hier effe bellen, daar effe beppen, overal net aangekomen dan de hieltjes weer gelicht, maar o zo tevreden daarmee. En wat te denken van de bekende Nederlandse meevaller. Wisten jullie dat die in Duitsland gewoon niet bestaat. Daar valt niets mee.

Genoeg gebabbeld. De komende dagen, weken, zijn we mogelijk uit de lucht. Onze high speed extreme internet aansluiting heeft danige vertraging. Ik denk dat ze de kabels nog moeten leggen. We hebben dus thuis even geen internet, en zijn afhankelijk van Sally's basement, internetcafe's en der Uni (nee die Uni, vertelt mijn Duitse informant me net).

Even een snelle update, waar staan we in het leven? Vanochtend hebben we een fiets voor Jakob aangeschaft in Edmonton Oost, via Kijiji (de Marktplaats van Noord Amerika), daarna de code van ons zwaar beveiligde - als je aanbelt dan zien we je lekker binnen via de camera - nieuwe huis ontvangen en even alles gechecked met de huisbazin, haar zoon en dochtertje. Toen gemeten hoe groot onze eettafel zou kunnen zijn, en naar de IKEA. Daar de obligate zalm naar binnen gewerkt, kar in de handen en rennen, beslissen, inladen. We kunnen nu eten en slapen en de kleren ophangen. Uitladen in nieuwe huisje, dan naar de basement (zijn we nu), spullen hier halen, en misschien vanavond nog het achterzitje voor Becky in Edmonton Zuid ophalen.

Voor foto's vandaag geen tijd. Morgen gaat Jakob alweer naar school, en ik aan het werk. Tussendoor nog even bij de immigratiedienst doorgeven dat ik geen antropologie doe, anders zetten ze me nog het land uit wegens valsheid in geschrifte.

NB. De foto is er later opgeplaatst en bewijst dat fietstoeltje gelukt is.