De verdwenen soldaat

De week is zomaar, tijdens het rennen, een soldaat verdwenen. Hij rende met zijn collega-soldaten door de River Valley, dezelfde route als A. rent. Niet donker, niet duister, geen gevaar, veel mensen, klaarlichte dag. Zo was ie er, en zo niet meer. Een vader, betrouwbaar, topfit. Edmonton vraagt zich af waarom? Vanochtend zat ik op de porch. Het zonnetje scheen, en er dreven wat wolkjes voorbij. Ik kwam een beetje bij van een migraine-aanval, en zat me net te verbazen over de idiotie van het burka verbod. Nee nee, niet van het type barstende koppijn, kotsen, gordijnen dicht, zoals die van Maarten Koning. Nee, de mijne is er eentje waarbij mijn zicht wonderlijke vormen aanneemt, tunnelvisie, kaleidoscoop, en vooral fragmentatie waarbij de fragmenten permanent bewegen. (Zie hier voor een beschrijving, en hier voor een serie mooie filmpjes en migraine-kunst.) Iedere keer probeer ik (zonder succes) met pure wilskracht de fragmentjes op hun plaats te krijgen. Het is namelijk erg lastig om te praten met iemand van wie het gezicht in allerlei bewegende kleine deeltjes uiteenvalt, of een boek te blijven lezen, terwijl de deeltjes van letters in een tango over de bladzijde walsen. Maar dat alles terzijde. Ik denk dat de migraine deze ochtend kwam door de combinatie van inslapen met 'The black widow' van Truffaut en wakker worden met "The wind-up bird" van Murabaki, eh Murakami. Met zo'n hoofd zat ik dus vanochtend op de porch, in het zonnetje met zonnenbril op, me afvragend of het werkelijk zo is dat ik in Nederland geen burka aan mag trekken, als ik daar zin in zou hebben. Op sommige dagen, zou ik daar namelijk best zin in hebben. Op dat moment kwam er een man aan wandelen, misschien zo'n 30 jaar en 5 cm kleiner dan ik. Hij had stevig de pas er in, maar stopte voor ons huis. Hij praatte tegelijk tegen zichzelf en tegen ons, blij met publiek. Hij zag eruit alsof hij al een paar dagen op pad was. Hij wist niet waar hij was. Hij pakte een gloednieuw telefoonboek uit zijn rugzak. Er stak ook een stuk touw uit zijn rugzak. En hij vond een kaart en een potlood, en zette in rap tempo 2 kruisjes, concluderend dat waar hij nu was niet meer op de kaart van Edmonton stond. Ondertussen praatte hij door, over de kabels boven ons hoofd, hoe slecht die waren voor het DNA, en gooide er een paar chemische verbindingen uit. Toen kwam er een lange dunne bleke jongeman met zwarte pet, zware shorts en zwarte zonnebril op aangewandeld, vol tattoo's, peuk in de mond. De twee raakten in een kort gesprek, en stilzwijgend hoorden wij ook bij dit toevallige vriendelijke gesprek dat, denk ik, ging over de weg en tattoos. Toen zei de lange dunne jongeman ons allemaal vriendelijk gedag, en vond de kleine drukke man een buskaartje in zijn rugzak en ging met vlotte pas doelgericht verder. Ik denk dat hij de verdwenen soldaat in burger was.

Warm wishes from the snow

Hunter's chorus from Der Freischutz - Carl Maria von Weber

Violin: Jakob

Flute: Alexander

Solar system mobile making kit

Wat kun je beter doen op eerste kerstdag, terwijl Teresa's lamb roast in de oven ligt te braden, dan een solar system kit in elkaar knutselen? Er zijn op z'n minst duizend-en-een dingen die je beter kunt doen. Desondanks zaten we op de middag van eerste kerstdag met penseeltjes in onze hand glow paint op de zon, neptunus, mercurius, venus, mars, aarde, jupiter, saturnus en uranus te smeren. Hoe dikker de verf hoe meer gloei. Maar hoe dikker de verf, hoe minder je zag van de mooie kleurtjes. Het smeren was een bijzonder precaire aangelegenheid.

Daarna moest de constructie, bestaande uit vier plastic rietjes en in het midden een kruisje, gebouwd worden, en de planeten gehangen. Wat ze niet onder punt 2 op de handleiding vermelden is dat het meegeleverde touw niet alleen razendsnel rafelt maar zich ook als Houdini ontknoopt.

Uiteindelijk alles met de aloude aansteker-truc vastgesmolten en twee uur bungelde mijn eigen zonnestelsel vrolijk aan de lamp. Lampje aan.

Lampje uit.

Hmmm ja, ook wij hadden wel iets meer gloei verwacht ... 's Avonds als troost (na deel 1 en deel 2) deel 3 van The Girl gekeken. Ach wat is Zweden toch een mooi land, waar alles goed geregeld is.

London - Amsterdam - Frankfurt - Toronto - Edmonton

Op maandagochtend om 6 uur gewekt door de wekservice. Taxi in. Check-in op London City Airport ging prima. Zelfs geen piep bij poortjes. Maar toen stokte het. Ik haalde koffie, yoghurt en sap en plugde mijn compagnon in. Al snel raakte ik in gesprek met mijn buren, een Brit die de afgelopen maand 17 keer gevlogen was en ons wist te vertellen dat de vliegtuigen tussen de mist door probeerden te vliegen, een Noor van rond de poolcirkel waar de bevolkingsdichtheid van elanden groter is dan die van mensen en die nu in Den Haag woonde, een Deense moeder met 2 kinderen die nu in Engeland woonden. Het was een gezellig ontbijt. De Noor en de Brit bleken allebei iets met Shell te maken te hebben en Kazachstan, de een bij het crisis management en de ander bij engineering, en de Noor had gestudeerd in Trondheim, en zo hadden we allemaal wel wat gemeen. En toen ging het ineens snel, relatief snel. Mijn vliegtuig had een gaatje tussen mist en ijsregens gevonden, en, al was het met een vertraging, we gingen op pad; 40 minuten later landden we in Amsterdam.

Inmiddels ben ik weer 3 dagen verder. De terugweg heeft 24 uur, 2 omboekingen en 5 films (Shutter Island, Vision: Aus dem Leben der Hildegard von Bingen, Jean-Michel Basquiat: The Radiant Child, Le père de mes enfants, en in de serie Classical Albums Never Mind zie hier dan hier dan hier en uiteindelijk hier) geduurd. Via Amsterdam, Frankfurt en Toronto kwam ik afgelopen nacht om 1.30 thuis aan. Vandaag hoorde ik dat mijn tas een nog interessantere reis gaat maken en vanuit Frankfurt eerst St. John aandoet. Zouden we voor de kerst allemaal herenigd zijn?

10+42+6+X = 96

Dit jaar heeft men weer goed uitgepakt. Kreeg ik een aantal jaar geleden nog een bandenplaksetje (29ste verjaardag) of een wat extra gigs geheugen voor mijn computer (30ste verjaardag), de laatste jaren is het echt een vetpot. Vorig jaar was het thema tekenen, dit jaar zie ik zowel grote geestelijke verrijking (3 boeken) als fysieke taken (zwembril) voor me. Gelukkig wel een glaasje port erbij, zodat ik Pluto en Mars op de kop kan plakken als ik in de kleine uurtjes het zonnenstelsel in elkaar knutsel. En als laatste, om het feestje ook een idealistisch karakter te geven, een verjaardagsdonatie aan Wikileaks. Ach ja, en niet te vergeten het cadeau van Rebecca dat al een maand op me lag te wachten in de kast: een compleet dichtgekit doosje met daarin een haarknip van mezelf die ik al een tijdje (maand) kwijt was. Bedankt!

Tja, weer een jaartje om, en waar gaan we naartoe? Deze ochtend om te beginnen eerst ontbijten bij Friends & Neighbours, onze favoriete diner, waar we nu, nu we wat verder van Whyte Avenue wonen, niet zomaar meer naartoe kunnen wandelen voor een Eggs Benedict met White Wine Hollandaise Sauce en 4 slappe mokken koffie. Daarna even de handschoenen thuis oppikken, mutsen op het hoofd, snotneuzen in de jas, en verder voor een wandeling naar Hawrelak Park. Stralend weer, maar koud, koud, koud.


Thuis weer opgewarmd, hotdogs met zuurkool gegeten en ons allemaal op de bank genesteld onder een grote deken om the Bridge of Therabithia te kijken.

Nog 1x op de latten

De vrienden hebben hun snowboards gepakt en zijn afgezakt, nee opgestegen, naar Sunshine Village. Wij zijn minder avontuurlijk en proberen nog een dag te langlaufen bij Lake Louise. Het gaat nog net. We komen nog een mijnheer tegen die het ook probeert, maar echt lekker glijdt deze sneeuw niet meer.

Bij het Fairmont Hotel ziet Jakob de eerste zeldzame vogel van onze vogellijst, de varied thrush.

Het snowboarden, hoger in de bergen, bleek nog prima te gaan. 's Avonds maken we gebruik van een van de drie televisies in het appartement, om naar Inglourious Basterds te kijken.

Reisje

Vorige week ben ik met Rebecca naar het oude land afgereisd. Op de heenreis jammerde ze eerst even over het gemis van haar grote broer, maar daarna nestelde ze zich met oordopjes in de oren voor het scherm en 6 uur lang in herhaling dezelfde tekenfilms om een uur voor landing in een diepe slaap te vallen. Ik keek Up in the air. Op Heathrow had Rebecca binnen de kortste keren haar rugzak vol met geurende strookjes en proefflesjes. Aangekomen in Nederland verbaasde ze zich over al die mensen die Nederlands praatten. Ik raadde haar aan om niet altijd op zo'n luide toon te praten. Het was een week waarin Nederland zich van een zonnige kant liet zien, terwijl in Edmonton de storm woedde. Rebecca reisde door Nederland onderin en later bovenin een dubbeldekkertrein, hield stug vol dat ze niets herkende, maar controleerde wel in elk huis waar we kwamen of alles nog net zo was als vroeger. Op de terugreis keek ik Das weisse Band en Milk terwijl Rebecca in dromenland alle indrukken nog een keertje herbeleefde.

Inhibitie

Deze week liet een van de studenten in het taalverwervingslab me deze reeks filmpjes zien. Toevallig had ik net een aantal weken geleden over deze experimenten, die oorspronkelijk in de 60-er jaren begonnen zijn, gelezen. De achterliggende vraag is in hoeverre kinderen in staat zijn hun eerste aandrang om de marshmellow op te eten te onderdrukken als hen in het vooruitzicht is gesteld dat ze, als ze netjes wachten, er twee krijgen. De wat oudere kinderen doen dit bijzonder goed, en hebben een heel scala aan technieken in huis om zichzelf in de hand te houden. Lang leve de prefrontale cortex.

Jack rabbits final potluck

Zelfs al moeten ze zigzaggen, er wordt geskiet tot het laatste klontje sneeuw langzaam druppend in de bodem verdwijnt. Zoals de Nederlander die blijft fietsen ook al is het wegdek een ijsbaan, en zijn 3 kinderen in weer en wind achterop, voorop en naast de fiets blijft transporteren. En zo heeft ieder land haar nationale trots. Wij, duidelijk geen Canadezen, hadden al geen enkele ski meer meegenomen, en ons volledig voorbereid op de finale potluck.


De vuurpot rookte en er werden s'mores gemaakt. Eindelijk begreep ik wat het was: twee crackers en daartussen een gesmolten marshmellow met chocolate chips of een stuk chocolade. Waarschijnlijk doet menigeen er ook pindakaas tussen, of jellybeans. Voor het eerst zag ik ook de jellybeansalad, met coconutdressing (zie foto boven). Ik durfde het niet te proeven. Een hotdog ging er wel in.

Rebecca deed nog rennend mee aan een ski-sneeuwbal biathlon. Jakob had besloten dat de tijd begonnen was waarin hutten gebouwd worden, en zat met zijn vriendje in het bos. Weer een jaartje wachten, en dan kunnen we weer skieen. Omdat we ons deze winter een beetje bedrogen voelen - geen stoere verhalen deze keer - keken we deze week Zero Kelvin.

Weer overgestoken

Op zondag, aan het einde van de middag was het weer eens zover: mama moest de oceaan over. Jakob had het al wekenlang aan de kant gedrukt, effectief want hij wist niet eens waarnaartoe ze ging. Maar op zondag sloeg het drama keihard toe. Tranen met tuiten en smeekbedes, tot mama de draaideur door ging. En daarna waren met 15 minuten de oogjes ook alweer kurkdroog en werd het tijd voor een chocolade-ei. Rebecca had daarintegen al dagenlang bijgehouden hoe lang het nog duurde, wist alles van de verschillende plekken. Zij zei dan ook: "ga nou eens die draaideur door!". De klap kwam klaarblijkelijk later, bij het lege plekje aan de eettafel; die riep bepaald geen eetlust op. Inmiddels zat ik goed en wel in het vliegtuig, de eerste paar uur nog in de euforie dat we goed opgestegen waren. Ik zat naast een soldaat die op weg was naar Afghanistan, een paar dagen nadat het Nederlandse kabinet over de kwestie gevallen was. Hij zag er zelf ook niet zo het nut van in. Ik had geen zin in Hollywood. De eerste keuze viel op een film over het eerste Jamaicaanse bobslee team, dat in 1988 meedeed met de winterspelen in Calgary (Cool runnings) en crashte. Daarna een documentaire over ouders die met hun autistische zoon naar Mongolie gaan, per paard, voor Shamanistische healing (info). De wereld is een pluriforme plaats. Na zes uur sloeg de claustrofobie toe en kon ik ook wel wat healing gebruiken, maar oefende in Zen, tot de stewardess de morgenmuffin en een kop koffie kwam brengen. In London was het ochtend. Een grijze miezerigochtend. Ik nam mijn tweede ontbijt op de vaste plek op Heathrow, bonen met scrambled eggs en spek, plugde daarna de laptop in en werkte een paar uurtjes tot Schiphol in zicht kwam. Een ondoordringbaar grijs wolkenpak. Op Schiphol naar de AH voor beltegoed, dan naar de trein en met een vertraging, en richting oosten. Vanochtend de trein naar Berlin Zoo, in de taxi naar de Humboldt Universitaet, aan de Hegelplatz, en nu, een aantal lezingen - de dubbeldikke John Updike, een verjaardagscadeautje, had nog een mooie functie al raamklemmer zodat de wetenschappers nog wat frisse lucht kregen - en gnocchi con spinaci verder, kijk ik naar de voeten en handen van George Baselitz. Tijd voor een dutje.

Calgary Zoo II

Direct uit bed 9 etages naar beneden om in het zwembad te dobberen, ontbijt en vervolgens met de C-train weer naar de zoo want we hebben nog een berg kaartjes en zoo bucks te verpatsen. Het weer is omgeslagen. Het is mild met een klein zonnetje. In de dierentuin, nu stikdruk want het is de nationale vrije "family day", gaan we eerst weer rechtsaf naar de dinotuin. Het lukt ons om de favoriet te pakken te krijgen: de Edmontosaurus.

In de Savanne worden de red river hogs op de foto gezet. Pas bij bestudering van de foto valt me op hoe menselijk de ogen van deze dieren zijn.


"Wat heb ik daar in mijn buidel hangen?" denkt de plastic kangaroe.

Terwijl de verzorgster zijn hok schoon spuit, probeert een kleine wallaby met omzichtige en voorzichtige bewegingen via de openstaande deur haar kantoor in te springen. Net als het gelukt is, komt de verzorgster terug. We lezen dat de "tree kangaroe" ontworpen is voor het leven in bomen, en wel 9 meter kan springen. Het exemplaar dat we zien, gedraagt zich echter alsof hij nog nooit in zijn hele leven een boom gezien heeft. De vleermuizen hangen ogenschijnlijk ontspannen op de kop, maar hun drukke oortjes spreken de rust tegen.

Op de Elephant Crossing vervelen de olifanten zich een beetje. De grootste heeft een record op zijn naam staan: hij had 's werelds grootste slagtangen. Inmiddels is er eentje afgebroken en met de ander is hij naar de tandarts geweest. In Eurasie volgen we een luiaard die zich heel heel langzaam naar de waterbak begeeft, een slok drinkt, dan heel heel langzaam naar een slaapmatje gaat. De papagaaien pesten hem, en iedere keer als hij zijn hand of voet om een stuk tak probeert te klemmen, zetten zij hun snavel erin, maar uiteindelijk vindt hij een plaatsje om weer verder te slapen. Een knalblauwe met gele ogen macau geniet van de mensen, en springt heen en weer op zijn stok. Buiten maken we een ronde langs de Siberische tijgers. Hier loopt het uit de hand. Een tijger ziet een blinde-geleide-hond en loopt dreigend, onrustig en belust op prooi, moord en doodslag, langs het hek mee. Voor mij wordt de spanning teveel en bovendien is het hek veel te laag. Op de terugweg komen we een mooie rode panda tegen, die de typische berengang heeft met die naar binnen gedraaide pootjes.


We kijken bij gorillababy Jewanda, die lekker op haar rug krabbend aan haar buik een boerenkoolblad eet, stappen dan in de C-train om de auto op te halen en weer naar ons dorp in het noorden te vertrekken. 's Avonds kijken we daar het laatste deel uit de Bergman trilogie: The Silence.

Plannen

De sneeuw ligt er nog steeds. De lucht is grijzig-wit. De temperaturen zijn mild. De houtkachel snort. En zo wandelen de februari in. Ogenschijnlijk is het rustig, maar tussen de vier muren van ons oude, weer scheefzakkende pittoreske witte huisje met de gestippelde wanden, zoemt het. Sinds de kerstvakantie afgelopen is, zijn we aan het plannen alsof het leven ervan afhangt. We plannen zoveel - de agenda wordt dagelijks opengeslagen, mails verstuurd, bellijstjes gemaakt, en afgewerkt, spreadsheets in google docs gemaakt en gedeeld - dat we vergeten dat er een dagelijks leven bestaat, en ik van de weeromstoot ook geen stof meer heb om over te schrijven.

Volgend weekend zijn we in Calgary, dan vlieg ik naar Europa, is het al zo lentevakantie, die we in de bergen van Canmore gaan doorbrengen. In de zomer de meren van Noord-Sasketchewan per kano verkennen en dan rondreizen aan de Atlantische oceaan, Quebec, mogelijk een puntje Maine, New Brunswick, stukje Prince Edward Island, vervolgens Nova Scotia.


Inmiddels is ook Egidius in Canada geland. Jakob was erg te spreken over het ontwerp van de voorkant. Wij over de binnenkant. In sneltreinvaart hebben we alle verhalen gelezen, en nu zitten we met het gevoel dat we de helft nog eens moeten lezen, of minstens een stroomdiagram moeten maken. Hoe zit dat nou met die schrijver in dat hotel? Binnenkort schrijven we een diepgravende recensie (het staat op de to-do-lijst in onze digitale sticky notes).

Daarnaast deze week nog een pareltje van Ingmar Bergman gekeken, Through a glass darkly. Over grote dikke spinnen met harige poten, en een goed gesprek met je vader. Een paar dagen later deel 2 van de trilogie, Winter Light. De spin kwam terug, de vader niet. Pittige kost. Het landschap leek op hier.

Januari

Het tweede jaar is natuurlijk altijd een beetje saaier. We doen eigenlijk precies hetzelfde als het vorige jaar in Januari, alleen een stukje professioneler. Zo is er iedere zaterdagmiddag de ski-les van de kinderen bij de Jack Rabbits in het Gold Bar Park, tussen dampende waterzuiveringskanalen aan de ene kant, en rokende fabriekspijpen aan de andere kant. Bij de eerste les werden we begroet als oude bekenden, en inderdaad waren er veel dezelfde koppen. Jakob zien we helemaal niet meer, want die verdwijnt iedere keer met zijn groep het bos in en komt 1.5 uur later terug, met knalrode wangen. Was vorig jaar de warme chocolademelk na afloop erg belangrijk, nu vergeet hij die vaak helemaal, en wil liever nog een keer de heuvel af. Rebecca lag vorig jaar meestentijds omgekeerd in de sneeuw, maar nu staat ze vooraan en is er geen ontkomen aan. Coach Bob (kruipend op de grond) kent haar nog, en pikt haar er dan ook veelvuldig uit, bijvoorbeeld als wolf, om op skies achter de andere kinderen aan te rennen.

Vorig jaar kregen ze een rode toq, dit jaar mochten ze een zonnenbril en all-purpose-bandana (bankoverval?) uitzoeken:


En wij hoeven ze niet meer te begeleiden, en skieen onze eigen rondjes. Alexander oefent de skating techniek, ik hou meer van heuveltjes en hobbeltjes. We kunnen het ons bijna niet meer voorstellen hoe het is om een winter zonder sneeuw te hebben. Overigens kunnen we het ons inmiddels ook bijna niet meer voorstellen wat -30 is, want het is hier al wekenlang lente.


Films op het programma de afgelopen week waren Little big man en Fermat's room (trailer: hier). Little big man was een charmante moeilijk de klassificeren film, met kinderlijke kanten maar ook gewelddadige scenes, en vooral een hele kleine Dustin Hoffman. In Fermat's room werden 4 Spaanse wiskundigen door 4 hydraulische persen geplet. Klinkt als een ijzersterk scenario, nietwaar? Helaas, beetje veel inconsistenties en de camera focuste wel erg veel op het stuur van een auto.

Hittegolf

Vandaag hebben we de ramen opengegooid, opdat een frisse wind door het muffe huis waaie (sinds het raam dichtgesealed is), want het quick wees +7 graden aan. Wel bijna 10 graden warmer dan in Nederland! Toen ik terug liep, nadat ik Jakob naar school had gebracht en gelezen had met twee kinderen uit zijn klas, hoorde ik de vogels niet nader te omschrijven lente-geluiden maken. Hebben we net gisteren nog een middagje gelangelat in Elk Island met een minimale score aan dieren deze keer (3 bisonomtrekken), spletterden we vandaag door de straten van Edmonton in bruine slush. Geen sneeuwpakken, handschoenen of mutsen. Hebben we net een goed recept for Gluehwein ontdekt, wordt het alweer tijd voor Gazpacho. In deze klimatologische gedesorienteerdheid grijpen we dan maar weer naar de chocolade (in plaats van naar de fles). Een contrast vandaag: donkerrose Marulami lait 47% (mmm zegt A en dan gekookte melk; honing) en goud Mexico 66% (tabak, daarna een ronde pure smaak, bessen volgens A). Meest recente film: Master and Commander. Ik werd zeeziek. Of was dat de Jaegermeister, die we toch niet meer voor de Gluehwein konden gebruiken?

De laatste dagen van de kerstvakantie

Iedere avond namen we ons voor om langzaam toe te werken naar een wekker die om 7AM afgaat. Alle goede voornemens ten spijt, stonden we vanochtend, de laatste vakantiedag, zo rond 12 op. J had zijn pokemonnen in bed verzameld en R lag met een werkboek in bed te kleuren. Om de vakantie uit te luiden hebben we bij het ontbijt een paar Belgische marsepijnen varkentjes geslacht en vanavond een wandeling ondernomen naar New Asian Village. Iets milder gekruid dan Khazana, waar we de laatste keer waren, en waar de smaakpapillen behoorlijk in de stress schoten; misschien ook iets minder authentiek, maar verder best OK. Gisteren, onze voorlaatste vakantiedag, hebben we gesleten bij de Edmonton Chess Club, vanwege een familietoernooi dat A. vanwege sociaal-emotionele verplichtingen moest bezoeken. Wij waren de enige voltallige familie, en leverden het enige vrouwelijke aandeel aan deze bijeenkomst, die zonder ons gehalveerd zou zijn (en meer op een daklozenbijeenkomst had geleken dan een familieschaakdag). Becky en Jacky verloren een simultaan tegen een 2000-speler, en tussendoor wandelden we even naar Hellas Foods op de hoek in het kader van een nieuw culinair doel: de Griekse keuken. In de avond keken we Wer früher stirbt, ist länger tot (trailer), zonder Hochdeutsche ondertitels, in het volbeiers dus. Een aangename film, met verontrustende scenes over het Vagevuur en hooghilarisch onder tafels doorkruipen van volwassen mense. Onze voorvoorlaatste vakantiedag stond in het teken van een andere antropologische fieldtrip. Die middag was er een jeugd-equivalent van de Dutch Language Meet-ups georganiseerd, en onze kinderen zouden Nederlands gaan praten en Nederlandse kinderfilms kijken met andere Nederlandstalige kinderen uit een geemigreerd Ghanees-Nederlands gezin. De kinderen wilden geen Nederlands praten: hun interactie bestond uit in het Engels vechten met de Wii. We hadden van tevoren kunnen bedenken dan het ietwat gedwongen concept niet werkt. In de avond keken we De Scheinheiligen (trailer). Deze Beierse film vonden we minder geslaagd.

"... a boy or a girl?"

Normaal vragen mensen dit als het een baby betreft. Vandaag, op Boxing Day, vroeg de kapster het voordat ze J. (9 jaar) onder handen moest nemen. Mevr. Lulu, vandaag met blauw-paars-zwart-groen-rood-gele haren, had ons net daarvoor al een paar boeken vol met schattig gekrulde en bestaarte meisjeshoofden gegeven ter inspiratie. Een stevige mijnheer, in leren jack en vol met tattoo's, vertrouwde ons toe dat hij ook altijd een staart had tot aan zijn billen ("because the girls liked that"). Of J. ook naar rock muziek luisterde? J. vond alles best, we keken de boeken door en kozen de pony van de ene befloersd kijkende jongeman en de achterkant van de andere, zwelgende, jongeman. Zijn opa had vast liever een opgeschoren nekje gezien met de oren vrij, maar ja, tijden veranderen. En denk eens aan de Vikingen, Indianen, Grieken, Egyptenaren. Allemaal mannen met manen. Vanwaar het idee dat mannen korte haren moeten hebben? Goeie vraag. De antwoorden van de internet-community helpen me niet veel verder, maar ik neig ook naar de praktische verklaring, want je wilt niet aan je haren door de combine gesleurd worden. Maar hier leven we in een maatschappij zonder kinderarbeid en ook de strenge winters spreken voor J's lange lokken. In geen ander land zag ik zoveel mannen met lange haren en grote baarden, wat me weer bij My Winnipeg brengt, een semi-documentaire, met een mooi openingslied van de Swinging Strings, die gisteravond op het programma stond, over een stad waarvan je niet begrijpt waarom die onstaan is waar die is ontstaan en waar je blijft hangen omdat je 3/4 van het jaar in winterslaap bent. Het had ook zomaar Edmonton kunnen zijn.

NO we didn't do our Christmas shoppings

Kerst is hier het hoogtepunt van het jaar. Niet alleen voor de kerstman maar ook voor een willekeurige muziekleraar in ieder klein gat van British Columbia tot Labrador. Net voor de kerst krijgt die de kans om te stralen, te gloeien en weg te drijven op een wolkje van roem.

Deze week waren we op woensdag avond bij de kerstvoorstelling op Rebecca's school. Die middag had ik al een kerstpartijtje in ons gebouw, samen met de filosofen, achter de rug. Beckies school heeft een eigen orkest, waar de leerlingen, naar eigen wens vanaf grade 7, in kunnen spelen. Het grade 7 orkest was vanaf september bezig, en de verenigde trompetten, hoorns, trommels, fluiten, tuba's en klarinetten konden een paar nootjes spelen. Niet iedereen had door waar de C of de B zat, maar met enige goede wil konden we er best een Ode to Joy in herkennen. De schoolband werd afgewisseld met een toneelstuk bestaande uit 3 aktes, waaraan de hele school meedeed. Nu is Beckies school van katholieke signatuur, en zij zullen dus nooit verlegen zitten om een kerstverhaal.


Dit jaar ging het om Bethlehem street, en een beginnend hoteleigenaar die daar een goedlopend hotel wilde beginnen, en er dus geen brood in zag om de arme Jozef en Maria, gespeeld door Beckies' klasgenootjes Noah en Sophia, te huisvesten. Maar ja, zo liep hij ook de drie koningen mis en na spijt, berouw en goede voornemens, was iedereen weer blij want "The Messiah is coming!". Becky speelde haar eerste rol als kip. Laten we zeggen dat ze hiermee een familie-traditie hoog gehouden heeft. 's Avonds hebben we nog Crash gekeken (prima film).

De avond erna werden we bij Jakob verwacht. Becky was met een field trip naar een icehockey wedstrijd geweest en om ca. 5 PM hadden we afgesproken bij Cafe Leva, net op de hoek bij de school, en een lokaal aanradertje. Een beetje trendy, een beetje Italiaans, en met goede koffie en de lekkerste pizza's die we tot nu toe hier gehad hebben. Jakob's school is een openbare, en dus is het ieder jaar weer afwachten hoe de kerstboodschap verpakt wordt. Bovendien was er dit jaar een nieuwe muzieklerares, en dus was het extra spannend. Bij de seculieren was de kerstboodschap een weerbericht, voorgelezen door Jakob's vriend Nick. Het was te koud, de school was gesloten, en toen werd het weer warmer. Eind goed al goed. Dat was de bottom line, en het stuk heette dan ook The Big Chill. Er werd veel gezongen, onder begeleiding van de oude piano, de hele school had mutsen op en dassen om en bewoog als sneeuwvlokjes op het podium. Jakob had een eigen line, in het poem van Room 18, maar helaas konden we niets zien en ook niet alle stemmetjes van elkaar onderscheiden. Door de sneeuw zijn we terug gewandeld; zonder muts of handschoenen want met -10 was het een aangenaam weertje.

Vrijdag was de laatste dag voor de vakantie, en in dit land waar de grote kinderen graag de wensen van de kleine kinderen vervullen, wordt er dan traditioneel met de pyama aan een film gekeken en popcorn gegeten. Bij Becky was dit in het klaslokaal met alle stuffies. Jakob wandelde met de hele school in pyama + snowsuit naar het Garneau theatre.


En toen was het zaterdag ... vakantie ... in de ochtend bleek dat er weer een laagje sneeuw gevallen was, maar de temperatuur was nog steeds mild. Jacky en Becky lagen de hele ochtend verschanst in hun sneeuwburcht tot we de boel weer bij elkaar moesten pakken, op naar de LRT voor een tochtje naar het Winspear Theatre in downtown, voor het Christmas Concert van het Edmonton Symphony Orchestra.


We zaten net op onze stoeltjes, kwamen daar twee rijtjes voor ons de Duitsers aangeschoven met hun kinderen; we kwamen Becky's oude vriendje van de daycare tegen, en zo werd die grote stad weer eens een klein dorp. Het was een erg goed orkest, een mooie zaal en een hoop entertainment, met een ware crooner en de film The Snowman, begeleid door live orkest muziek en het Cantilon Choir, eveneens oude bekenden van ons.

Een beetje overdonderd wandelden we terug, door de sneeuw, en aten ons avondeten bij old time favorite Friends 'n Neighbors.

Sjakie in de ijsfabriek

OK OK het KNMI in het landje onder de zeespiegel verwacht bescheiden winterweer, lees ik hier. Gefeliciteerd, hoor. OK OK, het is volkomen vrije wil dat we hier zijn. JA JA, deze of gene, ik herinner me nog je waarschuwing ("Weet je eigenlijk waarom ze allemaal van die trapjes hebben?"). Terwijl jullie daar in je bescheiden winterweer smelten na een kwakkelend begin en met weermensen die de guts niet hebben om zich uit te spreken over mogelijkheid van een witte kerst, wordt het hier OVERDAG -30 (high -28 en low -34) met EXTREME WINDCHILLS van -41. Ik hoop dat na het weekend mijn vingers en neus nog op hun plek zitten.

Ondertussen lieten we eergisteren de volgende chocolaatjes op onze tong smelten: Maralumi (donkerroze 64%: een pure chocolade met rode besjes, de groene bananen die we zouden moeten proeven, proeven we niet ***) en Madirofolo Estate (turqoise 62%: een degelijke pure chocolade, wat bitterder dan de andere ***). Het was niet zo'n goed idee om twee chocolaatjes te nemen die zo dicht bij elkaar lagen in smaak. Daarom hadden we gisteren Java (lichtgroen 33%: een volle melkchocolade waarin je de koe nog proeft. A kon hier wel een hele reep van op, en ook de kindjes waren er blij mee, maar ik hou toch meer van een pure. Maar gezegd, voor een melkchocolade was ie niet slecht ****) en een Conception (donkerrood 66%: een delicate pure chocolade, met van alles wat, een beetje bitter, een beetje kruiden, een beetje zuur, een beetje vanille, lekker rond ****).

Film van de dag: Badlands, Otje.

Vernieuwing en vooruitgang

Et voila: mijn oude en mijn nieuwe haarborstel, een verjaardagscadeau. Ik was blij-verrast met dit inzicht in mijn aftakelende cosmetische attributen. Toch is het moeilijk afstand te doen van de oude borstel, na jarenlang trouwe dienst. Goed in de hand lag-ie ook. Ik weet nog waar ik 'm kocht. Het was de Kruitvat in Utrecht. Maar eigenlijk ben ik daar toch niet zo zeker van. Arme borstel. De aanblik is confronterend. Komen wij niet ook steeds dichterbij de leeftijd waarop van alles uit begint te vallen? En wie beslist dan over onze vervanging?

Film van de dag: The man who fell to earth. Chocola: Tanzanie 75% (een robuuste, maar niet zo verrassende pure chocolade, gewoon lekker maar roept weinig bijgedachten op: ***) en Cuba 70% (het eerste woord dat me binnenviel was 'strokarton', gevolgd door 'tabak', en dat alles met een poederig smeltende zacht-zoete ondertoon; interessant ****).

Elma's birthday hike

Het stof van de Mogave woestijn uit ons hoofd kloppend (Zabriskie Point), viel ons oog deze ochtend op de volgende winter storm warning:

Een blik naar buiten maakte veel duidelijk: sneeuw, sneeuw en sneeuw. Nadat we de kinders naar hun scholen hadden gebaggerd, trokken we de stoute snowboots aan en begonnen aan een barre tocht langs de oevers van de Sasketchewan River om de winter te vieren. Toen we Waterdale Hill afdaalden, zagen we de auto's wanhopig in de rij voortschuifelen. We wandelden langs Elizabeth Park, door het bos.

We liepen tot aan de oude houten Dawson Bridge, keken op de brug naar de grillige vormen van het bevriezende stromende water, en overkruisten de rivier tot aan de noordoever en de Chinese Garden, het monument voor de Chinezen die zich te pletter gewerkt hebben voor de Pacific Railway.


Door de sneeuw verder naar Waterdale Bridge richting zuidoever van de Sasketchewan en weer terug naar Waterdale Hill. Ongeveer 2.5 uur en 5 mijl later, met aankomende spierpijn in de benen, zaten we eindelijk bij Chianti op Whyte, aan een bord linguines met spicy Italian sausage, een Canadese variant op tiramisu, Amerikaans-slappe koffie en een glas wijn zonder afdronk. Het was een mooie ochtend en een gedenkwaardige wandeling.

View Elma's birthday hike 2009 in a larger map