Get on that bike, man!

Deze ochtend zijn we voornemens om in de lange rij bij de Bonnie Doon shopping mall te gaan staan voor een H1N1 shot, want deze week zijn in Alberta de vaccins aangeboord. Maar nu eerste luisteren we nog even naar een CJSR ochtendprogramma dat als thema Bike Barriers heeft. Voor een Nederlander, en een Duitser, klinkt het allemaal behoorlijk absurdistisch. Ik neem een paar quotes. About cycling:

"You don't need to wear special clothing"

"It was the best thing that ever happened to me, I am so happy I pursued that path"

"There is a certain sense of freedom that people envy"

"It makes you confident"

"Common' get that bike out of your garage!"

The Black Dog

Als er bezoek is, kom je soms ineens op plaatsen waar je normaal niet komt. Luisterend naar ons favoriete independent radiokanaal CJSR hoorden we regelmatig over The Black Dog. En we zeiden dan tegen elkaar dat we er toch zeker eens naartoe zouden moeten gaan, in de wetenschap dat we, verantwoordelijk voor een J en een B, altijd een alibi hebben om niet te hoeven gaan. We waren een beetje bang. Maar met tante M in de buurt was er opeens geen alibi meer. Ik probeerde nog een uitvlucht te vinden voor een kop koffie in het o zo veilige Friends 'n Neighbors cafe, maar die sloten de tent al om 9PM. En zo kwamen we in The Black Dog. Binnen leek het een beetje op een Europees cafe, beetje bruin, beetje alternatief. We bestelden een bruine en een blonde Grasshopper, gebrouwen in Calgary. Zonder blikken of blozen bekende de barman dat hijzelf liever bier uit blikjes dronk. Ik geloof dat tapbier iets raars met zijn blaas deed. Wij vonden beide Grasshoppers een beetje smakeloos. Nee, dan onzu eige, Bub's lunch pail ale uit Edmonton:

En zo zaten we daar toen we aangesproken werden door een kalende bariton op leeftijd ter rechter zijde. Het was weer een Canadees met negen levens. Wij hoorden van drie: filosoof, programmeur, en vrijwilliger bij het andere independent radiokanaal hier: CKUA, het volwassen broertje van CJSR, waar we - het is een principe kwestie - niet naar luisteren omdat een van de handwerksmannen van landlady L ons meermaals op het hart drukte dat het "highly intelligent radio" was. En een uurtje later wisten we van alles over de independent radio in Edmonton, het digitaliseren van vinyl en het verkiezingssysteem in Alberta/Canada, en was het de hoogste tijd om weer eens huiswaarts te keren. Dat was dus The Black Dog.

Bij benadering

Het was vandaag een dag, zoals je je die voorstelt bij een Canadese familie. Nu zijn we geen Canadese familie, en een paar dingetjes liepen dan ook anders. De dag begon met de gebruikelijke 3 wekkers. De eerste is humaan: het horloge van Alexander, dat vriendelijke piepjes uitzendt. Prima om lekker op door te slapen. Dan gaat de wekker op de schouw van onze slaapkamer. Die loeit als een baltsige koe, maar juist op het moment dat het onverdragelijk wordt, daalt de verrukkelijke stilte in. Als laatste is er de radio in de keuken, de lelijkste die de Canadian Tire in de aanbieding had en het geluid is abominabel. Zolang droge BBC stemmen over het wereldnieuws praten, houden we het uit. Maar als dan CJSR even later inzet, dan moet er iemand naar de keuken rennen.

Maar, waarom deze zelfgekozen geluidsterreur op een zondagmorgen? Vandaag hadden we het plan om als jackrabbitfamily mee te gaan met andere jackrabbitfamilies naar Blackfoot Recreation Park, een walhalla voor de cross-country-skier. We zijn nieuw en overal voor in! Bovendien neemt zo'n soort uitje hier meteen survivaldimensies aan, en wordt ook altijd een hout en een bijl ingepakt, alsook een berg worst. Dat wilden we wel eens meemaken. Maar omdat we geen profi's zijn, was het zaak om vroeg op te staan. Om 10.30 moesten we bij Waskahegan staging area zijn. Hout, bijl, worsten, 8 ski's, 6 stokken, 16 wanten in de auto. Zonnenbrandcreme? Nog wat campingbestek, borden en zakmessen, misschien? Om 9.45 strak zaten we in de auto. Zonnetje scheen, lucht mooi blauw, de weg was een ijsbaan.

En zo reden we over Whyte Ave. CJSR had een jazzprogramma. Alexander vroeg of hij het campingbestek, borden en zakmessen wel uit de keuken had meegenomen. Bij mijn 3-voudige controle of alle stekkers uit de stopcontacten getrokken waren, was me niets opgevallen, dus ja, alles leek in orde. Toen maakte Alexander een mij volstrekt onbekend geluid, ongeloof en besef tegelijk. Ik zag niet wat hij zag maar het bleken, in de achteruitkijkspiegel, de borden te zijn die een voor een langs de achterruit zeilden, samen met bestek en zakmessen. Jakob zette het op een brullen. Zijn speciale zwitserse zakmes -waar we hier overigens alle bedden mee in elkaar geschroefd hebben - was ook op weg naar beneden. Becky, zonder een enkele andere reden dan broer's brullen, zette nog harder in. We konden een zijweg induiken, auto stopzetten. Met gevaar voor eigen leven heb ik de zakmessen kunnen redden voordat een kudde brommende Silverado's ze platreed. In reconstructie: Borden, bestek en zakmessen waren inderdaad meegenomen uit de keuken, maar daarna vergeten en achtergelaten op het dak van de auto. Alexander herinnerde zich inderdaad terecht dat hij geen borden, bestek en zakmessen in de auto gezet had. We zijn het gewend. De ene keer lach je erom, de ander keer huil je. Ik weet niet meer wat we vandaag deden, maar het weer was mooi, de sneeuwvelden wachtten, evenals de gegrilde worsten.





Thuisgekomen zetten we onze all Canadian day voort met als thema fundraising. Er moesten muffins gebakken worden voor de Muffin Madness, een verkoop in Jakob's klas om het Mennonite Center for Newcomers hier te steunen. We hadden ingetekend voor 12 vierkante nepmuffins, d.w.z. Kasimir's Kuchen in 12 stukken gesneden. We dragen ook ons steentje bij aan het Canadese mozaiek (geen melting pot!). De oven snorde, Jakob brak de eieren, Becky woog de bloem. Alexander knipte de folie, Jakob pakte in en Becky en ik plakten de labeltjes. We waren trots op onszelf en onze muffins:


Een paar uurtjes later, een slaperige stem vanuit Jakob's bed: "Maaaam, mag ik nog wat heel belangrijks zeggen? In mijn binder zit een groen papier met daarop alles wat er deze maand gebeurt. " En wat zien we daar? Het cirkeltje van de dag werd rond. Zoals de bordjes vergeten op de auto stonden, hadden we ook hier ons steekje laten vallen. Een week te vroeg glansden de nepmuffins ons tegemoet.

Het was een dag van kleine gebeurtenissen en grote emoties.

Geloofsbelijdenis van de soldaat

Vanochtend op weg naar Gold Bar Park, voor weer een zaterdag bunny-en-jack-rabbitten ("huh" dacht ze "wat een toeval, weer een rabbit", en "hee" herinnerde ze zich "zag ik niet vrijdag zo'n wit sneeuwkonijn bij Becky's creche wegrennen, naaa zeg?"), zat ik in de Jeep. Niet achter het stuur (want dat mag ze nog steeds niet) maar wel met een beker koffie in de hand, te luisteren naar CJSR. Innerlijk gillend, uiterlijk de adem alle vier ingehouden, zagen we een eekhoorntje onder de auto voor ons, een witte Silverado. Het stoplicht stond op rood. Eekhoorn zat rustig voor de rechterachterband iets op te peuzelen. Net voor het licht op groen sprong, besloot het beestje naar de kant van de weg te rennen. Leek zich te bedenken, maar iets aan de kant van de weg trok de aandacht. Of was het toch ons inmiddels uitwendig gillen? Nipt aan een wisse dood ontsnapt.

Heel vaak, als we zo in de auto zitten, horen we het ons zo bekende licht-nasale stemgeluid van Phoenix, die een auntie op bezoek heeft. Phoenix is een aboriginal en een auntie is een oude wijze aboriginal mevrouw. Als Phoenix een auntie op bezoek heeft in de studio dan kunnen luisteraars bellen om auntie van alles te vragen. Maar vanochtend was AR, alternative radio, het CJSR programma dat ons begeleidde. Bij AR wees oorlogscorrespondent Robert Fisk ons op de wijzigingen in de U.S. soldier's creed . Dit is het, inderdaad behoorlijk eloquente, origineel:

I am an American soldier. I am a man (soldier) of the United States Army – a protector of the greatest nation on earth. Because I am proud of the uniform I wear. I will always act in ways creditable to the military service and the nation it is sworn to guard.

I am proud of my own organization. I will do all I can to make it the finest unit of the Army. I will be loyal to those under whom I serve. I will do my full part to carry out orders and instructions given me or my unit.

As a soldier, I realize that I am a member of a time-honored profession - that I am doing my share to keep alive the principles of freedom for which my country stands. No matter what situation I am in, I will never do anything, for pleasure, profit, or personal safety, which will disgrace my uniform, my unit, or my country. I will use every means I have, even beyond the line of duty, to restrain my Army comrades from actions disgraceful to themselves and the uniform.

I am proud of my country and its flag. I will try to make the people of this nation proud of the service I represent, for I am an American soldier.

En dit is hetgeen het geworden is in mei 2003:

I am an American Soldier.
I am a Warrior and a member of a team. I serve the people of the United States, and live the Army Values.
I will always place the mission first.
I will never accept defeat.
I will never quit.
I will never leave a fallen comrade.
I am disciplined, physically and mentally tough, trained and proficient in my warrior tasks and drills.
I always maintain my arms, my equipment and myself.
I am an expert and I am a professional.
I stand ready to deploy, engage, and destroy, the enemies of the United States of America in close combat.
I am a guardian of freedom and the American way of life.
I am an American Soldier.

De soldaat is een warrior geworden, en welbespraaktheid heeft plaats gemaakt voor een rechtdoorzeese openlijke legitimatie voor oorlogsmisdaden. Ik was werkelijk onthutst.

Leven in de kou

Beetje gaar vanavond. Heb J. per pedes van school gehaald. Zolang ik in mijn eentje liep ging het best goed. Gekraak onder mijn bergschoenen als of ik over wit legomeel liep. Helderheid zonder diepte, het hoofd voelt klaar, duidelijk, beslist, rustig, maar is eigenlijk nevelig van de kou, de helderheid is oppervlakkig, leeg, een illusie, opgewekt door het licht dat weerkaatst van de sneeuw die als verpulverde spiegels in de lucht hangt. De buitenwereld Breughelse wintertaferelen waar trucks doorheen schuren. De straten bruin van de strooizand, breed, de sporen onduidelijk. Mensen zitten met gezichtsmaskers op te wachten op de bus. Hoofden helemaal ingewikkeld in schaals. Men loopt hard over de voetgangersovergangen, voelt zich kwetsbaar, is bang dat de knorrende besten niet op tijd kunnen stoppen, dat men niet gezien wordt. De lucht is aktief, ze werkt aan de huid, trekt, prikt, raspt. Eerst heel lekker, maar het wordt steeds een beetje onaangenamer, de huid warmt niet op, ook loop je hard. Snot bevriest binnen in je neusgaten. Je kan elk neushaar voelen, ze zijn broos.

Jakob had zijn sleetje mee naar school, een dun plastic lapje, bijzonder gladt, je rent, springt, laat je op je knieën vallen en gaat het heuveltje af. Ook andere kinderen hebben zo'n ding, ze sleën allemaal, vallen om, storten af, liggen giegelend in de sneeuw. Ik sta ernaast, voel de vingertoppen wegzakken. Kom Jakob, gaan. Wij lopen terug, maar Jakob is te langzaam, met die sneeuwbroek kan hij niet doorstappen, zo'n ding zit in de weg. Ik ben blij als ik binnenkom, van de wandeling terug herinner ik niet veel. Een zwerver op Whyte, met peuk in de blote handen, stond er al toen ik naar school liep, tuurt scherp schuin naar de overkant, al een driekwaart uur, Jakob glijdt uit bij het oversteken, een auto remt, houdt afstand, de straat spiegelglad, losse sneeuwstof ligt op ijs, geen wrijving, stappen zonder de voet naar voren te duwen, als engelen. Ik krijg die vingers niet meer warm zo, rennen zou helpen, maar dat kan niet wegen Jakob. Naar 20 min zijn we thuis. De vingers branden. Ik weet van tevoren dat ze lang nog niet blauw zijn, maar lekker rood, toch zit er een naar gevoel aan. Het is verbazingwekkend hoe veel ervan afhangt hoe je je zelfs opstellt: zolang je kan zeggen: 'nix aan de hand' hou je gevoelloze vingers best lang vol, maar op een gegeven moment is de weerstand gebroken, en plotseling voel je je er misselijk van. Snel thermometer kijken, Maar - 18 C°, de kou is een beetje agressief vandaag, de weerstand snel gebroken.

Vanochtend was het al wild op straat, sneeuw, dikke nevel, opwaaiende roetige uitlaatgassen, nauwelijks zicht in de auto, de ruitenwissers nog vastgevroren. Soms stappen mensen midden op de 4 rijstroken brede weg uit de auto met een bezem, om sneeuw weg te vegen. In de Jeep is het gezellig. De kinderen zitten als verpopt in hun skipakken in de nu voor hun te kleine autostoeltjes gepropt. Van de elementen hebben wij weinig last, voelen ons veilig. Het is lekker warm. CJSR speelt kerstrock. Dan komt de bicycle commuting expert aan het woord. Tot nu toe heeft ze 4 fietsers gezien op deze ochtend. De moderator maakt een grap. Als hij 's winters fietst kraakt zijn speedo altijd zo. De expert snapt het niet, denkt dat het wat is met de schakeling. Nee, hij bedoelde zijn zwembroek, zijn winterfietstenue. Iemand belt en vertelt dat hij er genoeg heeft van het gemieter, dat hij zo straks in shorts en shirt naar de campus gaat, met een coole zonnebril op. In de nieuws horen wij dat de Grieken door hun traangas heen zijn en de nieuwe Atheense centraalkerstboom die belagerd wordt door anarchisten nu niet meer kunnen verdedigen. Ze vragen hun europaïsche collegas om hulp bij de bevoorrading.

Dat is ergens anders, ik tjoekkel rustig door de siberian city terug naar huis, koffie maken, beetje werken aan mijn projectje.