Het tweede jaar

Rebecca heeft toch iets overgehouden aan Linda & Lisa want ze blijkt nog wat rabarbertaal (= gebarentaal) te kunnen. Rabarbertaal is heel handig als je met opa en oma wilt skypen en het geluid doet het niet. Dat je "Ik zie een olifant" kunt rabarberen, bijvoorbeeld. Maar laten we het hoofdstuk Linda & Lisa afsluiten, en even kort de hoogtepunten samenvatten van deze eerste echte bijna volledige school- en werkweek van ons tweede jaar hier.

• Bij Jakob rolt het lekker door, nu in grade 4. Hij was blij zijn vriendjes weer te herkennen, een paar dominante grote jongens bleken naar een andere klas geplaatst, en bij het zien van zijn juf, de onovertroffen Miss D, was hij haar bijna om de hals gevlogen. Trouw heeft hij iedere dag 20 minuten of in Nederlands of in Engels gelezen, met de boeken van Geronimo Stilton als favoriet, en flink aan de apergio's gesleuteld. Op vrijdagavond weer Chessnuts, en vandaag weer een toernooi. Na de reeks van overwinningen, grotendeels omdat hij onder zijn kunnen moest beginnen, moet Jakob nu doorbijten. Vandaag was hij de perfecte, goedgemutste verliezer. Wij zijn trots!
• Rebecca heeft deze week leren bidden (Ehhm ... Father .... ehmmm Son and the Holding Spirit - en nu die tekst nog zien te synchroniseren met het slaan van een kruisje) en we hebben een hele mooie kruip-door-sluip-door route gevonden naar haar school. Eerst hier links de backalley uit, dan snel de backalley aan de overkant induiken. Dat is een mooie, met zand en stenen en veel oude matrassen, scheefhangende kasten en drogende uien aan wasrekken. En dan kruipen we door het gat in het hek van het grasveld rondom de school. Zij gaat binnenkort weer verder met het dansen, een groepje hoger, en hoewel ze 2 cm te kort is, mag ze beginnen met zwemlessen.
• Alexander heeft deze week het hoofdstuk "gescheurde enkelband" afgesloten, 40 minuten gejogd, en, tot het grote plezier van ons allemaal, zijn fluittechniek verbeterd. Daarnaast op heldhaftige wijze de problemen met de accu verholpen.
• Ik heb me ingericht in mijn nieuwe werkkamer op de 4de verdieping. Het departement floreert, en ten gevolge van de aanwas van nieuwe PhD's ben ik van de PhD verdieping naar de staff verdieping verplaatst. Dat is het handige van een postdoc; die past overal.
• Landlady L. heeft, na zich eerst te hebben afgemeld vanwege een hangover, het trapje voor het huis geverfd (ze is net terug van een vakantie op Vancouver Island waar ze een surfbord tegen het hoofd kreeg).
• Het was de week van de onverwachte donaties. Bij de supermarkt kregen we een doos met 100 (!!!!) stuks kinderijsjes. En bij het schaken een tas met groenten-uit-eigen-tuin die maar niet op gingen.
• Vandaag hebben we ons, voor het tweede jaar, aangemeld als lid van de Queen Alexandra community league. Dat gaf ons de kans om eindelijk weer in de heropende Scona Pool te duiken en eindelijk toch die hotdog van Fat Franks, vorige week misgelopen, naar binnen te slaan. Verder hebben we ons met wat extra uitrusting, snowboots enzovoorts, voorbereid, ondanks de temperatuur van 30 graden. Ook alweer een slee schoongemaakt. Soms voelen we het in de onderbuik kriebelen, een soort opkomende spanning, want overmijdelijk komt ze weer .... en staat ze op een dag voor de deur.

Klimmen en blessures

Naar een jaar pauze wegen mijn enkelband (zie hier) ben ik nu eindelijk weer aan het klimmen begonnen, samen met Jeffrey in de butterdome.


Jeffrey ken ik via Elma, die hem weer kent via de Dutch Conversation Meetup. Hij klimt heel veel, 3 keer per week! Ik ben natuurlijk vastgeroest, in vergelijking met hem oud ijzer, opgedroogd kreupelhout. Maar het is toch weer leuk! Waarom weet ik niet, hangen aan ingekleurde grepen in een esthetisch weinig boeiende atmosfeer. Het zijn de mooie bewegingen, misschien ook een resonans met de spelende oerapen, ik weet het niet. Jeffrey is bioloog. Hij werkt over kriebelbeestjes in de grond. Laatst was hij heel blij, want hij had een mier correct geïdentificeerd. Hij gaat beestjesbewegingen ook onderzoeken met een camera, die dan automatisch hun bewegingen volgt, en bij de identificatie helpt. Zijn klimmaatje had een ringbandje gescheeurd. Dus kon ik inspringen.


Maar net vandaag dat Jeffrey zich aan gemeld heeft voor het echte klimmen in de Rockies, wat ik nog niet echt aandurf (ik heb er ook niet de hele winter voor getraind), gebeurt hem hetzelfde, hij glijd weg met een voet, de vinger haakt even vast, een zachte 'plop', en nog een ringbandje, nog een peesje gekapt. Volgens andere klimmers aldaar was er wel hoop, en zou het binnen 2 weken weer kunnen herstellen. Wij contraheren de duimpesen dat het lukt! (Het blijkt helaas vandaag (een weekje later) dat hij twee maanden moet pauseren. Sterkte Jeffrey!)

Calciet

Laatst vroeg een Nederlandse collega aan mij of we hier al lentegevoelens hadden. Nou ja, laat me zeggen, een beetje, zoveel als dat bij -35 °C en sneeuwstormen mogelijk is, een heel klein beetje dus, een licht versleten lentegevoelatoompje. Want het is hier steeds nog een beetje koud. En steeds nog zitten wij binnen achter de kachel, en is deze week zelfs op woensdagochtend de wintersport gestaakt vanwege het arctische winden en wuiven. En wat doet men als men niet naar buiten kan? Men kijkt naar binnen, bezint zich, rustig, alles overwegend, ver achteroverleunend op het goedkope Ik-zij stoeltje, tot het kraakt, en kijkt, en kijkt, naar een transiënte zelf in het vensterglas, over het winterplaatje, waarin de wintervogelbikkels met ijzeren vrolijkheid fluiten, heen geprojecteerd, translucent, een wolkje mens. En wat zit achter de façade van glasneus, luchtoog, sneeuwepitheel en krulhaarlicht?

Daar zit geen onsterfelijke ziel, mijn vrienden, maar ook niet het gapende niets, vacuor mundi, daar zit calciet, tot tubes en torens uitgegroeide mechaniek van het bestaan. En het staat niet stil, het vermolmt niet langzaam, zo als ik mij dat vaak voorstel, het groeit en broeit (en knoeit?) zoals je kunt zien aan de linker enkel. Daar is activiteit, volgens de deskundigen wordt daar gewerkt aan correctie, reparatie, rehabilitatie. Nijverig als de bijtjes brommen bot en kraakbeen zonder opdracht op hoge toeren. Toch, als je mij vraagt, is dat slechts schijn, ook weer façade. Want als oud-Hobbesianers en amateurmonisten hebben wij nooit verwacht dat het in het somokosmos anders aan toe zou gaan dan in het demokosmos: grootse plannen, gepimpte woorden, toxische kredieten, zinnloze vergaderingen, phantoomgroei, autocirculaire drukte, drukte drukte, en later is al het mooie geld weg, de wereld futschikado en de enkel blijft stijf en pijnlijk.

Toch aan de andere kant, als je even stilstaat bij je beenderen, bijvoorbeeld op het moment dat je je aan je skistok opduwt nadat je bij de poging drie heuveltjes achterelkaar op langlauf-ski te overmeesteren door wonderbaarlijk krachtige krachten op je achterste geslingerd bent, als je dan even denkt dat ze al 40 jaren lang jouw weefsel rondslepen, zonder al te veel gezeur en zonder te weten waar naartoe en waarom, en nu ook deze knal als zovele andere weer zonder kras overstaan hebben, dan denk je soms even, in een flikkering, dat het toch een wonder is, dat dit kan, dat zo'n conglomeraat van meer cellen dan de US-beeluit-dollars langer dan 5 milliseconden, of zelfs decennia lang zich aan elkaar kan vastklampen om, om, — zich nu weer aan de skistok op te duwen, met behulp van hefboom, triangulaire calculaties, de haartjes in de cochlea, en een portie élan fatal, — als in een droom, en nog eens de drie heuveltjes af te donderen.

Boreaal fietsen

Laatste week vrijdag moest ik ochtends naar de fysiotherapeut. Ik stond buiten in klompen voor de blokheatertimer, want men had onder de -20 °C voorspeld. Maar de zon scheen zo mooi, de kou voelde lekker vris en helder, dus ik dacht, toch maar met de fiets, de vallei in, naar het Kinsman center, de natuur de Jeep besparen.

Het was inderdaad mooi, maar ook een beetje koud. Toen ik binnenkwam kon ik mijn fietshelm zelf niet meer afkrijgen, geen gevoel in de vingers. De dame achter de balie verloste mij, en zo kon ik ook de rest van de rusting uittrekken. De pijn in de vingers was weer verdwenen als Simon kwam om met de oefeningen te beginnen. Toen hij hoorde dat ik gefietst was with an outside bike zij hij You can tell that you're not local. En in der daad, mijn fiets stond zowel bij aankomst als vertrek allen in de standaard. Mooi opgewarmd de berg omhoog had ik het helemaal niet koud meer, en werd het toch nog een mooie fietstocht. En ik zag toch nog 1 andere fietser.

Bij controle thuis bleek dat de windchill de hele ochtend de mensen -39 °C oplegde. In het vallei is het meestal nog 2 of 3 gradjes kouder, misschien wat minder wind, maar die wordt vervangen door de vaartwind, die wij er ook nog bij op moeten tellen.

Ook naar 4 dagen voelden mijn vingers nog raar. Moraal: voor vertrek lichaam en handschoenen opwarmen, dan is boreaal fietsen geen probleem. Anders heel snel wel.

5 Golden Rings

Ik was op die dag door een flu eigenlijk onaanspreekbaar. De laatste twee dagen had ik als een plant toegebracht, een mos dat onder een deken in een bed groeit. Elma had alles gerunt, aan mij liep het langs als een trein die niet stopt, omdat de station waar je op hem staat te wachten te klein is. Je haar waait met hem mee als hij langs je gezicht veegt met zijn mantel van koude lucht. Soms dronk ik een slok water. Verder niets. Maar toch werd ik ochtends door onze nieuwe iets ruwkelige radiowekker, onze oude Utrechtse wekker (die wij meegenomen hadden) en twee alarms op mijn Suntoo sport horloge (sport, hahaha) in precies uitgewerkte volgorde wakker geknokt. Het mos moest immers de kinderen wegrijden, want mevrouw heeft geen rijbewijs.

Sowieso mo-e-ch-s-t ik ochtends nog naar de sport (sport, huh, hughughu, huuugghhhsst) doctor voor mijn slechte oude linke voet, ooit gesneuveld bij de zogenoemde Bremgunhut. Toen ik er zat voelde ik mij tussen all de flu stops here stickers en immunize who you love posters als een illegale indringer, ik zat in de overhitte wachtruimte als een oude stookketel, knorrend, rochelend, en het destillaat was snot. Toch werd ik binnengeroepen ('Alexander?'). De eerste doctor boog voetje heen een weer, maar ik had er geen last van, had ook net een ibuprophentje in het gleufje gedaan. In mijn hoofd werd vanochtend een Russische gobnik punk lasershow afgestoken en nu was het er tenminste leefbar. Ook de voet voelde niet veel, misschien niet zo slim van mij, maar What can you do (T. Soprano), 'k had 1 maand moeten wachten op deze termijn. De bazin trok weer anders aan de voet, en zij vond wel wat, misschien, iets met de talar. 4 X-rays. Ik lag te wachten op zo 'n doctors ligbedje, en probeerde de patronen op de vierhoekjes van het verlaagde plafond te duiden. Ook naar lang zoeken bleek toch elke plaat weer anders te zijn, ook roteerde of spiegelde ik ze. De resultaten zagen er in elke geval goed uit! Van de X-rays. Geen botschade, lijkt het, maar de boss wilde het toch zeker weten, en nu krijg ik een bone scan. Er wordt contrastmiddel gespoten, en dan wordt het hele skelet gescanned. Tja, goed, ze zijn er in elke geval gelukkig niet zo zuinig als de Nederlandse docteurs (zie bijvoorbeeld hier over babysterfte in NL). Als ik gezond ben en alles in orde is, dan zetten wij de scan, als het technisch kan, op de blog. Hopelijk binnen kort hier dan maar. It's a ramshackle skeletal world we live in. Klikkerdieklak.

Maar hoe dan ook, op deze al vroeg zeer bewogen, om niet te zeggen gonzende dag stond avonds nog het kerstconcert van Jakobs school op het programma: Five Golden Rings. Ik was naar de X-rays weer mos geworden, maar de familie wilde toch alles samen doen, en zo werd ik onder de matras voort getrokken, opgedroogt, gemasserd, gemaskeerd, armen benen aangeschroefd, en wij wandelden los over de besneeuwde stoepen (zacht weertje toen, niet lager dan -5 C° volgens mijn toen kapotte epistemologie). De school had echt haar opperste best gedaan. De koor zang 4 stemmige liedjes met ingewikkelde dynamiek, ook de kindergarden zong, glockenhelle kinderstimmen, en dan begon het echte programma, een heel toneelstuk met sang, dans, begleid door een orkest met orffsche rythme- en tooninstrumenten, professioneel uitgelicht door de U of A. Elke klas deed mee, Jakob was bij zijn klas in het koor. Een paar van zijn vriendjes, B., S., en E. waren stoere rappers, maar de beste van de hele school was N., Jakobs bijzondere vriend, een baasje in de klas die altijd dictatoriaal de voetbalteams indeelt - Jakob heeft voor zich een vaste plaats in N.s team afgedwongen, en was er beren trots op, nu ook een van de mannen daar - , N. is een sierlijke grote Indiaase jongen, en hij was verkleed als Sabrina de zwaan! Hij draaide zich in zulke perfect meisjesachtige balletsprongen, helemaal in roze, met tuffje, tussen de hip hop bikkels door dat het nauwelijks te geloven was. Tja, wij begrepen het verhaal van de 5 ringen, waarmee alles op de een of andere manier an elkaar gebreid was, niet helemaal, maar waren zwaar onder de indruk. Het kerstfeestje van de Rijnsweerdschool, met 'kerstmisdiner' = hapjes op de klas, en later een beetje lawaaierig rondzingen op het plein, onder aandreiving van de beruchte band was toch een beetje een lompe zaak vergeleken met wat hier gedaan werd. 'Tuurlijk, iedereen doet zijn best, maar toch, soms kan het beter. Applaus!

De namen van Jakobs klasgenoten zijn hier allemaal ingekort om hun privacy te beschermen. Geen grap, wij moesten een papiertje ondertekenen, dat de school foto's en kunstwerken van Jakob op hun website mag zetten, maar niet alle ouders in zijn klas hebben die ondertekend. Het foto hier boven aan is ook al in violation, wij hopen dat er geen gezicht op te herkennen is!

Fietsen in de kou

Ik loop een beetje achter met mijn blogberichten, geen idee hoe dat kan, want ik werk eigenlijk het minste hier. Ik schrijf dit dus een beetje uit de herinnering, en die is vrees ik vaag, want mijn herinneringsretrievalmodule is niet zo goed getrained, ik doe alles liever meteen, en de Proustsche herinneringsdiepte ontbreekt me helaas.

Omdat ik steeds nog behinderd ben aan mijn voetwerk (Zeno Cosini zou dit helemaal niet aankunnen, 2 verschillend werkende voeten, een met 0.5 en een met 5 cm kraakbeen aan de enkel) moet ik fietsen, zei Simon, mijn physiotherapeut. Hij heeft een Canadese conversatie, opgewekt, vriendelijk, met goedaardige grapjes, en als ik mijn dwangmatig zilverzuure commentaren oplever weet hij het altijd met een grap af te buigen in iets aangenaams, iets zonnigs, hoopgevends. Als mensen ergens geloven aan Leibnitz' praestabilierte harmonie en de beste aller werelden, dan hier, en dat had Euphronius zeker nooit gedacht. In zijn tijd woonden hier alleen maar de cariboo, de swift fox, de trumpeter swan en hun vriendjes. Door de vooruitgang die wij o.a. Leibniz verdanken zijn deze nu met het uitsterven bezig. De mens rommelt verder door.

Of fietst. Het is mooi koud in het vallei want het ligt in de schaduw.



Ben je eens beneden, begint het zoeken naar wegen en vooral bruggen, om van de ene kant van de kisiscǎciwan (Cree voor l'eau qui coule rapidement) naar de andere te komen, maar ook om van de bruggen af te kijken naar de icepans die richting noorden doordrijven. De UoA meet de snelheid van deze pans met een Infraroodkanon, om dat dat nifty gear is, en ook omdat ze denken zo overstromingen te kunnen voorspellen. Die komen hier, hoewel wij 600m boven zeespiegel zitten, vaker voor. Toen wij op huizenzoektocht waren hoorden wij veel van binnen kortste tijd volgelopen kelders. Het huis waar wij nu in zitten had er nog nooit last van, maar als je ziet hoe scheef en krom alles in elkaar zit vraag je je af hoe dat kan.











Via de lower level brige, onder de toezicht van de torens van downtown naar de noordkant. Naast de oude kopergroene Waterdale Hill Bridge ligt EPCOR's energiecentrale die ervoor zorgt dat wij het binnen boven null hebben, en direct ernaast onder de sloten van het krachtwerk een liefdeloos met zwervend subsidiegeld opgetrokken herinnering aan de heilige burial ground van de prairieindianen.

Terug over de brug zonder naam die het metro verkeer van de High Level Bridge overgenomen heeft, en waaronder een fietspad gehangen is. De kleur van de leuning zinspeelt op deWaterdale Hill, maar dan in de kleurentaal van de 80er jaren, en je ziet van hier goed hoe de menselijke horizontalen de heerschappij hebben overgenomen. Geen wonder dat de trumpeter swan er genoeg van heeft. Maar toch ook weer roerend te zien, hoe de mens probeert zich in te nestelen, altijd weer anders, high level, low level, koper, beton. Het ziet er strak een kaal uit, maar is toch teken van menselijke kwetsbaarheid. De ijskoude rivier daarentegen blijft zich streng altijd zelf gelijk en trekt onverstoorbaar onder alle bruggen door naar de Hudson Baai toe.



De temperatuur lag tussen de -4 ° en -2° op deze milde ochtend, koud was het dus eigenlijk niet.

A, B. C, D, E, F, G ...

Dit is Alexander die ik vast heb gebonden aan de bank. Even overnieuw beginnen. Dit is Alexander die oefent met zijn groene "gymnastic tube".  Eindelijk is hij naar de fysiotherapeut gegaan (via traject eerst auto dan huisarts) om eens goed zijn enkel te laten betasten, want sinds het drama eind juni heeft hij niet meer echt soepeltjes rondgelopen. In ieder geval weten we nu dat er geen verkeerde spieren aan elkaar gegroeid zijn. Iedere dag moet hij met zijn ene voet (in de lucht) het alfabet schrijven, het Duitse, terwijl de ander de balans in de gaten houdt. Daarna een tijdje met zijn voet vast aan de bank hangen, zoals op de foto. Ter afsluiting koelt hij de boel 10 minuten met een zak bevroren doperwtjes, ook groen.

Een andere evenement vandaag was het bezoek aan de kapper, Lulu de hairstylist, hier op de hoek. In plaats van een "lovely cowgirl", zoals Jakob met Halloween aangesproken werd, is hij nu een middeleeuwse schildknaap. Bij Becky is er all-round een paar centimeter afgepunt. Lulu bracht ons in een fascinerende nieuwe wereld waar we niets van verstonden: die van de Chinese kappers met regenbooghaar en glittergordels, afgewisseld met Chinese kappers op pantoffels met schort om. De winkel hing vol met mooie foto's uit de jaren tachtig. Ik dacht zelfs even Patrick Swayze en profil te herkennen. Daartussen hingen foto's van de graduation van de voltallige Chinese familie, en hun babies. De zitverhoger voor kinderen was een kartonnen doos, niet comfortabel voor de patient maar de arbo-hoogte leek ok.

Insomnia & meneer Pech

Afbeelding 015
Originally uploaded by logologics

Als ik s'nachts niet kan slapen om dat zich mijn gescheurde enkelband om mijn arm gewikkeld heeft, dan sta ik op, pak mijn gear, en ga aan het werk dat Marcel, de buurman, voor mij bedacht heeft. Omdat hij zag dat wij hier slechts maar nog aan het nixen waren, besloot hij, dat het tapijt van de trap moest verwijdert worden, voor het huis aan de wonigbouwvereniging opgeleverd mocht worden.

Toch wij geven niet op, wie stribbelen tegen. Op de krukken balancerend krassen wij nachtelang de taaie lijm van de treden, en dan smeren wij de lijmverdelger (carcinogene effecten niet uitgesloten) eroverheen, tot zich de houtvaatjes kermend krullen.

Je zou denken, dat iemand, het noodlot, of gewoon meneer Pech, probeert ons nog te stoppen voor wij echt vertrekken. Ondanks trap inferno houden wij de moed hoog. Jakob gaat mee om nog wat spullen naar de opslag te brengen. Wij ruimen alles helemaal op nieuw in. Wat er allemaal in die 15 kuub past is verbazingwekkend. Volgens UTS (unieke totaalservice) hadden wij 60 kuub nodig voor de boedel, maar nu zitten 80% al in 15 kuub. Ze probeerden ons dus ongeveer 3 keer zoveel opslag te verkopen als nodig! Helemaal blij over het effectieve stapelwerk gaan we naar beneden. Jakob zit in het busje, ik sta klaar om Marian uit het gebouw van de opslag te loodsen, het kaartje met de pincodes tussen de tanden. Komt er iemand achter ons te staan met zjin Kiasuv. Marian stapt uit het busje om de lui achter ons te vragen of ze even terug kunnen zetten, zodat zij beter kan manoeuvreren, da zet de achterstaander gewoon zijn houtfoet op het gas, zijn auto maakt een sprong naar voren, geeft ons busje een tik, en die rolt als een biljardkogel met ca. 15km/h PATS tegen de muur. Ik zie Jakob met grote ogen aan mij voorbij ruisen, helemaal in zijn eentje in de auto. Gelukkig en zeer slim en verantwoord had hij zelf zijn gordel vastgezet, en zo gebeurt er niets. Even huilen voor de schrik, dan lachen voor de opluchting, en ... wij gaan toch verder, want wij willen nu weg hier, waar meneer Pech het scepter zwaait, voor hij ons toch nog te pakken krijgt.

Paps valt van de trap

Paps falt van de trap
Originally uploaded by logologics

De vloer trilt, de nog niet inpakte glaasjes rinkelen in de kast, de vogels stoppen even hun getetter, want de Golem komt eraan, de Golem stampt door het huis, met kromme rug elk been op een onbegrijpelijke manier schuin voor zich uit schuivend, zodat ieder mens meteen zou vallen, struikelen, hals over kop, toch de Golem vangt de fatale beweging met een nog gevaarlijker uitziende beweging af, en dondert door, door de woonkamer, links de gang in, links weer de woonkamer in, daar doorheen en dan weer links ... Volgens hem is het een - bijna - volledig natuurlijke, anmutige beweging, misschien iets schokkerig, maar bedenk, gisteren kon de Golem zonder zijn krukken alleen maar kruipen en nu wankelt hij toch al op zijn eigen twee benen, wat een Held!

Op de bank

Vandaag de hele dag weer op de bank, bijna de hele dag, wij (de krukken en ik) zijn wel even naar de keuken gehoepeld om wat broodjes op te peuzelen (want Elma houdt mij op dieet). Toch ben ik druk met het laptopje, lijstjes maken, bellen naar de belastingdienst, ladderlift, rolwagen, verder papiertjes insorteren in de juiste map met de juiste kleur. Zo verdampt de dag, zweeft in stoffijne druppeltjes naar boven, en mengt zich met de dikke vochtige lucht van de dag, die 's ochtends al een oude faun is.

De kindjes zjin moe, moe, moe, van het Bremhut weekend, de warmte, vaders verwondingen, de algemene onrust, wij slepen ons er door heen, gewoon doorgaan! nou maar. Binnenkort wordt het koud en koel!

Bremhut II

Sandra in groeizaam gras aan de Vecht
Foto: Rebecca Kaiser

Wij waren al eerder eens in de Bremhut, afgelopen jaar, maar toen in februari, bij 2 graden, met rokende adem was het bar, koud, en tweezaam. Nu zijn wij hier met z'n allen, om een beetje afscheid te nemen, met uitgebreide barbecue, wijn, bier, en vooral slivovitsa. Maartje was er natuurlijk, als hoofdverantwoordelijke, Marloes en Werner, Jaap uit Brussel, - Karen, Suad, Kima an Lasse, - Sandra, heel verassend Jakub, Christine, Nora en Mia, laat op zaterdag Coen, en op zondag ter afsluiting Daniela, Ulric, Barbora en Aron.

Ondanks veel bewolking en enige buien op zaterdag en zondagmorgen werd het uiteindelijk heerlijk warm, groeizaam weer. Overdag werd gewandeld en gevoetbald, en 's avonds zaten we bij een rustig, diepgaand gesprek over o.a.

• de bremgun
• Balkan politiek
• de shabbes gooim
• Maartjes gewoonte de koffiehuid op te eten
• Belgisch bier
• autogamie
• het maken van Slivovitsa
• de rijkste man van Servie
• zwaluwen
  
• de tristesse van Ommen
• de kracht van de nacht ("oerbrood")
  

samen in een halve kring, uitkijkend op een golvend meer van vette, groene maïsplanten van de een of ander NOZ boer. Het was misschien minder rustig gebleven, had ik niet het onvermijdelijke en ook domste gedaan, wat ik had kunnen doen, met biertjes op en op sandalen op een rompelwei te voetballen. De straf kon niet uitblijven: 1 of 2 gescheurde banden, heel handig als de verhuizing- en afbraakwerkzaamheden nog maar half afgerond zijn. O je, o je. Met Jaap en TomTom moest ik naar het Isala ziekenhuis in Zwolle brommen, om daar foto's te laten maken. Wat lagen en zaten wij daar zenuwachtig op het meubilair: de enkel had immers gebroken kunnen zijn, en de biertjes opgedronken als de chirurg nog langer luimde.

Wij waren dan toch verbaasd: al die lieve aardige mensen bij elkaar, al die vrienden, als je weggaat voel je pas wat je achter laat, en al is dit ook een gemene plaats, het hartje zeert zoet en bitter, rond en vierkant tegelijk.