De kindervrind

Drie jaar waren we zonder sint. Jammer? Verdrietig? NEE! Dolblij en opgelucht, bevrijd. Wij worstelen met de sint en ook met zijn pieten en zijn - soms stilzwijgend soms wat luider - in protest tegen deze nationale leugen. Het gaat lang terug voor mij, deze worsteling. Als ik terugdenk had ik als klein kind al sterk gemengde gevoelens over het rondgooien van het zogenaamde strooigoed. Enerzijds was het vol spanning wachten tot een piet de deur van het klaslokaal opengooide. Anderzijds was ik heel eenvoudig bang voor die keiharde pepernoten en dook ik het liefst direct in een veilige hoek. Ik at mijzelf graag kotsmisselijk. Maar ook was ik afkerig van het snoep dat uit de stoffige hoeken van de niet al te frisse vloer van het klaslokaal was weggegraaid. En ooit ben ik door het hoofd van de lagere school aan mijn oren naar binnen getrokken omdat hij dacht dat ik de jongere generatie op de school op de hoogte bracht van het grote bedrog. We hebben J & R dan ook nooit voor het lapje gehouden. Wie gelooft of vertrouwt zijn ouders nog als ze jarenlang volhouden en aanmoedigen dat er een vieze oude vent in een jurk met een boek vol met intieme details van kinderen op een paard op een stoomboot vanuit Spanje naar Nederland komt, zich op wonderbaarlijke wijze multipliceert, snoepjes uitdeelt, via de schoorsteen naar binnen gluurt en in ongelijke verhouding staat tot zijn talloze 'knechtjes', die er overigens ook niet vies van zijn met een zweepje aan de slag te gaan. Ik was dan ook blij verrast toen ik net dit berichtje las, en zie ook een oude klassieker van Toon Hermans over dit thema. Nu wordt het tijd dat ook in Nederland de slavernij wordt afgeschaft, en dat de Nederlandse ouder zichzelf weer in de ogen durft te kijken. Ban de sint! Bevrijd piet! Ban de sint! Bevrijd piet! Ban de sint! Bevrijd piet!

Tis 'n schande maar een fraaie, dat wel

Tseiqami ligt al veel te lang plat. En wat is er veel gebeurd! Op 1 september zijn we verhuisd, zonder rijbewijs maar wel met boerman en zijn alom erkende rijvaardigheid. De wasmachine moest weer eens een paar van die immens steile Nederlandse trappen op. Het weekend erop volgend zijn we met 3 fietsen, 4 personen, en 3 grote zwarte roltassen vanuit het oosten naar het westen getreind, en maandag begon de school. Sindsdien fietsen we iedere ochtend over het bruggetje (zie foto), langs de Bavo Kathedraal, spoor over, stad uit, weilanden door, hoekje om, naar school. Op vrijdag halen we graag nog een zak kibbeling bij Willy, net na het bruggetje, en voor sluitingstijd.

En wat is er weinig veranderd. Want inmiddels fiedelt J. alweer iedere week lustig aan de vioolconcerten van Vivaldi, schaakt op dinsdag tegen de - zoals hij het noemt - "oude mannen", en op vrijdag met de kinderen in de club. In het weekend regelmatig een toernooi, van Mierlo naar Leiden naar Santpoort. R. twinkelt twinkelt op de cello, en donderjaagt zoals altijd met de jongens. Het lijkt alsof we nooit weggeweest zijn. En dat terwijl we hier nooit waren.

Het is druk, dat wel. Maar de oude stad Haarlem bevalt erg goed. Iedere week ontdekken we weer een nieuw stukje. Eerst was het fietsen naar Zandvoort, fietsen naar Bloemendaal, en toen was het fietsen langs de Spaarne, of wandelen bij Elswout. En soms ineens, totaal onverwacht, komen we ook hier in een rare multiculti mix. Zoals toen die dag toen we een kerk binnengetrokken werden om naar een Cubaans koor te luisteren. Het overviel ons en week gestemd als we waren door alle emoties van de laatste maanden, waren we tot de tranen aan toe geroerd. Gelukkig had A. een dikke zonnenbril op en kon ik me vasthouden aan de zwabber (met emmer) die ik net bij de Blokker gekocht had.

De daklozen

Op de vooravond van ons vertrek uit Edmonton rijden we naar downtown voor een afscheidsetentje bij onze Grieks-Canadese vrienden. Met een weemoedig gevoel rijden we omhoog, en werpen wat blikken over de stad. Tijdens het eten krijgen we flashbacks; het gevoel is als 3 jaar geleden, toen we ook als dakloze familie de gastvrijheid genoten onder de daken van anderen. We zijn weer met z'n viertjes, op elkaar aangewezen, in 1 schuitje.

De volgende ochtend, terwijl wij onze laatste doekjes langs de laatste randjes halen, komen de huisbazen langs. Ze zien het zweet op onze ruggen: Of ze toch nog wat later terug moeten komen? Geen slecht idee. Een paar uurtjes later moeten we toch echt de deur van het witte huisje - niet meer het onze - achter ons dichttrekken. Maar gelukkig is er nog de garage, de Jeep, en niet te vergeten zijn daar ook nog onze vakantiespullen:

We pakken en herpakken terwijl de huisbazen en hun hondjes toekijken, totdat alles past. Het regent pijpestelen terwijl we wegrijden. Nog even boekjes voor de vakantie halen bij de Chapters, een kop koffie, en dan is het afscheidsritueel compleet. Op naar Jasper, en niet omkijken. We stoppen op de plek waar we altijd stoppen, omdat het uitzicht zo mooi en wijds is.

We zetten ons dak op, en zijn klaar voor de grote langverwachte ontspanning in de zwavelbaden van Miette, nu niet als inwoner maar als toerist.

Boon, erwt, mais en linze

Vorige week was het Springbreak. Deze derde Springbreak weten we het precies: Er is te veel sneeuw om te wandelen en er is te weinig sneeuw om te skieen. Misschien is er genoeg water en slush om een nat pak te halen. Wat te doen in de Springbreak?

Toen ik een brugpieper was, met een veel te grote gloednieuwe schooltas en ook nog een collegesjaal, moest ik voor Biologie een project maken. Een boon, een maiskorrel, tarwe en zo nog wat zaden in een potje poten, en dan de vorderingen noteren in beeld en geschrift. Zoals ook mijn herbarium-project op de lagere school, waarbij alle latijnse namen vermeld werden en ik via hekken in tuinen van de buren beland ben, werkte ik ook dit project tot in de puntjes uit.

Ik herinnerde me het wachten, het grote plezier bij het eerste ontspruitende worteltje en later de verbazing en een beetje ontzetting over hoe meedogenloos en nietsontziend een plant kan groeien, en dacht: "dat kunnen wij toch ook". We zetten een paar bonen en linzen in de week, kochten mais en erwtjes om te poten en maakten bakjes met steentjes in het midden voor de stevigheid, keukenpapier en koffiefilters eromheen om het water op te zuigen en de zaden aan de rand zodat we alle vorderingen op de voet konden volgen.

Rebecca maakte etiketjes. Jakob pootte meteen door aan zijn 'destroy' project voor school: zijn opdracht voor school was om in de Springbreak een A4-tje te vernielen, maar zonder vuur te gebruiken en het resultaat mocht niet stinken. Hij heeft een lasagne gemaakt: laagje aarde, laagje papier, laagje aarde met daarin erwtjes en mais, laagje papier en dan weer een laagje aarde, besprenkeld met een fris sausje van water. De hamvraag: Wie vernielt wie?

Inmiddels zijn we bijna twee weken verder en vandaag heb ik met Rebecca haar potje omgepoot want we vreesden dat het in het krap wordende glazen potje een Darwiniaans slagveld zou worden, met verstrengelde wurgende wortels. In vier verschillende potjes groeien nu een bonenplantje, maisplantje, linzenplantje en erwtenplantje, terwijl Jakob's lasagne verder groeit in zijn klaslokaal.

Wiedewiedewiedewiedewiet

Afgelopen vrijdag had Jakob een zogenaamde PD day, een dag voor professionele development. Op zo'n PD dag werken de juffen en meesters hard aan hun eigen ontwikkeling, en hebben de kinderen vrij. Op zo'n dag is er geen schaak, ski of vioolles, maar kan er geklungeld worden. Eerst werd er buiten aan een sneeuwman geklungeld, en later, binnen klungelend aan de iPod ontdekte Jakob Doe Maar. Toen ik zijn leeftijd had, had ik van mijn gespaarde zakgeld een LP van Doe Maar gekocht, Skunk, en bij de Miro had ik twee buttons aangeschaft. Zweetbanden gingen me een stap te ver. Bij ons op school was een splitsing: Doe Maar of Normaal. Het was een klein schooltje op het Achterhoekse platteland met ieder jaar op het weiland schuin aan de overkant een trekkertrek. De Doe Maar fans waren een trotse minderheid; ik geloof dat ik samen met 1 ander meisje, twee klassen hoger, als enige Henny Vrienten, of eigenlijk Ernst Jansz, boven Bennie Jolink verkoos. En nu hoorde ik ze, op een vrijdagmorgen in Edmonton allemaal weer langskomen, die oude liedjes, meegezongen door mijn zoon van 10.

Klets, klets!

Een tijdje geleden heeft oma Z. uit de lokale bibliotheek voor een appel en een ei Afke's tiental op de kop getikt, en vervolgens heb ik het boek tijdens een van de vele reizen vanuit het land van de modderpoten en kleiaardappels meegenomen. 'Afgeschreven' heet het. Er ontbreken geen bladzijden en geen enkel kind heeft het aangedurft om de platen van Cornelis Jetses eruit te scheuren om naast K3 aan de muur te hangen. Lezen de Nederlandse kindertjes dan Afke's tiental niet meer? Is bij gebrek aan kastruimte besloten het boek uit de collectie te gooien? Wat een schande! Wat een eeuwige zonde! Op zoek naar een voorleesboek, begon A. enige tijd geleden aan Afke's tiental. Ons vocabulair groeide iedere dag: vlasbrakers, braakhok, baai, soekerbak, zogstreep, sjako, enzovoorts. Ons begrip van het Nederlandse idioom verdiepte zich tot ongekende dieptes. Eindelijk leerden we de herkomst van 'doofpot' kennen bijvoorbeeld. Onze kennis over de Vaderlandsche geschiedenis werd weer even opgefrist als men met volgeschoten gemoed zingt over de Boeren in Transvaal die nog hard te kampen hebben met de Engelsen, en nog steeds refereren we graag, vooral richting J&R, aan het deel waarin beschreven wordt met hoeveel dankbaarheid een stuk roggenbrood met fijngeprakte aardappel wordt verorberd. Maar ons aller favoriete scene is toch wel als vader Marten zijn zoons Jetse en Klaas over de knie legt aan het einde van een spannende dag op het water vol ondeugd en gevaar: "En Marten? Ja, die vond eigenlijk dat de jongen al genoeg geleden had; maar nu Jetse zelf zo smeekte om geslagen te worden, nam hij hem toch maar even over de knie. 'Zo,' zei hij half lachend, 'dat gaat net zo goed, zo zonder broek!' en nu ging 't: 'Klets, klets!' - en die paar frisse klappen brachten Jetse weer helemaal terug in zijn evenwicht. En nu Klaas nog! - Die spartelde wel erg tegen, maar hij moest er toch ook aan geloven. 'Klets, klets!' Dat klonk toch zo fris en krachtig, na al die doorgestane angst! Heit fleurde er zelf helemaal van op."

Montreal revisited

Een dag eerder zijn we in een klap van de Bay of Fundy via Fredericton, Woodstock, Grand Falls, Edmunston, Trois Rivieres en Quebec naar Montreal gereden, en direct doorgestoomd naar ons 'oude' hotel. Wij en Montreal, we zijn oude bekenden. Gelukkig was er nog een kamer vrij, want anders hadden we niet geweten wat we hadden moeten doen. 's Avonds wandelen we een beetje verloren rond. We missen W&M, onze bakens in de grote stad, en zoeken ons heil op een gezellig terrasje voor crepes en een cheval blanc. Van hieruit kunnen we rustig kijken, en wennen langzaam maar zeker weer aan de big cities. De volgende ochtend wandelen we eerst naar het Etienne Cartier huis. Een technicus, die bezig is met herstelwerkzaamheden, doet open en vertelt ons dat het huis gesloten is vandaag. Hij ziet de teleurstelling op onze gezichten, en laat ons toch binnen zodat we het hele museum voor onszelf hebben. Die Cartier was een bezig baasje, en heeft Quebec van scholen, wetten en treinen voorzien. Alleen zijn dochters, die kwamen maar niet aan de man. Hierna wandelen we via het oudste deel van Montreal naar Pointe a Calliere. Ook hier weer bergen nieuwe informatie te verwerken, over de Iroquai Indianen en de droom van een ideale stad waarbij Iroquai en de westerlingen vredig zij aan zij leefden en allen zich aan de Christelijke moraal houden. Na de lunch gaan we verder met een tentoonstelling over de Paaseilanden, ooit ontdekt door Jacob Roggeveen op paaszondag 1722. We leren hoe eerst de voorvaderen, dan de goden en daarna de birdman wordt vereerd met mooie beelden. Na een kop koffie en een flinke regenbui wandelen we naar Quartier Chinois,

en daarna verder naar het art district waar we nog net tegen gereduceerd tarief een uurtje MAC mee kunnen pikken. Ach, het was lang geleden dat ik moderne kunst heb gezien en hoewel ik het eerst niet zo zag zitten, is het alsof ik in een bekend nest terugkeer bij het zien van een video met de stapjes van Bruce Nauman, of een - beetje flauw - bad in een aquarium. Helaas stuurde de concierge ons naar boven, zodat we te weinig tijd hebben om in de kelder de expositie over kunstenaars en videoclips helemaal te kunnen zien. Maar we genieten erg van Rineke Dijkstra's Annemiek en van Benny Nemerofksy Ramsay's Live to tell.

Dan, aan het einde van deze dag bomvol kunst, cultuur en geschiedenis, gaan we weer terug naar onze oude stek in het Quartier Italien, Napoletana, en denken nog niet aan de dag van morgen, wanneer we weer in het vliegtuig stappen om in een klap terug te keren in de waan van de dagelijks bestaan.

Zomaar een beetje zodiakken

Deze dag hadden we een gewaagde afspraak. We zouden opa en oma Duitsland ontmoeten aan het uiterste uiteinde van de Harbour Road in Pleasant Bay. Maar pas tussen 5 en 7. Het was een mooie dag, het water rustig en wat konden we in Pleasant Bay, aan de Northhumberland Strait, beter doen dan walvissen kijken?

In Pleasant Bay zijn vier bedrijfjes in keiharde concurrentie met elkaar. Van links naar rechts op de foto: Limbo Cove whale excursions, Captain Mark's, Fiddlin' whale tours, Wesley' whale watch. We sluiten de beste deal met Wesley; zelfde prijs als de anderen, maar dan met 25% korting en zonder GST. En dat alles in een zodiac. Weet u niet wat een zodiac is? Ik wist het ook niet totdat ik erin stapte.

Mijn hele leven lang vermijd ik pretparken. Toen ik 13, of 14, was, ben ik tijdens een zgn. tienertoer in zo'n groot schip terechtgekomen (was het De Valkenier? Of een ander park met als doelgroep 12 of jonger?). Ik dacht 'ingeklemd tussen zoveel mensen moet het wel gaan'. Maar met je angst ben je altijd alleen. Ik was witgroen en de mensen tegenover me vroegen bezorgd of het ging. Gelukkig zijn de genen sterk en gaat ook de oudste spruit in een grote boog om pretparken heen. De jongste baart me soms zorgen.

Een zodiac is een rubberboot met 2 dikke motoren aan de achterkant. Een zodiac gaat recht tegen de golven in, zo scheef omhoog en klapt dan naar beneden, soms wel een paar meter. Er is geen reling, en geen ontsnappen. Mijn echtgenoot wist precies wat een zodiac was. Hij kende mij en ook al mijn angsten erg goed. Toen de motoren aanbrulden, keek ik hem boos aan. Tegelijk begreep ik waarom we alleen met vaders en kinderen in de boot zaten, en alle andere moeders op een bankje hun gezinnen vrolijk uitzwaaiden. Wanhopig dwong ik mezelf tot concentratie op de statistische kanten van de zaak, en schatte dat mijn kansen op overleven behoorlijk goed moesten zijn. De kapitein verwende onze andere angsthaas, spruit 1, met de beste plek op de zodiac, de voorplecht. Die gaat het meest omhoog en klapt het verst naar beneden. Spruit 1 wist niet hoe hij moest kijken maar besloot om alles op alles te zetten. Ik was trots op hem en we keken elkaar begripvol aan.

Maar na een kwartiertje heen en weer hotsen en botsen wende het gek genoeg. En ineens bevonden we ons ook middenin een groep van zo'n 25-30 pilot whales. We zagen ze spuiten, hoorden het puffende geluid om ons heen, en zagen ze opduiken en weer onder, soms met de karakteristieke staartvin 'dag' wuivend. Moeilijk te beschrijven, maar wel bijzonder. Mijn echtgenoot was vergeven.

Op de terugweg nog een zeehond en voor we het wisten was het 5 uur. Maar, geen opa en oma op de afgesproken plek. Om 7.15 reden we toch maar door naar onze volgende bestemming, de andere kant van Cape Breton Highlands, naar Aspy Bay en de Atlantische oceaan. En wie kwamen eraan toen we net de auto uit stapten om in te checken bij de Hideaway Campground?

Kortsluiting

Vanochtend eerst maar uitgeslapen, daarna met de Oyster kaart in de tube naar Tower Hill om daar te ontbijten. In de pub werden de eerste pints al vlot achterovergeslagen. Jakob vroeg me de eerste dag waarom iedereen hier er zo sjiek bijloopt. Hij is gewend aan de Noordamerikaanse sportschoencultuur. Mijn straatbeeld wordt bevolkt door koffiebekers, en mij valt de ruime publieke schaamteloze alcoholconsumptie op. Het is druk bij de Tower, maar we kunnen met onze e-tickets zo doorlopen en dan staan we ineens middenin eeuwen bloed, zweet en tranen. We lezen over geschenken van overal ter wereld. De Franse koning zond een leeuw, en wat deed de Hudson Bay Company?

We rollen twee keer, aan beide kanten, langs de grootste geslepen en de een-na-grootste geslepen diamant ter wereld, en ik moet Jakob wegsleuren voor hij voor de derde keer er langs rolt, de ogen op stokjes. In de White Tower lopen we langs harnassen in soorten en maten van Williams, Henries, Georgen en Charlesen, zelfs hele kleintjes. Vriend Raaf is hier alom tegenwoordig, en heeft een eigen oppas:

We lezen over John Gerard en Anna Askew, de een gevangen vanwege katholicisme, de ander omwille van het protestantisme, en voegen ons bij de meerderheid als we op de schaal van 3 een keuze moeten maken over hoe ver wij zouden gaan voor ons geloof. Ons hoofd zou niet rollen. Over hoofden gesproken; dat van Anne Boleyn rolde linksachter Jakob:

Maar het grootste avontuur was eigenlijk onze batterij. Net voor we weggingen had A. ons een setje goed opgeladen batterijen meegegeven, zodat we ongestoord foto's zouden kunnen maken. Ineens hoorde ik Jakob zeggen dat de batterij zo warm was. Ik probeerde het, en ja, wel raar heet. Die ander was gewoon lauw. En afkoelen deed-ie ook niet. We gingen naar een bankje en legden de batterij voor ons op de stenen. Nog steeds geen afkoelen. Nee, het plastic om de batterij heen smolt! Ik voelde lichte paniek uit mijn buik omhoogkruipen. Wij zaten hier met een imploderende batterij middenin de Tower. In de prullenbak gooien? Laten liggen? Ik kreeg vage flashbacks naar die keer in de zomer, bij dat blik brandbaar spul in 40 graden zonneschijn. Ik schoot een mijnheer aan, een Duitse toerist van middelbare leeftijd, die me aanraadde om 'm gewoon te laten liggen. Raapte 'm op met een papiertje, en gooide 'm in het gras een stukje verderop. Het zat Jakob en mij niet lekker. De batterij rookte inmiddels. Er lekte wat uit. We bleven er naast staan. Niemand maakte zich druk. Kinderklassen speelden, een mevrouw in een rolstol zat gevaarlijk dichtbij. Jakob was bang dat kleine kinderen de batterij op zouden eten, ik zag rondvliegende ledematen voor me, en een verlaten beertje als enige overgebleven getuige. We wachtten en wachtten, niet wetend wat te doen. Toen leek het roken op te houden, smelten gestagneerd en ik raapte alsnog mijn moed bij elkaar en gooide de batterij in de afvalbak. Toen gingen we de White Tower in. Achteromkijkend, zag ik de mevrouw nog in de rolstoel zitten, naast de afvalbak. Ik wachtte binnen op de ontploffing en overwoog of ik eigenlijk strafbaar was. Er volgde niets, helemaal niets. Maar weer eens door het oog van de naald gekropen ...

Na een ijsje om bij te komen, hebben we ons in de big bus laten rondtoeren. Dit was de eerste keer dat de enorme hoop geschiedenis, bij elkaar gepakt op zo'n klein oppervlak, me diep ontroerde. Of misschien had ik het in Berlijn toch ook. Bijna 38 en dit was de eerste keer dat ik het allemaal zag, House of Parliament, Trafalgar Square, Westminster Abbey, Buckingham Palace, St Martin-in-the-Fields ... Voor we weer in de tube naar King's Cross stappen, lopen we nog een stuk langs the Thames, en na lang zoeken vinden we, in een kelder, een mooi restaurantje, want ik had even genoeg van pubs.

Konijntjes op campus

Van Utrecht via Amsterdam en Zutphen, leidde de weg naar Tilburg. Het was een tijdje geleden dat ik daar op de campus was, en nu moest ik er zijn ter ere van een workshop/promotie. Het regent pijpestelen zodat ik weer volop de dikke natte geur van Nederland op kan snuiven. In de avond zit ik aan een bord vol asperges, met ham, boter en ei. Ook een smaak van vroeger. Op de ochtend van de promotie ben ik vroeg. De hal ligt er nog verlaten bij.


Na de eerste promotie in de ochtend en de tweede promotie in de middag, zie ik drie konijntjes op de campus rondhuppelen. Dat is toch iets dat deze campus deelt met die in Edmonton. Dan stap ik weer met rugzak en al in de trein naar Amsterdam om het rondje rond te maken. Nu zal ik eindelijk baby A te A weer zien die na 2 jaar geen baby meer is. 2 jaar!

Ontmoeting in Banff

Met een hele grote huurauto komen de vrienden uit Den Haag van Vancouver naar Banff. Wij komen in onze oude Jeep van Edmonton aangereden en we ontmoeten elkaar bij appartement nr xxx van het Hidden Ridge Resort. Gek genoeg lukt het ook nog. Het zijn de dagen van de laatste sneeuw in Banff.



In Edmonton is dit de 'bruine tijd', maar hier zijn allerlei kleuren.

En we maken kennis met een bedreigde dierensoort, die alleen maar hier, in de Banff Springs, kan leven, de Banff Springs Snail.

Reisje

Vorige week ben ik met Rebecca naar het oude land afgereisd. Op de heenreis jammerde ze eerst even over het gemis van haar grote broer, maar daarna nestelde ze zich met oordopjes in de oren voor het scherm en 6 uur lang in herhaling dezelfde tekenfilms om een uur voor landing in een diepe slaap te vallen. Ik keek Up in the air. Op Heathrow had Rebecca binnen de kortste keren haar rugzak vol met geurende strookjes en proefflesjes. Aangekomen in Nederland verbaasde ze zich over al die mensen die Nederlands praatten. Ik raadde haar aan om niet altijd op zo'n luide toon te praten. Het was een week waarin Nederland zich van een zonnige kant liet zien, terwijl in Edmonton de storm woedde. Rebecca reisde door Nederland onderin en later bovenin een dubbeldekkertrein, hield stug vol dat ze niets herkende, maar controleerde wel in elk huis waar we kwamen of alles nog net zo was als vroeger. Op de terugreis keek ik Das weisse Band en Milk terwijl Rebecca in dromenland alle indrukken nog een keertje herbeleefde.

Beugelbekkie

Gisteren heeft Jakob zijn beugel opgehaald bij orthodontist dr. H. Hij kreeg een hele lijst instructies mee over hoe de beugel te behandelen. Zijn favoriet: rol je beugel tijdens het eten niet in een servet, want dan belandt hij in het afval. Bij de beugel hoort een groen opbergbakje. In mijn tijd was het nog niet zo sjiek. Met hetzelfde probleem behept als Jakob, moest ik ook een beugel. Ik kwam er nog relatief goed vanaf: grote broer had een buitenboordbeugel en grote zus had een mondvullend blok. Bij mij was het zo'n dingetje dat je aan de bovenkant erin klikt, met een klein rekje om de tong tegen te houden. Dat rekje heeft Jakob dan weer niet. Maar zo'n bakje, dat had ik dus niet. En had ik die wel gehad, dan was het misschien ook langer gelukt om de beugel overdag op school te dragen. Want van mijn beugel op school, herinner ik me alleen de beker water op mijn tafel, en de gene om mijn beugel, en vooral eventuele etensresten die eraan zouden hangen en in het water zouden drijven, zo open en bloot tentoon te stellen. Vandaag heeft Jakob zijn beugel meteen naar school ingedaan, wel een beetje bang en onzeker, want het praten is lastig (gisteravond nog wel een tijdje op "something" geoefend). Op school aangekomen, was de moed hem in de schoenen gezakt. Maar toen ik hem vandaag aan het einde van de dag weer ophaalde, was het allemaal niet zo erg als gedacht en waren er een hoop nieuwe banden te geschapen met de andere beugeldragers en toekomstige beugelbekkies in de klas.

Vernieuwing en vooruitgang

Et voila: mijn oude en mijn nieuwe haarborstel, een verjaardagscadeau. Ik was blij-verrast met dit inzicht in mijn aftakelende cosmetische attributen. Toch is het moeilijk afstand te doen van de oude borstel, na jarenlang trouwe dienst. Goed in de hand lag-ie ook. Ik weet nog waar ik 'm kocht. Het was de Kruitvat in Utrecht. Maar eigenlijk ben ik daar toch niet zo zeker van. Arme borstel. De aanblik is confronterend. Komen wij niet ook steeds dichterbij de leeftijd waarop van alles uit begint te vallen? En wie beslist dan over onze vervanging?

Film van de dag: The man who fell to earth. Chocola: Tanzanie 75% (een robuuste, maar niet zo verrassende pure chocolade, gewoon lekker maar roept weinig bijgedachten op: ***) en Cuba 70% (het eerste woord dat me binnenviel was 'strokarton', gevolgd door 'tabak', en dat alles met een poederig smeltende zacht-zoete ondertoon; interessant ****).

Ode aan Ramses Shaffy

En terwijl Ronnie Wood zijn vriendin molesteert en Paul McCartney minder vlees eet, gaan ook wij door in deze mateloze tijd.  Maar zelfs in deze loopgraaf zonder licht dringt af en toe een zonnenstraaltje door. Sinds 1972 gaan we al door (om soms ook stil te staan maar liever niet naakt in een orkaan), en nadat ik vanavond doorging vanaf de campus naar huis, door de sprakeloze nacht, ploeterend door de sneeuw, alleen om door te gaan met minus 15 op mijn gezicht, wachtte mij dit:


En dan zingen we allemaal in koor: WE ZULLEN DOORGAAN en heffen het glas op de volgende 37 jaar! Maar eerst nog even doorgaan tot morgen.

Een klein avontuurtje op een zondagse namiddag

Het blijkt dat de belastingdienst toch ontvangstbevestigingen kan schrijven als ze een bezwaarschrift ontvangt. Nadat een tijdje geleden bepaalde aspecten van 2008 afgehandeld leken te zijn, is men in het archief gedoken en diepte het belastingjaar 2007 op om vervolgens met een onnavolgbaar bedrag te komen dat wij in het zakje van de dienst zouden moeten stoppen. Omdat we over 2008 ons gelijk hadden behaald, werden we niet warm of koud van dit bericht, herdateerden een ouder bezwaarschrift, vervingen en paar bedragen en zonden dat per expresse op naar Heerlen. We zijn gewend aan ba noch boe. Maar nu! Eindelijk dachten we de werkwijze van dit moloch te begrijpen en dan handelt ze weer anders dan verwacht. Wordt vervolgd.


Dit weekend is de herfst in Edmonton aangekomen en het quick daalde zeker 10 graden. Wind dondert over de prairie, takken en bladeren vliegen in het rond. Op zaterdag was er de Great Potato Giveaway, waar we eerst naartoe hadden gewild om 50 pond aardappels uit te graven, maar we waren werkelijk te sloom. Achteraf bleek dat half Edmonton in de file had gestaan, en reeds om 12.30 bezoekers zonder buit terug moest keren. Op zondag was er de Free Admission Day en wij dachten hier dan wel een slaatje uit te slaan door weer eens een bezoekje aan het Royal Alberta Museum te brengen, met nu een expositie over de Hummingbird en de altijd zo leuke Bug Room met levende tarantula's, takken en een hele mooie miljoenpoot. Helaas, aangekomen bleek dit museum nou net niet mee te doen.

Het zat niet helemaal mee, maar het was mooie zondagmiddag en toen we om 5PM het museum uitgeknikkerd werden, besloten we tot een kleine zondagnamiddagwandeling langs de vredige Sasketchewan. Eerst daalden we af naar de rivier.

Toen keken we een beetje uit en de kinderen speelden aan de rand van het water.



Daarna namen we weer een trap omhoog met het plan om via de bovenkant weer terug te lopen. Boven aangekomen, kwamen we eerst door de landelijke en sjieke woonwijk, Glenora, het Wilhelminapark van Edmonton.


Toen bleken we niet zomaar bovenlangs terug te kunnen, want er was een ravijn op ons pad. Niet geheel erop gekleed, maar altijd in voor een avontuur, gleden we deels op de billen weer naar beneden, ons vastgrijpend aan uitstekende wortels.

We kwamen beneden aan bij een fietspad, poetsten de handen af, klopten de kleren uit, liepen tussen de bomen door en kwamen weer op het pad waarnaartoe we helemaal aan het begin afgedaald waren.


En zo zie je maar weer: het avontuur is altijd waar je het het minst verwacht. Ik moest denken aan die andere zondagmiddag, toen we in Utrecht wandelend langs de Kromme Rijn, een waterslang tegenkwamen.

Trads en trots

Welke vader brengt in Nederland zijn zoontje naar school in een kilt? En gaat daarna door naar zijn kantoor op de universiteit en geeft een college in een rood-geruite tartan met kousen met kwastjes en toebehoren? De vader van een vriendje van Jakob, trots op zijn afstamming, deed dat vandaag en hij is niet de enige. Laatst zag ik ook vader in een kort bruin rokje.

Even later op de dag gingen we op pad voor tweedehands schaatsen. In de winkel stonden werkelijk rekken, rekken en rekken vol, zeker 1000 paar, hockeyschaatsen. Ongeveer twee stellages waren volgepakt met witte kunstschaatsschaatsen. Maar waar waren de noren? Gingen wij niet vroeger na de houtjes niet allemaal door op of kunstschaatsen of noren, afhankelijk van afdragertjes van broers of zussen en zelfbeeld? Twee paar vond ik, onder in, in de hoek. De jongen van de winkel wist niet eens dat ze er waren.

Ondertussen zijn hier in huis de laatste tijd verontrustend veel Duitse invloeden waarneembaar. Op het gebied van de schone letteren heb ik me inmiddels gewaagd aan de zuiptrilogie van Frank Schulz, en wordt inmiddels, aangekomen in deel II, verdraaid handig in het ontcijferen van Hamburgs. (Ik hoef het niet meer hardop te lezen.) Op de Ipod speelt Heino Jaeger, eveneens in Hamburgs. Gisteren dan eindelijk Das Leben der Anderen angekoekt en Jakob oefent deze week hard op het Alle Menschen werden Brueder thema uit Ludwigs negende en een Ecossaise in G uit dezelfde koker. Na de eerste goddelijke Maultaschen zullen nog vele volgen.

Hoe houd ik hier mijn culturele waarden en tradities in ere? Klompen zijn niet comfortabel. Noren in mijn maat kan ik niet krijgen. Knolselderij is onvindbaar. De Nederlandse componisten zijn niet doorgedrongen tot de kindercanon. Maar gelukkig ... zijn er altijd nog kamerdebatten met Geert Wilders die we kunnen bekijken.

Splitting image

De afgelopen week was een doorgaande stroom van gebeurtenissen en indrukken, voor zowel J als mij. J is twee dagen volledig ondergedompeld in zijn "oude" school. Dinsdagmorgen zei ik nog "daaaag" maar zag hem al niet meer, en trapte daarna enigszins confuus op een typische Nederlandse heren "nurdbike", zoals zo fijnzinnig aangeduid door mijn Canadese collega, richting Utrecht CS. Het was even wennen in het verkeer op de drukke Burgemeester Reigerstraat, met fietsers, bussen en auto's aan alle kanten. In de buurt van de bouwput genaamd stationsgebied werd de situatie bijna overweldigend, maar de jarenlange ervaring in het Utrechtse stadsverkeer deed zich gelden en met alle voelsprieten uitgestoken kwam ik veilig aan in de stationsrestauratie voor een weldadig werkoverleg:


Op woensdag was het voor J spelen spelen spelen en voor mij praten praten praten, met als veilige en vertrouwde thuishaven, en uitzicht op ons "oude huis", de vier Sunnies:


Donderdag was voor J weer een schooldag, lunchen bij vriend M en na school spelen bij vriend J samen met vriend S, inclusief een klein knikkerdrama. Ik bracht mijn tijd door in het Educatorium, tot we in de avond richting Utrecht-noord vertrokken, om het staartje van de week bij zus M en haar spinnewiel door te brengen.


Inmiddels viel de regen met bakken uit de hemel, doorkruiste ik Utrecht van noord naar zuid, oost naar west op nurdbike in oude regenjas, kocht J samen met zus M een warme paardenworst bij Slagerij v. B. en wroetten ze daarna samen in de Utrechtse klei van volkstuincomplex X, speelde J daarna bij vriend D, met een klein drama op de stoep leidend tot dikke buil op het hoofd, en fietsten we vervolgens weer terug naar Utrecht noord, naar ons eten. Zaterdagochtend voor terugbrengen van de nurdbike nog even een ommetje langs de opslag, alwaar baliemedewerker W er nog precies zo zat als we hem een jaar geleden achter gelaten hadden. Onderwijl was J met zus M en vriend F richting markt in Woerden vertrokken, voor een oudhollandse pannenkoek.

En toen, in mijn eentje staand voor onze spullen, was er een moment van bezinning. De radio speelde zachtjes op de achtergrond, geen mens te bekennen, alleen ik, de spullen, en de herinnering aan hoe we dit een jaar geleden opgestapeld hadden. De stoelen, een paar boektitels, de oude globe en microscoop ...



Na even aan de bank geroken, de vingertoppen over het koelkastdeurtje en een blik op de A2 geworpen te hebben, draaide ik me om, keek de witte gang in naar de toekomst en deed het deurtje naar het verleden, deze weken ook weer heden, dicht.