Tis 'n schande maar een fraaie, dat wel

Tseiqami ligt al veel te lang plat. En wat is er veel gebeurd! Op 1 september zijn we verhuisd, zonder rijbewijs maar wel met boerman en zijn alom erkende rijvaardigheid. De wasmachine moest weer eens een paar van die immens steile Nederlandse trappen op. Het weekend erop volgend zijn we met 3 fietsen, 4 personen, en 3 grote zwarte roltassen vanuit het oosten naar het westen getreind, en maandag begon de school. Sindsdien fietsen we iedere ochtend over het bruggetje (zie foto), langs de Bavo Kathedraal, spoor over, stad uit, weilanden door, hoekje om, naar school. Op vrijdag halen we graag nog een zak kibbeling bij Willy, net na het bruggetje, en voor sluitingstijd.

En wat is er weinig veranderd. Want inmiddels fiedelt J. alweer iedere week lustig aan de vioolconcerten van Vivaldi, schaakt op dinsdag tegen de - zoals hij het noemt - "oude mannen", en op vrijdag met de kinderen in de club. In het weekend regelmatig een toernooi, van Mierlo naar Leiden naar Santpoort. R. twinkelt twinkelt op de cello, en donderjaagt zoals altijd met de jongens. Het lijkt alsof we nooit weggeweest zijn. En dat terwijl we hier nooit waren.

Het is druk, dat wel. Maar de oude stad Haarlem bevalt erg goed. Iedere week ontdekken we weer een nieuw stukje. Eerst was het fietsen naar Zandvoort, fietsen naar Bloemendaal, en toen was het fietsen langs de Spaarne, of wandelen bij Elswout. En soms ineens, totaal onverwacht, komen we ook hier in een rare multiculti mix. Zoals toen die dag toen we een kerk binnengetrokken werden om naar een Cubaans koor te luisteren. Het overviel ons en week gestemd als we waren door alle emoties van de laatste maanden, waren we tot de tranen aan toe geroerd. Gelukkig had A. een dikke zonnenbril op en kon ik me vasthouden aan de zwabber (met emmer) die ik net bij de Blokker gekocht had.

Morgen gebed

Vanochtend mocht R haar "morning prayer" door de megafoon - sorry, via de microfoon verbonden met geluidsboxen in elk klaslokaal - voorlezen voor de hele school. De avond ervoor was ze stikzenuwachtig, en oefende met de vork in de hand als microfoon. Ze had het gebed zelf gemaakt, en het ging ongeveer zo:

In the name of the Father and the Son and the Holy Spirit

Dear God,

Thank you for my school so I can learn how to read.

(...)

Thank you for the ground so we can walk.

Thank you for the cars so that we can go to far away places.

Amen

European parenting habits

De tijden zijn zo hektisch - we gaan van eerste/laatste fluitrecital, dag hier, rapporten opsturen, laatste vioolrecital, laatste lunch, boeken meeslepen van campus van naar huis, fiets verkopen, bezoek Victoria, tiende back-up maken, laatste playdate, laatste keer zwemmen, dag daar, doos inpakken, conferentie Madison enzovoorts - dat we deze maandagochtend een historisch dieptepunt bereikt hebben in het voorbereiden van de lunch van J & R. De voorgaande dag, zondag, was gevuld met de generale repetitie en de laatste Springdance show van dancing flower R, en het was niet in ons 4-koppige hoofd opgekomen om na te denken over eten. Nu liggen er enige gevoeligheden bij de lunches (J's school is een nutfree zone waardoor pindakaas, amandelpasta en hazelnootpasta uitgesloten zijn, broodjes met jam soppen door na een tijdje en boter is weer niet door iedereen gewenst) hetgeen de zaak niet simpeler maakte, maar A dacht om 7:30 een mooie oplossing gevonden te hebben in een potje met rode pesto dat hij in de koelkast gevonden had en stond, toen ik om 7:45 de keuken in kwam, een grote pan met dikke macaroni's te koken. Dat potje pesto kwam me bekend voor. Zeker nadat ik gisteravond post hoc ontdekte dat A een oude yoghurt opgelepeld had waarvan de bovenkant van de pot (bij nadere inspectie bij lamplicht) turquoise-beige was, leek het me zaak de pesto te controleren. En ja hoor, een wit pluizig plekje aan de bovenkant. Pesto exit. Wat nu? Normaal ben ik niet voor 1 gat te vangen als het gaat om creatief koken met niets, maar deze ochtend moest ik toegeven dat mijn hoofd net zo leeg was als de koelkast: 1 ei (maar om nu dit ene ei over de beide lunchtrommeltjes te verdelen, leek te treurig voor serieuze overweging), 1 komkommer, een paar wortels, en 3 tofutoetjes. Op het aanrecht lagen een paar uien en een aardappel. Het was 7.50 en Marcy kon ieder moment vanuit de schoolbus bellen dat ze stond te wachten op R. En dus kregen de beide kinderen een dampende bak met dikke macaroni's mee, afgesmaakt met een scheut high-quality olijfolie en versgemalen zwarte peper, daarbij een fles puur water en een sinaasappel from scratch; en wij, falende ouders, hopen maar van harte dat de juffen deze lunch scharen onder een authentieke puristische Europese leefwijze. En ach, is olijfolie niet eigenlijk hartstikke gezond. En zo'n lege koelkast geen bijzondere leerervaring?

De sneeuw die niet is blijven liggen

Afgelopen maandag is de eerste sneeuw gevallen, en direct zagen we weer het vertrouwde straatbeeld met kinderen diep in hun jassen, en de benen in grote boots. De eerste sneeuw was vochtig, goede plaksneeuw, perfect voor ballen. Na de eerste sneeuwdag lag op ieder grasveld voor iedere school een grote bal. Jakob dacht dat zij een hele grote gerold hadden, maar toen we naar huis fietsten merkte hij op dat die bij de Parkallen school toch groter was. Op de tweede dag viel er geen nieuwe sneeuw en had de nachtvorst het vocht uit de oude sneeuw gezogen. Ballen konden nu alleen nog in de vorm van levensgevaarlijke ijskogels tot stand komen. De derde dag besloot Rebecca dat er geen sneeuw meer lag, en nam haar snowpants niet meer mee naar school. Het weer besloot een dag later dat dit de sneeuw was die nog niet zou blijven liggen. De komende week staat vol met stralende zonnetjes en temperaturen ruimschoots boven nul. We fietsen nog steeds. Halloween is al bijna weer geweest dit jaar, en we wachten nog steeds op de sneeuw die blijft liggen.

Schoolbus

Ik heb net Rebecca voor het eerst naar de schoolbus gebracht. In ons oude huis konden we haar school vanuit het voorkamerraam zien, maar nu is het een fietstocht van 15 minuten. Dat is niet ver, maar als de sneeuw - de sneeuw die blijft liggen - komt dan is het wel ver, want dan moeten we lopen of met iedere dag met de auto. En dus zetten we onze volgende stap tot de Canadese inburgering en hebben Rebecca aangemeld voor de gele schoolbus. Aan haar rugzak hangt nu een klein tasje met daarin haar abonnement. Rebecca telde de dagen af. Ze vond het niet eng, maar spannend. Vanochtend hoefden we haar niet uit bed te rollen, maar stond ze zelf klaar. Om 8.03 stonden we op de hoek, en kwam er een klein geel busje aangereden. Voor ik het wist, en voor ik "dag" kon zeggen, zat ze al in de bus. De chauffeur heet Marcie. En vanmiddag halen we Rebecca om 3.43 weer op de hoek op.

Bladeren

Nu de eerste nachtvorst heeft gevroren, gaat het hard met de bladeren. Iedere dag als ik met Jakob van huis naar school en school naar huis fiets, zijn de bomen een stukje kaler. Het is een mooie tocht, want de zon schijnt iedere dag. In de ochtend is het fris en moeten we het eerste paar handschoenen aan. In de middag is het warm, en fietsen we zonder jas naar huis. Bij iedere nieuwe straat die we inrijden is het alsof we door een gouden poort gaan en als de wind waait zweven er honderden kleine gouden blaadjes door de lucht.

Trends, waves en nurds

Het was even schrikken voor Jakob, toen hij geconfronteerd werd met de niet te ontkomen wave board rage. We liepen naar zijn oude klas: voor het lokaal lagen zo'n zes boards, die zijn vriendjes gebruikt hadden om mee naar school te waven (of boarden?). Jakob besefte dat hij dan misschien wel een beetje bijzonder was, maar ook dat hij weinig trendy was. Maar ja, zijn ouders zijn dat ook niet. En nu, net als het gebrek aan tv, draagt hij ook het gebrek aan trendiness trots als een geuzennaam. Bovendien is het hem gelukt wel een kleine simultaan met 3 borden te spelen en bleek vandaag bij de picnic in het park dat er ook nog een flink potje ouderwets gevoetbald wordt:

Thuisgekomen, bij onze voormalige buren, ontdek ik een volgende trend, waarvan ik vermoed dat Rebecca daar wars van zal zijn, gezien haar aversie tegen roze, prinsessen en rokjes en voorliefde voor sportbroeken en scheenbeschermers.

De dieren en onze dochter

Becky en de dieren, dat is een verhaal apart. Nog steeds schuift ze onrustig rond, als er ergens een hond of een poes in de buurt is. Enerzijds wil ze niets liever dan met het beestje rondwandelen, knuffelen en aaien. Anderzijds is ze o zo bang. Waarom? Dat weten we nog steeds niet precies, maar het heeft, vermoed ik, met haar niet bepaald onderontwikkelde controlefreakerigheid te maken. De fieldtrip naar de Rainbow Farm was dan ook een interessant uitje voor haar, en de gemengde gevoelens zijn van iedere foto af te lezen.

De lama was het zekerste geval, die zat lekker aan een lijntje. Beetje eigenwijs was-ie wel.

Les Bucherons

Deze week stond op Garneau school alles in het teken van de Bucherons. In alle rooms werd gedanst, en gezongen, er was een fluit workshop, er werd aan dancing men geknutseld. Vanavond begaven we ons na het eten in noordelijke richting voor de afsluitende voorstelling.

In de gymzaal was het de gebruikelijke chaos, met een scheve maple leaf, ouders alom, blerende kinderen, een onverstaanbare toespraak van het schoolhoofd en de voorzitter van de School Council, die probeert met gratis kinderopvang en pizza's ouders te ronselen voor de komende vergadering. De juffen bogen zich onderwijl vertwijfeld over een niet werkende powerpoint:

Jakob was voor de zoveelste keer zijn bird verloren, het klepje dat op de fluit gebonden wordt zodat er geluid uitkomt. Een Bucheron, die hem geleerd had op de zelfgebouwde fluit niet alleen Mieke heeft een lammetje maar ook de pentatonische toonladder te spelen, helpt hem de bird weer goed op de fluit te binden.

En toen ging het eindelijk van start met als eerste O Canada op de zingende zaag.

Ein paar Sachen

Lang nix mehr geschrieben. Sorry. Vielleicht weil wenig sensationelle Ereignisse sich in de Gegenwart vollziehen, vielleicht weil ich igelgleich im dunklen Unterholz stöbere, oder mich eingegraben habe wie ein Schlammfrosch, irgendwelchen Kräften still trotzend, die ich nicht benennen kann.

Im Februar waren wir in Calgary, beim AYCC, Alberta Youth Chess Championship. War sehr spannend, anderer Schachclub, andere Gesichter, für Jakob zu viel Neues zugleich, er spielte am ersten Tag nicht auf seinem Niveau, am zweiten gings besser, gewinnen konnte er dann nicht mehr. Nachdem das letzte Spiel gespielt und die Spannung aufgelöst war, steckten die jungen Spieler sich gegenseitig an mit ihrem Enthusiasmus, und spielten und diskutierten bis zum Abend, unschuldiger jugendliche Enthusiasmus, Pläne, Träume.

Der nächste große Wettkampf findet am 17 April statt, dann kann J noch provinzieller Champion werden von Alberta, vielleicht klappts. Zur Vorbereitung spielt J nun jedes verfügbare Jugendturnier. War lustig, eines fand statt an dem Sonntag an dem das "historische" olympische Hockeyendspiel zwischen USA und Kanada gespielt wurde. Wir guckten die Verlängerung zusammen mit ein paar Schach- und Hockeyenthusiasten auf einem Livestream im Edmonton Chessclub. Wie wichtig dieses Spiel für die Kanadier war, kann man sich in Europa vermutlich nicht vorstellen, eigentlich nicht einmal in Kanada selbst. Rob, wie ich Schach- aber zugleich auch Hockey-dad, hatte zuvor protestiert wegen des Turnierdatums. I am living for this, I can't miss it!. Hat ja dann doch noch geklappt, er stand neben mir als das entscheidende sudden-death-Tor in der Verlängerung endlich fiel, und ich begriff das nur aus seinem Siegesschrei, ich hatte nicht gesehen, dass der Puck im Tor gelandet war, ja den Puck die meiste Zeit sowieso nirgends erkennen können. Auf White Avenue wurde laut gehupt, wir standen mitten im fröhlichen Stau, auf dem Weg zum A&W - es gab Burgers, Mamske war in den Niederlanden - man wedelte ringsum mit kanadischen Flaggen aus dem Truckfenster. "Komm Pap, hup auch mal" riefen die Kids, und ich hupte auch mal, wenn auch zögerlich, ich gehöre schließlich nicht ganz dazu, steh ein bisschen abseits, bin Fremder, wie schon damals als Kind im Schwabenland, wie immer eigentlich überall auf dieser platten Scheibe.

Ich schreibe diesen Text in der Edmonton Humane Society, rechts wurstelt sich ein 2 Wochen alter Igel durch Papierschnipsel, links knurrt ein Papagei, zwitschert ein seidener Lovebird ($60). Hell grün fließt sein Federkleid in unwahrnembarer Farbabstufung dunkler werdend seinen zierlichen Nacken hinab, Gesicht und Kragen flimmern in sanftem Hellrosa und Violett. Steht man vor seinem Käfig kommt er sofort herbei, flötet, und legt erwartungsvoll den Kopf schief. Ich zwänge meinen Finger durch die Gitterstäbe und er benagt ihn vorsichtig, drückt dann, wie einen Katze, seinen Nacken gegen meinen Finger, und lässt sich verträumt kraulen, lässt sein Glück irgendwie schimmern in seinen konvexen schwarzen Augen, ein Moment der Verständigung zwischen Lebewesen verschiedenster Gattung, er ein Erbe der Dinosaurier, ich ein Affe, als wollte er sagen, ja, wir leben hier, in diesem Moment, alle beide zugleich, schlagen uns durchs Leben, und können einer den anderen stärken, weil wir unser Bedürfnis geliebt zu werden verstehen. Nach der modernen Biologie sind die meisten Vögel (außer vielleicht den Raben) stets noch nichts anderes als kompliziere Maschinen, aber ich zweifle.

R feiert heute hier den Geburtstag von einem ihrer Klassenkameraden. Die Edmonton Humane Society versorgt gefundene, ausgesetzte und kranke Haustiere, und vermittelt sie weiter an adoptivwillige Neubesitzer. Zoltan, mein Gespensterfreund, hatte mit hiervon schon letztes Jahr erzählt und ich hatte damals, meiner großen, wenn auch mehr gefühlten als aktiven, Tierliebe und Träumen von guten Taten (wenn man doch wenigstens ein, zwei, vielleicht 3 gute Taten vollbringen könnte auf diesem Kausalitätsplaneten in diesem Kausalitätsleben) schnell nachgebend, erwogen als volunteer für die animal rescue der Humane Society zu arbeiten. Ich begann dann aber mit meinem Flötenunterricht, hatte wegen der barocken Läufe, der romantischen Legatos, den Problemen mit e'' und fis'' keine Zeit mehr, und bin hier nun erst durch einen Kindergeburtstag gelandet.

Wie alles hier ist so ein Geburtstag perfekt organisiert, und erinnert mich an unsere Expedition zur nagelneuen Edmonton Art Gallery (AGA) letzte Woche. Ich ging als parent volunteer mit Jakobs Klasse mit. Thema "Edgar" Degas. Kurios; sie sagen 'Picasso', 'Van Gogh', 'Rembrandt', aber '"Edgar" Degas, wer weiß, weshalb, wieso, warum. Die ganze Klasse studierte ausführlich die splitternackten verbogenen Gestalten in Bronze gegossener Miniaturballettänzerinnen, in tridimensionaler, unverhüllter Pracht. Erst wurden sie gezeichnet, später nachmodelliert. Unsere Ergebnisse sind hier zu sehn. Jakob erntete wegen der dicken Hinterteile, die sein Figur zieren, Körbe voll anerkennendem Gespött von seinen Kommilitonen, doch gerade die schönen Südhalbkugeln machten seine und meine Figuren weit dimensionaler als alle übrigen.

Saint Patrick's Day

Er worden hier heel wat feesten gevierd. Vandaag was het Saint Patrick's Day, de dag waarop de leprechauns stoute dingen doen. Leprechauns zijn kleine mannetjes in groene kleren. Bij Rebecca was het klaslokaal op slot, en na het forceren van de deur bleek dat de indoor shoes van alle kinderen door het lokaal verspreid waren. Als je de leprechauns wilt plezieren dan draag je groene kleren, want dan knijpen ze je niet stiekem in de billen. Ze moeten woedend op ons geweest zijn, de leprechauns. Wij zouden een snack voor de kinderen verzorgen. "Something green" had de juf gezegd. Ik verdiepte me braaf in de vitamine C afdeling en kocht een zak mandarijntjes, een zak blauwe druiven en twee bakken aardbeien. Vanochtend realiseerde ik me, toen ik de groene cake van een andere ouder zag, dat het eigenlijk komkommers, bleekselderij en witte druiven hadden moeten zijn. Hoe kunnen we het weten??!! Vandaag was ook de dag van de taalverandering. Sommige taalkundigen stellen dat kleine kinderen de grootste taalveranderaars zijn. "Dit is de mijne, dat is de joune en dit? Dit is de haarse, en de leprechauns hebben gebrengt, uh gebrongen", aldus Rebecca.

De meneren

Eergisterochtend toen Jakob en ik naar school wandelden, voegde een meneer van links voor ons in op de stoep. Verderop wachtte een tweede meneer. De twee meneren wandelden samen verder en wij liepen een paar passen achter hen. Ik vond de meneren aandoenlijk. Mijn meneer droeg een pak, waarvan de broek aan de korte kant was, en donkere schoenen die duidelijk aan een poetsbeurt toe waren. Zijn jas leek van een afstand een donkere nette wollen jas, maar dichterbij zag je dat de voering een beetje loshing, en dat het model een beetje uitgezakt was. De haren van mijn meneer waren nog vochtig, gekamd. Ik schatte hem op zo'n 30-33 jaar oud. Jakobs meneer was wat langer, zelfde leeftijd, de jas wat minder aftands en de schoenen minder stoffig, maar de broek van zijn glanzende streepjespak viel op een rare manier om zijn dunne benen. Hij had een witte plastic zak in de hand met zijn lunch, waaronder een banaan. Jakob vond de meneren ook fascinerend. Hij vond vooral de zijne raar, met raar haar, een rode pukkel, en een veel te grote dikke jas boven te dunne benen. Gisterochtend liepen de meneren weer voor ons. Nu hadden ze allebei een witte plastic zak in de hand met hun lunch.

Aswoensdag

Rebecca zit op een katholieke school, en soms stelt dat de ouder voor dilemma's. Vandaag had ik me als volunteer opgegeven om mee te gaan naar de mis in St. Anthony's Parish in het kader van Aswoensdag. Nu ben ik gedoopt, heb de heilige communie gedaan, en ook ben ook gevormd, zoals dat heet (daarna stopte het zo'n beetje), maar Aswoensdag, daar heb ik nog nooit aan meegedaan. Ik zat er als moeder, verantwoordelijke volunteer, Nederlander, als participerend antropoloog en moest me soms ook inspannen om niet met de kleuters mee te klieren. De kerkdiensten in het oude land waren minder verwarrend (toegegeven, ik was ook een stuk jonger). In het nieuwe land ervoer ik de mis als een potpourri van sympathieke medemenselijkheid, verstarde zekerheden, praktische tips en onbegrijpelijke symbolen; de historische component ontbrak. Rebecca probeerde vanavond een en ander te plaatsen; hoe dat nou zat met die brood en die wijn? Maar de trans-substantiatie is niet het simpelste onderdeel om uit te leggen, en ik hoorde mezelf de raarste dingen zeggen. Rebecca vond het vooral lief van Jezus, en ging in de badkamer nog even met God praten over haar buzzy bee day morgen. God vertelde haar ook dat hij met mij gaat praten als ik in het vliegtuig zit en in Berlijn ben. Ze zorgt ervoor dat ik in ieder geval niet alleen op reis ga.

On stage

Deze week was het langverwachte optreden van Jakob's klas, room 18. Met zijn allen hebben ze een toneelstuk geschreven, Futurella, een hedendaagse variant van Cinderella, ofwel Assepoester. Ieder die mee wilde spelen kon zich opgeven, moest een paar regels voordragen en de rest van de klas stemde wie welke rol kreeg. Wekenlang hebben ze geoefend, van 2 uur het stuk terug kunnen draaien naar 20 minuten. Jakob ambieerde geen dragende rol en voegde zich vol plezier bij het Koor, dat geluiden maakte en het verhaal vertelde. In dit verhaal zeeg Cinderella niet smachtend in de armen van haar prins neer, maar dumpt ze Prince Future, omdat ze hem saai en lui vindt. Nu was Prince Future ook lui. Voor het schoentje had hij zijn assistent gestuurd. Overigens was hij ook niet rouwig om de beslissing van Futurella, want hij vond haar lelijk. De gemene zusters waren de Evil Clone Sisters, de petemoei was de Fairy Robot en Prince Future had een rainbow colored afro. En de door-de-kinderen-bedachte moraal van het verhaal: Futurella neemt haar lot in eigen hand, en zoekt zelf een man (helaas geen vrouw).

Op woensdag werd Futurella voor de hele school opgedragen, donderdag was de afterparty en morgen moeten de kinders van room 18 hun geschreven evaluatie van het toneelstuk inleveren.

Vanmiddag, zondag, we er ook weer het halfjaarlijkse violin recital, georganiseerd door Jakob's viooljuf. Haar studenten, ca. 25 stuks, varieren in leeftijd tussen de 5 en 35. Sommigen spelen Old McDonalds had a farm, terwijl anderen een vioolconcert van Bach aanpakten. Dit is het vierde recital, en we leven inmiddels mee met alle studenten. Jakob ziet er iedere keer een stukje professioneler uit. Nu eens niet in kreukelblouse en snowboots, maar in pak met eh sportschoenen.

Een bont gezelschap

Veel dingen zijn hier net een beetje anders dan in Nederland. We hebben al eens bericht over het ontbreken van een WA verzekering hier. Op onze eerste dag hier hebben we ons het hoofd gebroken over hoe het geld in de winkelwagentjes moest. Een ander verbazingwekkend aspect was de fund raising. Maar waarover ik nog niet geschreven heb, is de manier waarop hier omgegaan wordt met het atypische mensenkind. In Nederland gaan kinderen met leerproblemen van diverse aard naar een aparte school met speciale juffen en meesters. Op zo'n school krijgen de kinderen extra begeleiding, zijn de groepen kleiner dan op een reguliere school en kunnen de kinderen in hun eigen tempo werken. De andere kant van de zaak is dat deze kinderen weggestopt worden, en daardoor van jongsafaan aan de zijlijn van de maatschappij terecht komen. Dit zal hun zelfbeeld beinvloeden, maar zorgt er ook voor dat kinderen op de reguliere scholen niet leren omgaan met kinderen met beperkingen. Hier, in het grote land vol sneeuw, is het motto "iedereen draait mee". En zo wordt de mate van beperking vastgesteld via een puntensysteem, krijgt een kind met voldoende punten een persoonlijke assistent en lopen er op Jakob's school kinderen rond die blind, autistisch of dyslectisch zijn, danwel Down-syndroom hebben, en zijn de klassen drukbevolkt met assistenten van diverse pluimage. Geen idee waar ze al de assistenten vandaan halen of hoe ze betaald worden maar ik moet zeggen dat de invalshoek me wel bevalt.

NO we didn't do our Christmas shoppings

Kerst is hier het hoogtepunt van het jaar. Niet alleen voor de kerstman maar ook voor een willekeurige muziekleraar in ieder klein gat van British Columbia tot Labrador. Net voor de kerst krijgt die de kans om te stralen, te gloeien en weg te drijven op een wolkje van roem.

Deze week waren we op woensdag avond bij de kerstvoorstelling op Rebecca's school. Die middag had ik al een kerstpartijtje in ons gebouw, samen met de filosofen, achter de rug. Beckies school heeft een eigen orkest, waar de leerlingen, naar eigen wens vanaf grade 7, in kunnen spelen. Het grade 7 orkest was vanaf september bezig, en de verenigde trompetten, hoorns, trommels, fluiten, tuba's en klarinetten konden een paar nootjes spelen. Niet iedereen had door waar de C of de B zat, maar met enige goede wil konden we er best een Ode to Joy in herkennen. De schoolband werd afgewisseld met een toneelstuk bestaande uit 3 aktes, waaraan de hele school meedeed. Nu is Beckies school van katholieke signatuur, en zij zullen dus nooit verlegen zitten om een kerstverhaal.


Dit jaar ging het om Bethlehem street, en een beginnend hoteleigenaar die daar een goedlopend hotel wilde beginnen, en er dus geen brood in zag om de arme Jozef en Maria, gespeeld door Beckies' klasgenootjes Noah en Sophia, te huisvesten. Maar ja, zo liep hij ook de drie koningen mis en na spijt, berouw en goede voornemens, was iedereen weer blij want "The Messiah is coming!". Becky speelde haar eerste rol als kip. Laten we zeggen dat ze hiermee een familie-traditie hoog gehouden heeft. 's Avonds hebben we nog Crash gekeken (prima film).

De avond erna werden we bij Jakob verwacht. Becky was met een field trip naar een icehockey wedstrijd geweest en om ca. 5 PM hadden we afgesproken bij Cafe Leva, net op de hoek bij de school, en een lokaal aanradertje. Een beetje trendy, een beetje Italiaans, en met goede koffie en de lekkerste pizza's die we tot nu toe hier gehad hebben. Jakob's school is een openbare, en dus is het ieder jaar weer afwachten hoe de kerstboodschap verpakt wordt. Bovendien was er dit jaar een nieuwe muzieklerares, en dus was het extra spannend. Bij de seculieren was de kerstboodschap een weerbericht, voorgelezen door Jakob's vriend Nick. Het was te koud, de school was gesloten, en toen werd het weer warmer. Eind goed al goed. Dat was de bottom line, en het stuk heette dan ook The Big Chill. Er werd veel gezongen, onder begeleiding van de oude piano, de hele school had mutsen op en dassen om en bewoog als sneeuwvlokjes op het podium. Jakob had een eigen line, in het poem van Room 18, maar helaas konden we niets zien en ook niet alle stemmetjes van elkaar onderscheiden. Door de sneeuw zijn we terug gewandeld; zonder muts of handschoenen want met -10 was het een aangenaam weertje.

Vrijdag was de laatste dag voor de vakantie, en in dit land waar de grote kinderen graag de wensen van de kleine kinderen vervullen, wordt er dan traditioneel met de pyama aan een film gekeken en popcorn gegeten. Bij Becky was dit in het klaslokaal met alle stuffies. Jakob wandelde met de hele school in pyama + snowsuit naar het Garneau theatre.


En toen was het zaterdag ... vakantie ... in de ochtend bleek dat er weer een laagje sneeuw gevallen was, maar de temperatuur was nog steeds mild. Jacky en Becky lagen de hele ochtend verschanst in hun sneeuwburcht tot we de boel weer bij elkaar moesten pakken, op naar de LRT voor een tochtje naar het Winspear Theatre in downtown, voor het Christmas Concert van het Edmonton Symphony Orchestra.


We zaten net op onze stoeltjes, kwamen daar twee rijtjes voor ons de Duitsers aangeschoven met hun kinderen; we kwamen Becky's oude vriendje van de daycare tegen, en zo werd die grote stad weer eens een klein dorp. Het was een erg goed orkest, een mooie zaal en een hoop entertainment, met een ware crooner en de film The Snowman, begeleid door live orkest muziek en het Cantilon Choir, eveneens oude bekenden van ons.

Een beetje overdonderd wandelden we terug, door de sneeuw, en aten ons avondeten bij old time favorite Friends 'n Neighbors.

Mowgli

Tegenwoordig neem ik de honeurs waar als het gaat om volunteerschap. En we hebben de smaak te pakken. Ik lees zo eens per week een-op-een met Jakob's klasgenootjes en verdrink op de vroege ochtend in een zee aan leesstijlen. Nooit geweten dat lezen zo pluriform kon zijn. Bovendien is het een mutual learning experience, want ik breid mijn Engelse woordenschat uit. Meteen heb ik maar besloten dat het nog kleurrijker kan, dat er nog meer geleerd kan worden en heb me aangemeld bij het Frontier College, om ook in de public libraries met wildvreemde kinderen te gaan lezen. En de dadendrang strekt zich nog verder uit, want gisteren was ik mee als hulptroepmoeder bij Rebecca's fieldtrip naar het Citadeltheatre. Zo kon ik niet alleen mijn dochter als een sociaal wezen meemaken, een idee krijgen van de sfeer in de klas, maar ook een beetje lokale cultuur snoepen. Eerst in een ouderwetse gele schoolbus door de Valley en dan weer omhoog downtown in. De bus leek het maar net te trekken, maar we kwamen behouden aan. Toen, iedere moeder 2-3 kinderen aan de hand, naar binnen, waar kinderen en groepen van alle kanten de zaal instroomden. De kleuters van Rebecca's klas waren de jongsten. Toen gingen de lichten uit, een lamp weer aan en verlichtte een paar trommels. "Obey to the laws of the jungle" hoor ik Balou vandaag nog rappen. We zagen Mowgli, Sheere Kahn en alle anderen. Rebecca vond de apen het leukst, haar vriendinnetje de wolven.

Het tweede jaar

Rebecca heeft toch iets overgehouden aan Linda & Lisa want ze blijkt nog wat rabarbertaal (= gebarentaal) te kunnen. Rabarbertaal is heel handig als je met opa en oma wilt skypen en het geluid doet het niet. Dat je "Ik zie een olifant" kunt rabarberen, bijvoorbeeld. Maar laten we het hoofdstuk Linda & Lisa afsluiten, en even kort de hoogtepunten samenvatten van deze eerste echte bijna volledige school- en werkweek van ons tweede jaar hier.

• Bij Jakob rolt het lekker door, nu in grade 4. Hij was blij zijn vriendjes weer te herkennen, een paar dominante grote jongens bleken naar een andere klas geplaatst, en bij het zien van zijn juf, de onovertroffen Miss D, was hij haar bijna om de hals gevlogen. Trouw heeft hij iedere dag 20 minuten of in Nederlands of in Engels gelezen, met de boeken van Geronimo Stilton als favoriet, en flink aan de apergio's gesleuteld. Op vrijdagavond weer Chessnuts, en vandaag weer een toernooi. Na de reeks van overwinningen, grotendeels omdat hij onder zijn kunnen moest beginnen, moet Jakob nu doorbijten. Vandaag was hij de perfecte, goedgemutste verliezer. Wij zijn trots!
• Rebecca heeft deze week leren bidden (Ehhm ... Father .... ehmmm Son and the Holding Spirit - en nu die tekst nog zien te synchroniseren met het slaan van een kruisje) en we hebben een hele mooie kruip-door-sluip-door route gevonden naar haar school. Eerst hier links de backalley uit, dan snel de backalley aan de overkant induiken. Dat is een mooie, met zand en stenen en veel oude matrassen, scheefhangende kasten en drogende uien aan wasrekken. En dan kruipen we door het gat in het hek van het grasveld rondom de school. Zij gaat binnenkort weer verder met het dansen, een groepje hoger, en hoewel ze 2 cm te kort is, mag ze beginnen met zwemlessen.
• Alexander heeft deze week het hoofdstuk "gescheurde enkelband" afgesloten, 40 minuten gejogd, en, tot het grote plezier van ons allemaal, zijn fluittechniek verbeterd. Daarnaast op heldhaftige wijze de problemen met de accu verholpen.
• Ik heb me ingericht in mijn nieuwe werkkamer op de 4de verdieping. Het departement floreert, en ten gevolge van de aanwas van nieuwe PhD's ben ik van de PhD verdieping naar de staff verdieping verplaatst. Dat is het handige van een postdoc; die past overal.
• Landlady L. heeft, na zich eerst te hebben afgemeld vanwege een hangover, het trapje voor het huis geverfd (ze is net terug van een vakantie op Vancouver Island waar ze een surfbord tegen het hoofd kreeg).
• Het was de week van de onverwachte donaties. Bij de supermarkt kregen we een doos met 100 (!!!!) stuks kinderijsjes. En bij het schaken een tas met groenten-uit-eigen-tuin die maar niet op gingen.
• Vandaag hebben we ons, voor het tweede jaar, aangemeld als lid van de Queen Alexandra community league. Dat gaf ons de kans om eindelijk weer in de heropende Scona Pool te duiken en eindelijk toch die hotdog van Fat Franks, vorige week misgelopen, naar binnen te slaan. Verder hebben we ons met wat extra uitrusting, snowboots enzovoorts, voorbereid, ondanks de temperatuur van 30 graden. Ook alweer een slee schoongemaakt. Soms voelen we het in de onderbuik kriebelen, een soort opkomende spanning, want overmijdelijk komt ze weer .... en staat ze op een dag voor de deur.

Wij zijn voorbereid

Deze week begint het nieuwe schooljaar. Jakob begint woensdag (8:40 AM) aan zijn tweede schooljaar hier, in grade 4, en Rebecca begint in Kindergarten op vrijdag (8:30 AM). Het begin van de school betekent het definitieve einde van de vakantie. Dan staan de wekkers op scherp om te zorgen dat het ontbijt naar binnengespateld wordt, de lunchpaketten in de rugzak terecht komen, helmen op het hoofd belanden, tanden gepoetst, tandpastavlekken verwijderd evenals pindakaasresten - de school is hier een absolute "nutfree zone". We hebben een aantal zaken ondernomen ter voorbereiding. Ten eerste hebben we een klein werkplekje voor Jakob ingericht, en daar staat een lamp die werkt op zonne-energie. Deze lamp, de "Sunnan", hebben we bij de rijkste Zweed aangeschaft en dus hadden we weer veel plezier met het doornemen van de instructiefolder.



Ten tweede heeft Alexander alles doorgenomen over H1N1, want men verwacht hier met het begin van het schooljaar wanneer alle snotneuzen weer samen in de klas zitten, een grote uitbarsting. Daarnaast blijkt het plan van Alberta om de pandemie te lijf te gaan aan alle kanten te rammelen. Dus dan doen we het maar zelf. Stap 1: Bij binnenkomst van het huis, dient iedereen nu de handen te poetsen met een "sanitizer" die 99.9 % van de bacterieën doodt.

Stel dat van de 99.9% van de bacterieën die onze sanitizer (President's choice) aanpakt 80% goed is en dat net die ene overgeblevene 0.01% procent door het leven gaat als H1N1. Dan zouden we best wel eens besmet kunnen raken. Stap 2: Als de koorts stijgt, gieten, duwen en stapelen we paracetamol en ibuprofen met aardbeiensmaak, frambozensmaak, bananensmaak, pepermuntsmaak en zonder smaak in onze lichamen tot er een ware antiflu-cocktail ontstaat met zo'n smerige smaak dat elke bacterie wegrent.

Stap 3: Daarna blijven we 7 dagen binnen, zodat we onze collega's en klasgenootjes niet onderhoesten. Maar we willen ook een willekeurige voorbijganger in de winkel of op straat niets aandoen, dus om op krachten te blijven dienen we ook voor 7 dagen voedsel in huis te hebben. En omdat we dit zonder stress willen doen, is Alexander, gründlich door overerving, met de lijst van Alberta Health naar de Superstore gegaan. Nu kunnen we dagenlang pannenkoeken bakken en bonen in blik eten. Best gezellig eigenlijk.

Zing, bed, huis en de honden in Neverland

Morgen zullen twintig Canadese kinderen naar zing-vecht-huil-bid-lach-werk-en-bewonder gaan luisteren (ook wel "zing-bed-huis-en-de-honden"), een van Jakob's Nederlandstalige lievelingsliedjes, op de laatste schooldag van dit eerste Canadese schooljaar. En terwijl Ramses in een verzorgingstehuis vegeteert, is vandaag Michael Jackson overleden. Ongelovig staarde ik naar het bericht op het nuchtere nu.nl. Meer drama, en leedvermaak, vonden we op YouTube, in de commentaren onder onsterfelijke liedjes als Thriller ("Is die rode meneer overleden?"), Beat it ("Gaan ze allemaal dansen?") of Billy Jean ("Zo wil ik ook dansen"). We hebben ze allemaal bekeken, maar de favoriet van de kinderen was natuurlijk Ben.