Ketchikan rain I

Op 1 juli loopt onze werkvergunning af en om toch legaal vakantie in Canada te kunnen vieren, maken we een kleine omweg via de Verenigde Staten en reizen per boot naar Ketchikan, Alaska. We arriveren onder een dik wolkendek.

En zien al snel de motor van de lokale economie. Later zullen we uitrekenen dat per week er ca. 7000-8000 bezoekers per cruiseship het kleine stadje Ketchikan aandoen. De winkels in Ketchikan draaien volgens het rooster van de cruiseships: als er op zaterdag na 3 uur geen schepen meer aankomen, zijn ook alle winkels dicht. Als er een cruiseship in de haven ligt, is Ketchikan een drukke stad. Als er geen schip ligt, is de stad uitgestorven.

Kort na aankomst begint het te regenen. Toch besluiten we, na twee nachten Rupert rain, het toch ook nog een nacht hier in het Tongass National Forest te proberen. We hebben een mooi plekje, naast een steeds woester kolkend riviertje, continu gevoed met nieuw hemelwater. Deze nacht, na een mislukte poging om alles te overtarpen, roept A wanhopig uit "Ik wil morgen naar Nederland!", en dan dringt bij mij het besef door dat niet iedereen kamperen in de regen als een uitdaging ervaart.

De volgende ochtend besluiten we op te pakken, zakken af naar de bibliotheek van Ketchikan waar we met ons macbook 30 minuten gratis kunnen internetten. Hulde aan de bibliotheek! We noteren een lijst nummers, en bellen rond vanuit een munttelefoon op zoek naar die knusse cottage aan de zee, met knapperend haardvuur.

Niets aan de hand. Alles veilig. Geen gevaar. Wij zagen het ware verhaal.

Onze computer vertelt het ware verhaal achter de Moerdijkbrand. Tijdens het oversturen van de bits over de Atlantische oceaan hebben benzeen, tolueen, ethylbenzeen, koolwaterstoffen en de 46 andere giftige en bijtende stoffen de kans om zich diep in te vreten. Wat zagen wij woensdag?

"De eerste resultaten Moerdijk niet verontrustend", "Rookwolken Moerdijk geen reden tot paniek", "Brand Moerdijk niet gevaarlijk voor Werkendam", "Brand Moerdijk geen gevaar voor Noord-Holland", "Geen gevaarlijke stoffen Moerdijk", "Volksgezondheid: geen gevaar", "Gifwolk Moerdijk geen gevaar voor Zeeland", "Nog geen roetdeeltjes aangetroffen in Alblasserwaard", "Toxicoloog Willem Seinen maakt zich geen zorgen". "Geen groot gezondheidsonderzoek Moerdijk". Wij weten beter. Ik wil informatie, geen sussende, smorende geluiden! Waarom is er geen reden tot paniek als de metingen niets zeggen? Waarom is Burgemeester Denie boos op het waterschap als het waterschap ons informeert over xyleen, naftaleen en tolueen? Waarom wordt de lijst met de 50 stoffen niet gewoon gelekt, zoals dat tegenwoordig gaat? Waar zijn de mannen in mannen in witte pakken?

Einde van een tijdperk

De afnemende frequentie van tseiqami's komt niet door een accuut writer's block of Halloweenstress. Neen! Begin vorige week plugde ik mijn laptop in, de transformator liet een zacht maar des te angstaanjagender gepiep horen, de oogjes van mijn delletje knipperden paniekerig groen en oranje open en dicht dicht en open gelijktijdig afwisselend maar het scherm bleef een alle hoop opzuigend zwart gat. Toen hadden we onze hoop maar op de transformator gevestigd, die makkelijk te vervangen zou zijn, maar ons bezoek aan de Source die ochtend bevestigde dat wat we niet gehoopt hadden. Thuisgekomen probeerde ik het toch nog even en tot mijn verbijstering startte de machine op. Alexander rende naar de kast, plugde de externe harde schijf in en redde de laatste versies van mijn laatste werk. Ik staarde met een brok in mijn keel naar mijn trouwe beestje dat al haar krachten bij elkaar geraapt had om dit nog voor elkaar te boksen. Toen was het afgelopen. Inmiddels staat ze hier al een week in de kast. Natuurlijk we hebben alle fora afgesurfd, ze is uit elkaar geschroefd, van binnen en buiten bekeken en beklopt om het verwerkingsproces vorm te geven, maar morgen sluiten we het hoofdstuk af en zal ook ik mij bekeren, mijn naam eer aandoen, en overgaan op een MacBook.

Zo gaat het niet langer

De bezoekersaantallen van ons blog zijn dramatisch gedaald. Zo gaat het niet langer. Maar goed nieuws want zo hoeft het ook niet langer. Sinds een minuutje of 5 kan ik vanuit mijn rocking chair op de University Avenue de lezer weer bedienen van onze eerste stapjes in het nieuwe grote land, met een overdrachtsnelheid van 10Mb/sec.

Wat is er allemaal gebeurd? Jakob gaat nu al weer twee weken naar school, en is vandaag de trotse bezitter geworden van een zippered binder of was het een bindered zipper? Zijn wekelijkse programma bestaat uit Language Arts (met deze maand de focus op "voice"), Math ("number concepts" is het thema), Social Studies ("Stories and Histories of people in Alberta" af te sluiten met een zelfgeknutselde familietree), Health ("multiple intelligences"), Art ("facial features"), Science ("hearing and sounds"), Physical education, Music, French, Technology, en daarnaast hangen in het klaslokaal voor onze Jacky overal briefjes met daarop een Engels woord. Op het raam hangt bijv "window" en op het bord "whiteboard", hij wordt tevens ettelijke malen uit de klas geplukt voor een individuele benadering van zijn type 2 probleem. Elk "speciaal" kind hier krijgt een code; die van Jakob is dus 2. Nu ja, om een lang verhaal kort te maken: Jakob is lekker bezig. Ook alweer een viool + bijbehorende juf. Wij begeleiden hem hier op de piano, en op vrijdag springen de paardjes vrolijk rond op zwarte of witte veldjes. Becky brengt tijd door bij de Popsicles in het Early Learning Center van de UofA, lijkt na de eerste topdag toch wat moeite met de inburgering te hebben, en vertelt na een dag daycare smakelijk welke kinderen allemaal in welke hoek gezet zijn (punishment corner). Ze is doorgaans erg tevreden over de lokale kokkin, waarvan we de kunsten 'sochtends bij het wegbrengen al mogen opsnuiven, maar vindt vooral veel dingen raar. Maar we zetten door, hebben we afgesproken, en ze krijgt er binnenkort nog een extra dag bij, tbv de brainwash en het rare zo snel mogelijk gewoon te laten worden. Ook Becky heeft een indrukwekkend programma en beweegt zich van gym, naar craftscorner, naar sciencecorner, naar writingcorner, naar housecorner, naar builingblockscorner, naar buiten en weer naar binnen, en vooral lekker lined-up naar de bathroom. Alexander heeft na 5 dagen dagelijks bezoek aan de United Bicycles een fiets die zijn stoutste dromen, nee ieders stoutste droom, doet verbleken. Een verend gevaarte met rupsbanden. Zijn streven is om een van die bezienswaardigheden te worden die fietsend de winter doorgaan met mondkap voor en goggles op. Als het zover is, zal ik de wereld de foto hiervan zeker niet onthouden. Et moi? Ik sleep mijn fiets, zoals dat hier gaat, mijn kantoor in, heb ook zo'n grote UofA beker voor koffie waar je mee over de campus loopt, 8 sleutels en 2 kaarten en 3 codes om op elk gewenst moment achter mijn computer te kunnen kruipen, lunch met sushi of teriyaki, zamel mokken, vorken, kaasraspen, stoelen en tafels in uit de garage van elke willekeurige universiteitsmedewerker, heb mijzelf gedatablitzt, aangemeld voor een conferentie in Banff (die mn belangrijk lijkt te zijn mbt het uitzicht en wandelmogelijkheden), me opgewonden over de ICT policy, wel een privetelefoon bemachtigd, en spreek de enige werknemer in deze one-man-business vermanend toe wanneer er niet gewerkt wordt. Als familie zijn we lid geworden van de Community League, dat ons het recht geeft op 40 public swims om de hoek en vrij schaatsen. In theorie zou ik degene in dit gezin moeten zijn die het beste kan schaatsen, ik vrees voor de praktijk. Overigens ligt er nog steeds geen ijs, en ben ik nu op de kop af 1,5 maand geheelonthouder.

(N.B. Morgen volgen foto's mogelijk film van onze omgeving)