De kindervrind

Drie jaar waren we zonder sint. Jammer? Verdrietig? NEE! Dolblij en opgelucht, bevrijd. Wij worstelen met de sint en ook met zijn pieten en zijn - soms stilzwijgend soms wat luider - in protest tegen deze nationale leugen. Het gaat lang terug voor mij, deze worsteling. Als ik terugdenk had ik als klein kind al sterk gemengde gevoelens over het rondgooien van het zogenaamde strooigoed. Enerzijds was het vol spanning wachten tot een piet de deur van het klaslokaal opengooide. Anderzijds was ik heel eenvoudig bang voor die keiharde pepernoten en dook ik het liefst direct in een veilige hoek. Ik at mijzelf graag kotsmisselijk. Maar ook was ik afkerig van het snoep dat uit de stoffige hoeken van de niet al te frisse vloer van het klaslokaal was weggegraaid. En ooit ben ik door het hoofd van de lagere school aan mijn oren naar binnen getrokken omdat hij dacht dat ik de jongere generatie op de school op de hoogte bracht van het grote bedrog. We hebben J & R dan ook nooit voor het lapje gehouden. Wie gelooft of vertrouwt zijn ouders nog als ze jarenlang volhouden en aanmoedigen dat er een vieze oude vent in een jurk met een boek vol met intieme details van kinderen op een paard op een stoomboot vanuit Spanje naar Nederland komt, zich op wonderbaarlijke wijze multipliceert, snoepjes uitdeelt, via de schoorsteen naar binnen gluurt en in ongelijke verhouding staat tot zijn talloze 'knechtjes', die er overigens ook niet vies van zijn met een zweepje aan de slag te gaan. Ik was dan ook blij verrast toen ik net dit berichtje las, en zie ook een oude klassieker van Toon Hermans over dit thema. Nu wordt het tijd dat ook in Nederland de slavernij wordt afgeschaft, en dat de Nederlandse ouder zichzelf weer in de ogen durft te kijken. Ban de sint! Bevrijd piet! Ban de sint! Bevrijd piet! Ban de sint! Bevrijd piet!

Ketchikan rain V (fireworks)

Aanvankelijk worden we overmand door wanhoop. Na een half uur staren naar de grijze bekleding van het dak van de Jeep en de neerslaande regen tegen de buitenkant van het raam vormt zich het begin van een plannetje. Wat nou als ... ? Misschien het beste wat we kunnen doen ... Even naar de Safeways en dan ... ?

Een uurtje later hebben we een shelter ingenomen bij Warden Lake in het Tongass Forest, waar we onze eerste ochtend in Alaska weggeregend zijn, schaakspel op tafel, marshmellows aan stokken en hout, vers gehakt, huizenhoog opgestapeld. Hier gaan we de volgende uren zitten. Het regent. Ik pak mijn Weir of Hermiston (1896) van Stevenson, op de een of andere manier bijzonder passend bij ons, hier, in deze hut.

Als het donker is, stoppen er ineens een paar auto's. Locals, zoveel is ons duidelijk. Het blijkt de lokale jeugd te zijn die deze plek, tussen bergen over het water, uitverkoren heeft voor hun fourth-of-July-vuurwerk. Lokale jeugd deinst nergens voor terug en vuurpijlen worden zo uit het handje gelanceerd. Onze hut, onze shelter, onze bunker, is omgeven door rook, kruitlucht, gillende keukenmeiden en knallers.

Af en toe rennen we, tussen de knallen en flitsen door, naar de Jeep om iets op te halen of weg te brengen. Bij een van deze tochtjes lukt het me niet om de achterklep open te krijgen. Morgen bij daglicht maar eens beter kijken. Een paar uurtjes later is het zover en rijden we de boot op en varen dan, als toeristen ditmaal, weer naar Canada.

Ketchikan rain IV (Rubber Duck Race)

Op de nacht van 4 op 5 juli zullen we op boot terug naar Prince Rupert stappen, en dus zullen de hele 4de juli doorbrengen met slechts het dak van onze Jeep boven het hoofd. Ach dazalwellukku, dachten we. Iedereen die we gesproken hadden, had al met lichtjes in de ogen verwezen naar het grote volksfeest deze dag. De dag van het jaar. Vluchtig hadden we een blik geworpen op de plaatselijke krant met het programma, en in onze achterhoofden was de onuitgesproken vraag gerezen waar dat grootste feest eigenlijk plaatsvond. Voor ons was het eerste mogelijk interessante programma punt de Rubber Duck Race om 15.00 uur. Maar goed, er waren vast allerlei kraampjes en tentjes waartussen we rond konden slenteren, of anders het zwembad of de bibliotheek, om de tijd dood te slaan. Maar eerst de Deer Mountain Tribal Hatchery and Eagle Center. Buiten regent het.


Er zitten twee grote kale adelaars (bald eagles). We vragen ons af wat ze de hele dag doen, en of ze niet ongelukkig zijn. Later horen we dat ze niet meer kunnen vliegen, en dat ze gered zijn omdat hun vleugels beschadigd zijn door visnetten of te jong te grote vissen proberen te vangen. Als altijd verbazen we ons over het verhaal van de zalm, dat we ook in deze hatchery horen. Hoe eitje en zaadje in een klein zoet watertje bij elkaar komen en de zalmpjes na ca. een jaar uitzwemmen naar de grote diepe oceaan. Na een aantal jaren daar rondgesparteld te hebben, van de vrijheid genoten, hun hormonen hen precies vertellen om te draaien en terug te zwemmen naar precies datzelfde kleine zoete watertje om op die plek de volgende generatie te maken en vervolgens van uitputting te sterven.

Na 1,5 uur staan we weer buiten. Het regent. We zien geen enkel kraampje. We rijden naar de bibliotheek. Deze is dicht, het is een feestdag. We zien het startpunt voor de Rubber Duck Race en besluiten - hoewel R. luid protesteert - dat we geen zin hebben om in de regen naar plastic eendjes te kijken. We rijden naar de highschool, waar het zwembad is: Beter binnen nat dan buiten nat. De regen spettert neer op de lege parkeerplaats. Alles is dicht. Ik rammel aan de deur. Wanhopig zitten we in de auto. R. jammert nog wat over rubber ducks. J. meent iets gelezen te hebben over een kraam met taco's. Wij zijn out of options. Het is rond de middag, en we hebben nog meer dan 12 uur voor ons, een tijd die ons langer lijkt dan de tijd tot onze pensioengerechtigde leeftijd.

Warm wishes from the snow

Hunter's chorus from Der Freischutz - Carl Maria von Weber

Violin: Jakob

Flute: Alexander

10+42+6+X = 96

Dit jaar heeft men weer goed uitgepakt. Kreeg ik een aantal jaar geleden nog een bandenplaksetje (29ste verjaardag) of een wat extra gigs geheugen voor mijn computer (30ste verjaardag), de laatste jaren is het echt een vetpot. Vorig jaar was het thema tekenen, dit jaar zie ik zowel grote geestelijke verrijking (3 boeken) als fysieke taken (zwembril) voor me. Gelukkig wel een glaasje port erbij, zodat ik Pluto en Mars op de kop kan plakken als ik in de kleine uurtjes het zonnenstelsel in elkaar knutsel. En als laatste, om het feestje ook een idealistisch karakter te geven, een verjaardagsdonatie aan Wikileaks. Ach ja, en niet te vergeten het cadeau van Rebecca dat al een maand op me lag te wachten in de kast: een compleet dichtgekit doosje met daarin een haarknip van mezelf die ik al een tijdje (maand) kwijt was. Bedankt!

Tja, weer een jaartje om, en waar gaan we naartoe? Deze ochtend om te beginnen eerst ontbijten bij Friends & Neighbours, onze favoriete diner, waar we nu, nu we wat verder van Whyte Avenue wonen, niet zomaar meer naartoe kunnen wandelen voor een Eggs Benedict met White Wine Hollandaise Sauce en 4 slappe mokken koffie. Daarna even de handschoenen thuis oppikken, mutsen op het hoofd, snotneuzen in de jas, en verder voor een wandeling naar Hawrelak Park. Stralend weer, maar koud, koud, koud.


Thuis weer opgewarmd, hotdogs met zuurkool gegeten en ons allemaal op de bank genesteld onder een grote deken om the Bridge of Therabithia te kijken.

I'm six!

Er stonden kruisjes op de kalender. De dagen werden geteld. Nog 4. Nog 3. Nog 2. Nog 1. Vannacht werden we wakker geschud. Nee, nog geen tijd om op te staan. Eindelijk was het zover. In het mooiste jurkje, de nieuwe stippeltjesmaillot, twee strakke vlechtjes, de balletschoentjes met een wolkje parfum van mama alle papieren losrukken.


Daarna op naar de Telus World of Science, om de gezamelijke vriendjes en vriendinnetjes op te wachten. Kinderfeestjes thuis kunnen we namelijk niet aan. We voegen ons bij de rij voor de Birthday Desk, schrijven ons in, krijgen voor iedereen een naamsticker, een grote doos voor de cadeau's, en een partyroom toegewezen. De eerste kinders komen aan. We hebben nu geleerd hoe het hier gaat: als je 6 kinderen wilt hebben, nodig je er 12 uit. De rest heeft namelijk 'other commitments' (doorgaans: ijshockey). Als we ons groepje compleet hebben, gaan we direct op pad naar de eerste science show. Over ...

electriciteit. Net als R., zijn haar vriendjes en vriendinnetjes niet voor kleintjes vervaard, melden zich graag als vrijwilligers aan en proberen hun vingers zo hoog mogelijk in de lucht te krijgen om antwoord te geven op de vragen. We eten een pizza, pakken de cadeaus uit, ontsteken de kaarsjes, doen het licht uit, zingen R. toe, blazen de kaarsjes weer uit, eten taart, rennen door de legozaal, gaan naar volgende science show over 'pop' deze keer, en maken kennis met stomend koud (-78) dry ice.


En dan is het alweer klaar voor dit jaar. Vriendinnetje M. gaat nog even mee naar huis en langzaam loopt de dag ten einde terwijl R. ons allemaal voorleest uit haar nieuwe boekjes.

En zo gaat de tijd voorbij

Veel staat dit jaar in het teken van 'de laatste keer'. Op 31 oktober was onze laatste verpletterend multkulti Halloween. De immigranten hier nodigen maar al te graag nog versere immigranten uit om de traditie die nog geen traditie is samen ten volste uit te leven. Zelfs ik had een heksenhoed op, en een zwarte cape om de schouders. In de middag waren we via Rebecca bij de immer vrolijke onverstoorbare Pakistaanse familie. Terwijl voor de ouders de Halloween-kookprogramma's draaiden op een van de breedbeeldtelevisies, plakten kinderen met hun candy-appels aan het plafond. Jakob schaakte onderwijl de sterren van hemel bij zijn laatste Halloweenschaaktoernooi. Via hem zakten we aan het einde van de middag af naar de tweede Halloween-bijeenkomst in Oxford English met haardvuur en whisky. Maar toch gloort er ook nog allerhand nieuws onder de sneeuw. Op de laatste Remembrance Day, 11 november, was ik voor het eerst bij een Suzuki celloles. En op Jakobs laatste verjaardagsfeestje waren we voor het eerst bij de Bonnie Doon Bowling Lanes waar hij zijn eerste hexbugs kreeg. Ook had Rebecca deze week haar eerste schaatsles en droeg daarbij haar eerste schaatshelm. En vandaag probeerde ik voor het eerst van mijn leven geld te pinnen van een lege rekening.

Pride Parade

Om 5 uur in de ochtend belt de taxi aan en laadt ons + 5 stuks bagage in. De chauffeur rijdt knikkebollend naar het vliegveld. We stappen in, landen in Winnipeg, stijgen weer op en in Montreal weer uit. De bagage blijkt in de huurauto - een zogenaamde cop car - te passen, en there we go! Montreal binnen rijden is als een Belgische stad binnen rijden. Bruggen staan op instorten, wegen slingeren boven en onder elkaar door, en de bouwcommissie heeft meestal meerdere oogjes toegeknepen. Rijden in Montreal is (vandaag?) als navigeren in een computerspel. Is de ene hindernis genomen, doemt de andere op. Eenrichtingsverkeer, wegwerkzaamheden en als klap op de vuurpijl: de Pride Parade (voor een impressie: hier). We storten onze cop car tussen de mannen in hotpants, alwaar we ons hotel en W & M, de kosmopolieten die via Belgrado en New York aangekomen zijn, aantreffen. Mission accomplished.

Schlechtes Wetter

Die letzten Wochen war es trocken in Edmonton, sehr trocken, der Schnee ist weg, und nun durstet alles, besonders die Bäume. Es ist das 10te trockene Jahr in Folge, für viele edmontonische Bäume, wie man auf Politikerschwachsinnsdeutsch ("Weil ich es am besten kann", Westerwelle) sagt, ein Schicksalsjahr. Aber heute, endlich der erwartete Niederschlag (percipitation) in Form eines netten Schneesturmes, 4cm in 2h, Windschnellheit bis 90 km/h, da ächzt und stöhnt unsere alte Bude ganz schön, die Fenster knacken, wenn eine Böe auf sie einprügelt, draussen fliegen Mülltonnen herum, und unsere verkrüppelte Weide tanzt Flamenko dass es kracht. Wir sind noch mit dem Fahrrad zurükgeradelt von der Schule, oder besser vom Italienischen Kaffee Leva, wo wir eine Pizza verputzt haben, alles ruhig, kein Lüftchen geschweige denn ein Windchen, paar Wolken, dass schon. Ich hatte die Wettervorhersage genau studiert, late afternoon solltes losgehen, um 4 waren wir zurück, und um 5 gings auch los, volle Pulle.

Ich übe zur Ablenkung derweil circular breathing auf der Querflöte. Schwierig, mit Strohhalm kann ichs, mit einem Ei wahrscheinlich auch,

mit der Flöte aber noch nicht, noch ein bisschen weiterüben, trötrötrötröt, zum Glück müssen wir heute Abend nirgendwohin, wir kämpften gemütlich mit Han, Solo, Lea und R2D2 ums Überleben der Galaxis, und wir habens geschafft, Hera's spilled milk wirbelt weiter, sowie extramural der Sturm (bis Mitternacht ...)

Und zum Abschluss,

als Schmankerl,

zeige ich euch noch ein paar Ostereier, die wir am Osterwochenende eingefärbt haben.

Ein paar Sachen

Lang nix mehr geschrieben. Sorry. Vielleicht weil wenig sensationelle Ereignisse sich in de Gegenwart vollziehen, vielleicht weil ich igelgleich im dunklen Unterholz stöbere, oder mich eingegraben habe wie ein Schlammfrosch, irgendwelchen Kräften still trotzend, die ich nicht benennen kann.

Im Februar waren wir in Calgary, beim AYCC, Alberta Youth Chess Championship. War sehr spannend, anderer Schachclub, andere Gesichter, für Jakob zu viel Neues zugleich, er spielte am ersten Tag nicht auf seinem Niveau, am zweiten gings besser, gewinnen konnte er dann nicht mehr. Nachdem das letzte Spiel gespielt und die Spannung aufgelöst war, steckten die jungen Spieler sich gegenseitig an mit ihrem Enthusiasmus, und spielten und diskutierten bis zum Abend, unschuldiger jugendliche Enthusiasmus, Pläne, Träume.

Der nächste große Wettkampf findet am 17 April statt, dann kann J noch provinzieller Champion werden von Alberta, vielleicht klappts. Zur Vorbereitung spielt J nun jedes verfügbare Jugendturnier. War lustig, eines fand statt an dem Sonntag an dem das "historische" olympische Hockeyendspiel zwischen USA und Kanada gespielt wurde. Wir guckten die Verlängerung zusammen mit ein paar Schach- und Hockeyenthusiasten auf einem Livestream im Edmonton Chessclub. Wie wichtig dieses Spiel für die Kanadier war, kann man sich in Europa vermutlich nicht vorstellen, eigentlich nicht einmal in Kanada selbst. Rob, wie ich Schach- aber zugleich auch Hockey-dad, hatte zuvor protestiert wegen des Turnierdatums. I am living for this, I can't miss it!. Hat ja dann doch noch geklappt, er stand neben mir als das entscheidende sudden-death-Tor in der Verlängerung endlich fiel, und ich begriff das nur aus seinem Siegesschrei, ich hatte nicht gesehen, dass der Puck im Tor gelandet war, ja den Puck die meiste Zeit sowieso nirgends erkennen können. Auf White Avenue wurde laut gehupt, wir standen mitten im fröhlichen Stau, auf dem Weg zum A&W - es gab Burgers, Mamske war in den Niederlanden - man wedelte ringsum mit kanadischen Flaggen aus dem Truckfenster. "Komm Pap, hup auch mal" riefen die Kids, und ich hupte auch mal, wenn auch zögerlich, ich gehöre schließlich nicht ganz dazu, steh ein bisschen abseits, bin Fremder, wie schon damals als Kind im Schwabenland, wie immer eigentlich überall auf dieser platten Scheibe.

Ich schreibe diesen Text in der Edmonton Humane Society, rechts wurstelt sich ein 2 Wochen alter Igel durch Papierschnipsel, links knurrt ein Papagei, zwitschert ein seidener Lovebird ($60). Hell grün fließt sein Federkleid in unwahrnembarer Farbabstufung dunkler werdend seinen zierlichen Nacken hinab, Gesicht und Kragen flimmern in sanftem Hellrosa und Violett. Steht man vor seinem Käfig kommt er sofort herbei, flötet, und legt erwartungsvoll den Kopf schief. Ich zwänge meinen Finger durch die Gitterstäbe und er benagt ihn vorsichtig, drückt dann, wie einen Katze, seinen Nacken gegen meinen Finger, und lässt sich verträumt kraulen, lässt sein Glück irgendwie schimmern in seinen konvexen schwarzen Augen, ein Moment der Verständigung zwischen Lebewesen verschiedenster Gattung, er ein Erbe der Dinosaurier, ich ein Affe, als wollte er sagen, ja, wir leben hier, in diesem Moment, alle beide zugleich, schlagen uns durchs Leben, und können einer den anderen stärken, weil wir unser Bedürfnis geliebt zu werden verstehen. Nach der modernen Biologie sind die meisten Vögel (außer vielleicht den Raben) stets noch nichts anderes als kompliziere Maschinen, aber ich zweifle.

R feiert heute hier den Geburtstag von einem ihrer Klassenkameraden. Die Edmonton Humane Society versorgt gefundene, ausgesetzte und kranke Haustiere, und vermittelt sie weiter an adoptivwillige Neubesitzer. Zoltan, mein Gespensterfreund, hatte mit hiervon schon letztes Jahr erzählt und ich hatte damals, meiner großen, wenn auch mehr gefühlten als aktiven, Tierliebe und Träumen von guten Taten (wenn man doch wenigstens ein, zwei, vielleicht 3 gute Taten vollbringen könnte auf diesem Kausalitätsplaneten in diesem Kausalitätsleben) schnell nachgebend, erwogen als volunteer für die animal rescue der Humane Society zu arbeiten. Ich begann dann aber mit meinem Flötenunterricht, hatte wegen der barocken Läufe, der romantischen Legatos, den Problemen mit e'' und fis'' keine Zeit mehr, und bin hier nun erst durch einen Kindergeburtstag gelandet.

Wie alles hier ist so ein Geburtstag perfekt organisiert, und erinnert mich an unsere Expedition zur nagelneuen Edmonton Art Gallery (AGA) letzte Woche. Ich ging als parent volunteer mit Jakobs Klasse mit. Thema "Edgar" Degas. Kurios; sie sagen 'Picasso', 'Van Gogh', 'Rembrandt', aber '"Edgar" Degas, wer weiß, weshalb, wieso, warum. Die ganze Klasse studierte ausführlich die splitternackten verbogenen Gestalten in Bronze gegossener Miniaturballettänzerinnen, in tridimensionaler, unverhüllter Pracht. Erst wurden sie gezeichnet, später nachmodelliert. Unsere Ergebnisse sind hier zu sehn. Jakob erntete wegen der dicken Hinterteile, die sein Figur zieren, Körbe voll anerkennendem Gespött von seinen Kommilitonen, doch gerade die schönen Südhalbkugeln machten seine und meine Figuren weit dimensionaler als alle übrigen.

Saint Patrick's Day

Er worden hier heel wat feesten gevierd. Vandaag was het Saint Patrick's Day, de dag waarop de leprechauns stoute dingen doen. Leprechauns zijn kleine mannetjes in groene kleren. Bij Rebecca was het klaslokaal op slot, en na het forceren van de deur bleek dat de indoor shoes van alle kinderen door het lokaal verspreid waren. Als je de leprechauns wilt plezieren dan draag je groene kleren, want dan knijpen ze je niet stiekem in de billen. Ze moeten woedend op ons geweest zijn, de leprechauns. Wij zouden een snack voor de kinderen verzorgen. "Something green" had de juf gezegd. Ik verdiepte me braaf in de vitamine C afdeling en kocht een zak mandarijntjes, een zak blauwe druiven en twee bakken aardbeien. Vanochtend realiseerde ik me, toen ik de groene cake van een andere ouder zag, dat het eigenlijk komkommers, bleekselderij en witte druiven hadden moeten zijn. Hoe kunnen we het weten??!! Vandaag was ook de dag van de taalverandering. Sommige taalkundigen stellen dat kleine kinderen de grootste taalveranderaars zijn. "Dit is de mijne, dat is de joune en dit? Dit is de haarse, en de leprechauns hebben gebrengt, uh gebrongen", aldus Rebecca.

NO we didn't do our Christmas shoppings

Kerst is hier het hoogtepunt van het jaar. Niet alleen voor de kerstman maar ook voor een willekeurige muziekleraar in ieder klein gat van British Columbia tot Labrador. Net voor de kerst krijgt die de kans om te stralen, te gloeien en weg te drijven op een wolkje van roem.

Deze week waren we op woensdag avond bij de kerstvoorstelling op Rebecca's school. Die middag had ik al een kerstpartijtje in ons gebouw, samen met de filosofen, achter de rug. Beckies school heeft een eigen orkest, waar de leerlingen, naar eigen wens vanaf grade 7, in kunnen spelen. Het grade 7 orkest was vanaf september bezig, en de verenigde trompetten, hoorns, trommels, fluiten, tuba's en klarinetten konden een paar nootjes spelen. Niet iedereen had door waar de C of de B zat, maar met enige goede wil konden we er best een Ode to Joy in herkennen. De schoolband werd afgewisseld met een toneelstuk bestaande uit 3 aktes, waaraan de hele school meedeed. Nu is Beckies school van katholieke signatuur, en zij zullen dus nooit verlegen zitten om een kerstverhaal.


Dit jaar ging het om Bethlehem street, en een beginnend hoteleigenaar die daar een goedlopend hotel wilde beginnen, en er dus geen brood in zag om de arme Jozef en Maria, gespeeld door Beckies' klasgenootjes Noah en Sophia, te huisvesten. Maar ja, zo liep hij ook de drie koningen mis en na spijt, berouw en goede voornemens, was iedereen weer blij want "The Messiah is coming!". Becky speelde haar eerste rol als kip. Laten we zeggen dat ze hiermee een familie-traditie hoog gehouden heeft. 's Avonds hebben we nog Crash gekeken (prima film).

De avond erna werden we bij Jakob verwacht. Becky was met een field trip naar een icehockey wedstrijd geweest en om ca. 5 PM hadden we afgesproken bij Cafe Leva, net op de hoek bij de school, en een lokaal aanradertje. Een beetje trendy, een beetje Italiaans, en met goede koffie en de lekkerste pizza's die we tot nu toe hier gehad hebben. Jakob's school is een openbare, en dus is het ieder jaar weer afwachten hoe de kerstboodschap verpakt wordt. Bovendien was er dit jaar een nieuwe muzieklerares, en dus was het extra spannend. Bij de seculieren was de kerstboodschap een weerbericht, voorgelezen door Jakob's vriend Nick. Het was te koud, de school was gesloten, en toen werd het weer warmer. Eind goed al goed. Dat was de bottom line, en het stuk heette dan ook The Big Chill. Er werd veel gezongen, onder begeleiding van de oude piano, de hele school had mutsen op en dassen om en bewoog als sneeuwvlokjes op het podium. Jakob had een eigen line, in het poem van Room 18, maar helaas konden we niets zien en ook niet alle stemmetjes van elkaar onderscheiden. Door de sneeuw zijn we terug gewandeld; zonder muts of handschoenen want met -10 was het een aangenaam weertje.

Vrijdag was de laatste dag voor de vakantie, en in dit land waar de grote kinderen graag de wensen van de kleine kinderen vervullen, wordt er dan traditioneel met de pyama aan een film gekeken en popcorn gegeten. Bij Becky was dit in het klaslokaal met alle stuffies. Jakob wandelde met de hele school in pyama + snowsuit naar het Garneau theatre.


En toen was het zaterdag ... vakantie ... in de ochtend bleek dat er weer een laagje sneeuw gevallen was, maar de temperatuur was nog steeds mild. Jacky en Becky lagen de hele ochtend verschanst in hun sneeuwburcht tot we de boel weer bij elkaar moesten pakken, op naar de LRT voor een tochtje naar het Winspear Theatre in downtown, voor het Christmas Concert van het Edmonton Symphony Orchestra.


We zaten net op onze stoeltjes, kwamen daar twee rijtjes voor ons de Duitsers aangeschoven met hun kinderen; we kwamen Becky's oude vriendje van de daycare tegen, en zo werd die grote stad weer eens een klein dorp. Het was een erg goed orkest, een mooie zaal en een hoop entertainment, met een ware crooner en de film The Snowman, begeleid door live orkest muziek en het Cantilon Choir, eveneens oude bekenden van ons.

Een beetje overdonderd wandelden we terug, door de sneeuw, en aten ons avondeten bij old time favorite Friends 'n Neighbors.

Elma's birthday hike

Het stof van de Mogave woestijn uit ons hoofd kloppend (Zabriskie Point), viel ons oog deze ochtend op de volgende winter storm warning:

Een blik naar buiten maakte veel duidelijk: sneeuw, sneeuw en sneeuw. Nadat we de kinders naar hun scholen hadden gebaggerd, trokken we de stoute snowboots aan en begonnen aan een barre tocht langs de oevers van de Sasketchewan River om de winter te vieren. Toen we Waterdale Hill afdaalden, zagen we de auto's wanhopig in de rij voortschuifelen. We wandelden langs Elizabeth Park, door het bos.

We liepen tot aan de oude houten Dawson Bridge, keken op de brug naar de grillige vormen van het bevriezende stromende water, en overkruisten de rivier tot aan de noordoever en de Chinese Garden, het monument voor de Chinezen die zich te pletter gewerkt hebben voor de Pacific Railway.


Door de sneeuw verder naar Waterdale Bridge richting zuidoever van de Sasketchewan en weer terug naar Waterdale Hill. Ongeveer 2.5 uur en 5 mijl later, met aankomende spierpijn in de benen, zaten we eindelijk bij Chianti op Whyte, aan een bord linguines met spicy Italian sausage, een Canadese variant op tiramisu, Amerikaans-slappe koffie en een glas wijn zonder afdronk. Het was een mooie ochtend en een gedenkwaardige wandeling.

View Elma's birthday hike 2009 in a larger map

Ode aan Ramses Shaffy

En terwijl Ronnie Wood zijn vriendin molesteert en Paul McCartney minder vlees eet, gaan ook wij door in deze mateloze tijd.  Maar zelfs in deze loopgraaf zonder licht dringt af en toe een zonnenstraaltje door. Sinds 1972 gaan we al door (om soms ook stil te staan maar liever niet naakt in een orkaan), en nadat ik vanavond doorging vanaf de campus naar huis, door de sprakeloze nacht, ploeterend door de sneeuw, alleen om door te gaan met minus 15 op mijn gezicht, wachtte mij dit:


En dan zingen we allemaal in koor: WE ZULLEN DOORGAAN en heffen het glas op de volgende 37 jaar! Maar eerst nog even doorgaan tot morgen.

Ik ben 5

Ik was op vrijdag jarig en ik werd 5. Ik heb barbies gekregen, maar ik vond geen barbies leuk. Ik vond wel leuk dat er een dokter barbie bij was. Dus ehm ik had ehm eh een boek gekregen over 5 jaar, en ik heb ook nog een werkboek gekregen van mama en papa en ik weet niet wat erin staat, in het boek van 5, en papa en mama hebben ook nog een taart gebakken voor mijn verjaardag en ik heb van tante M briefpapier gekregen en ehm ik heb ehm en ik heb een Dora gekregen van Noah en een truitje en de ponytafeltje heb ik van Jessica gekregen en een muts van opa en oma Duitsland en een muts van Sophia en handschoenen van Sophia.

Alex' birthday hike

View Edmonton in a larger map
Vandaag hebben we een mooie wandeling gemaakt in de outskirts van Edmonton. Het was een mooie crispy dag, droog, blauw en koud. De grond en bomen waren bestrooid met een laagje rijp dat in het beschaduwde ravijn waar we liepen bleef liggen tot er weer nieuwe rijp zou komen. Nadat we om een uitgestorven wijkje met enorme estates gewandeld waren daalden we af en staken de stilgelegde 184 over, zagen een grote beverdam en wandelden omhoog omlaag omhoog omlaag langs een klein stroompje, dat soms nog wat druppelde maar vaak ook al bevroren was. Er waren verse sporen van beverwerk maar geen bevers. Een kleine eekhoorn bevroor toen hij ons zag en wist niet meer of hij omhoog of omlaag zou gaan. Nadat Jakob 3x FREEZE geroepen had, ging hij toch maar omlaag want hij wist eigenlijk ook niet wat hij omhoog zocht. Het paadje was smal, zanderig en we klommen over omgevallen bomen. Ik scheurde mijn rok kapot. Er was niemand. En toen kwamen we op het punt waar Edmonton de Sasketchewan raakt. Het water stroomde gestaag door terwijl stukjes ijs langs elkaar heen schuurden, aan elkaar plakten, rondcirkelden, loslieten en verder dreven. Het was zoals het geklots van de zee maar dan het geschuur van een ijsrivier. Op de terugweg zei Alexander: "Het heeft niet zoveel zin om dit met mijn telefoon te fotograferen." "In wat voor wereld leven wij?" dacht ik, een wereld waarin we bellen met een fototoestel. Rebecca herinnerde zich iets van de zomervakantie "En dan is er fire en dan vliegen de zaadjes rond. Van de porcupine." Nee, Rebecca, van een andere pine, de Lodgepolepine.

Het grote wonder

We hebben een baby! Een paar dagen geleden is hij geboren. Of is het een zij? Ik denk dat het een mannetje is, en hij is onbevlekt ontvangen. Jakob heeft hem water gegeven, en toen groeide hij en groeide hij en groeide hij tot ... het ei openbarstte. Is ie niet lief?

9 alweer!

BEDANKT!!!!

Deadmonton

"I am a witch. What are you?"

"I am the devil"

"Why are you so green?"

"I had an accident. With radioactivity"

"Oh"

Vanavond waren dit soort conversaties heel gewoon. Doorgewinterde halloweenees als we zijn, hadden we de kinderen rond 7 uur met rugzak op pad gestuurd, een ietwat praktische uncanadian zet gezien de lacherige reacties. Divine devil Becky had haar rugzak convenient halfopen op de rug hangen, bleerde ongeduldig TRICK OR TREAHEAT als de deur niet meteen openging en stond op het moment dat de deur openging al omgedraaid zodat het snoep direct uit de doos in de rugzak gegooid kon worden. We hadden al vermoed dat de hoorntjes passend waren.

Piraat Jakob legde meer decorum aan de dag, maakte dikwijls een complimentje over de decoration maar begon ook ongeduldig om te kijken als een wat oudere mevrouw gretig de mogelijkheid aangreep voor een gesprekje met deze zo welopgevoede jongeman.

Iedereen probeerde zijn graantje mee te pikken, zo ook een paar pubers die aan de overkant van de straat met fikse baarden in de keel TRICK OR TREAT schreeuwden. Tegen 9 uur besloten we dat het wel welletjes was. Wij waren door en door koud en de rugzakken konden al niet meer gedragen worden.

Wat zat erin? Per kind bijna 3 kilo Kernels extraordinary popcorn - Gummy zone mini burger - Caramilk - Hershey's cookies 'n creme - Hershey's milk chocolate - Hershey's caramel in milk chocolate - Marshmellow with chocolate flavored center - Kitkat - Big Big - Gummy body parts - Gummy fangs - Maynard's fruit mania - Maynard's fuzzy peach - Maynard's swedish berries - Maynard's sour patch kids - Lay's ketchup - Cheetos crunchy - Doritos nacho cheese - Twix dark chocolate - Twix cookie bars - Wunderbar - Sweettarts - Scooby Doo candy sticks - Smarties - Florida's natural au'some fruit stiks - Pop Eye candy sticks - Aero milk - Butterfinger - Oh Henry! - Mr. Big - Cheezies - Old Dutch original - Peter Puck - Love that hockey game - 2 dollars - Truly potato chips - Twizzlers strawberry - Tootsie roll - Starburst - Coffee crisp - Reese's pieces - Reese peanut butter cups - Tootsie roll pof - M&M peanut - Tootsie fruit rolls lemon - Tootsie fruit rolls vanilla - Tootsie fruit rolls orange - Skittles - M&M milk chocolate - Tongue colouring fizzy candies - Jelly beans - Pizzaz juicy jellies - Painterz mouth coloring bubble gum - Toy story candy - Crispy crunch - Dots - Nibbs cherry.

Novemberkinderen

Ieder jaar vragen we ons weer af waarom we dat nou niet wat beter geplanned hebben met die kinderen. Het antwoord is zo klaar als een klontje: destijds wisten we nog niet wat het betekent om kinderen te hebben. Dat we allemaal in 1 maand tijd onze verjaardag hebben, is niet het punt. Nee, het punt is het kinderfeestje in samenhang met het weer. November is namelijk slechtweermaand, en dat is hier niet anders dan in Nederland. En een groep kinderen in huis dat is vragen om problemen. Die krijsen, trekken aan elkaars haren, smeren lijm in het tapijt, vallen van trappen, pletten vingers tussen deuren, schieten slagroom door de kamer, en minimaal een wordt door een ambulance met gillende sirenes afgehaald. Dit jaar hebben we daarom van ons eerste novemberkind een oktoberkind gemaakt. Het kind vond het geen enkel probleem, als er maar een feestje kwam. Wij dachten "In oktober is het weer misschien net nog iets beter" en bovendien konden we in oktober nog net meedoen met de "Archery and Rope Course" van het City Valley Birthday Program. En zo kwam het dat we dit jaar op 24 oktober Jakob's verjaardagsfeestje hadden. Degenen zonder kinderen denken waarschijnlijk "Kat in het bakkie" met zo'n georganiseerd partijtje maar die met kinderen denken meteen "Hoe krijg je al die kinderen bij de River Valley?". We hadden een strakke planning. Om 11.00 uur werden de kinderen hier afgeleverd, 5 stuks want nummer 6 kon niet. Direct uit handen van hun vaders en moeders doken de jongens de kelder in. Wij hoorden niets meer. Ze reageerden niet toen ik op de piano "Happy Birthday" speelde, en we moesten ze de kelder uit sleuren voor het programmapunt "Taart & Cadeautjes Uitpakken" (11.30).

Nadat de taart naar binnen gespateld was, de cadeau's uit de verpakking gerukt, de jongens een kleine tafeldiscussie gevoerd hadden over het beroep van advocaat - vriend N. had zijn toekomst uitgestippeld: eerst naar de UofA en dan naar Harvard en dan zou hij lawyer worden want die verdienen wel 60 dollar per minuut voor praten. "Oh" zei vriend B. "dus dan praat ik gewoon tegen mijn moeder en krijg ik een hoop geld". - renden ze weer naar de kelder.

Wij vroegen ons af waarom we eigenlijk bedacht hadden dat er een programma nodig was. En het weer in oktober was trouwens geen klap beter dan in november. Het was 6 graden maximaal, met flinke windstoten en donkergrijze wolken. (Ik zag al hoe de combinatie van verkleumde vingers en een krachtige windstoot ons naar de eerste hulp zou voeren). Gelukkig was er geen tijd voor vragen. Vriend W. werd om 12.15 hier weer opgehaald want die moest nog met de scouting een nacht tussen de dinosauriers slapen. Wij hesen ons om diezelfde tijd in de jassen en gingen op pad naar de bushalte. Daar kwam om 12.39 bus 9. Altijd een succesnummer want door strategisch gekozen plekken in de bus maakt een groep jongetjes hier al snel een achtbaan van. 5 minuten later stapten we uit en begonnen aan een korte wandeltocht naar de Queen Elizabeth Compound, in een obscuur stukje Edmonton waar de echte Edmontoniers doorgaans nog nooit geweest zijn.

10 minuten later waren we op de plek waar om 13.00 uur onze cursus zou beginnen. Klaarblijkelijk zijn ouders doorgaans niet zo punctueel als wij (!) want er moest nog een en ander opgebouwd worden. De jongens en het kleine zusje maakten van de kans gebruik en doken meteen, gewapend met stokken, achter de green shacks, oude karren, skatebanen, afvaltonnen en andersoortige rotzooi van de gemeente dat voor het winterseizoen hier opgeslagen wordt.

Loeiend als misthoorns moesten we ze weer overal vandaan slepen om ze te leren boogschieten. Het begon met een instructie.

Waarna ze dan ook echt hun doel mochten proberen te raken.

En zelfs het kleine zusje mocht meedoen evenals de moeder van het feestvarken (maar daar hebben we geen foto van).

Om ca. 14.00 werd vriend E. opgehaald want die moest vandaag nog zwemmen bij een tweede feestje. Papa O. schoot voor de lol ook nog een paar pijlen af. Onderwijl begonnen de vingers toch wel wat te verkleumen, en kleurden de mondjes langzaam blauw. Maar, echte organisatoren als wij zijn, hadden we in de ochtend al de rode Jeep inclusief chocolademelk, bekers, hotdogs, pannen, lucifers en chocoladechipskoekjes ter plekke gebracht. Echter, ehhh een ding waren we vergeten, en dat was de campingbrander. Hoppetee, snel ging Alexander op pad. De jongens en het kleine zusje doken weer snel achter de schuurtjes en verdwenen in het bos.

Om 14.15 stond de brander als vanouds te pruttelen en rond 14.25 konden we warme chocolademelk en hotdogs serveren.

En daarna konden we langzaam ontspannen. Er werd nog wat geklommen in het touwenparcours, de ouders kwamen een voor een aangewandeld, een paar klommen er ook nog in het touw, we babbelden nog wat na, het zonnetje brak door en tegen 15.45 stapten we weer in de rode Jeep en reden, met een behoorlijk voldaan gevoel, weer naar huis. Daar hebben we nog wat taart naar binnen gewerkt, een paar worstjes opgewarmd, twee afleveringen van de Zevensprong gekeken en, toen de kinders diep lagen te slapen, nog Two Lane Blacktop gekeken, een existentiele roadmovie van net voor mijn tijd. Zie hier de trailer.