De vrije slag door Zutphen

Ja Berni, viel um die Ohren, aber heute hatten wir Wasser in den Ohren.

Seit unserer Ankunft sind wir viel mit der Haussuche in Haarlem beschäftigt. Mit Fahrrad und Stadtkarte hin und her, in der Pause einen Bitterbal und ein Butterbrot mit jungem Gouda.

Wir haben inzwischen ca. 20 Häuser angekuckt. Wenn's klappt, wohnen wir in einer Gegend, die 10 Fahrrad Minuten entfernt from Strand ist, 10 Minuten durch ein Dünennaturschutzgebiet, 2 min zur Schule, Arbeit ca 40 min. Weils aber erwartungsgemäß noch dauert und auch noch umgebaut werden wird müssen wir erst kurz mieten, ausserdem weiter Häuser gucken, Architekten suchen, Bautechnische Untersuchung regeln, Hypotheken abschließen, Fahrräder 2ter Hand kaufen und reparieren, Musikunttericht regeln, Sportclubs, usw. .... Wir haben natürlich kein Führerschein mehr und kein Auto, alle Abstände werden mit Zug und Fahhrad bewältigt. Unsere Kleider, Bücher, Computer und Elmas Fahhrad stehen auf einer Pallette in Rotterdam, das Finanzamt hat unseren Antrag auf Erlassung von Mehrwertsteuer und Einfuhrrecht bisher noch nicht genehmigt, zum Glück haben wir noch genug Kleider mit von unserer Reise durch British Columbia.

Zugleich aber erfreuen wir uns täglich wieder an und in Holland. Hier in der Hinterecke (Achterhoek) bei Elmas Eltern ist es prächtig. Fahrradfahren (immer fahrradfahren = fietsen) unter Alleen, über sandige Waldpfade, zum retro-Freibad in Vorden, Kaffee im Garten, Tischtennis unterm Garagendach. Ich studiere das Goldene Zeitalter Hollands, Descartes, Spinoza, Grotius, Vossius, aber auch Supralapsaristen und Infralapsaristem, bzw. Remonstranten und Contraremonstranten, usw., Elma bereitet ihren Kurs vor und denkt sich Forschungsprojekte aus, die Kinder spielen mit Hubert's Kindern oder mit Ministeck und fietsen, fietsen, fietsen.

Heute war allerdings ein besonderer Tag. Wir hatten in der Zeitung gelesen vom 'Freien Schlag durch Zutphen',  einem Schwimmwettstreit in der Berkel. 

Nach dem wir in Canada/USA in Yellowstone Lake (12°), Big Horn Canyon (19°), den Seen von Saskatchwan (19°), dem Pazifik auf den Queen Charlotte Inseln (15°) und dem Pazifik vor Tofino, Vancouver Island (16°), und letztens in Haarlem im monumentalen Houtvaart Schwimmbad (Amsterdammer Schule), 21.5°, rumgeschwommen waren fühlten wir uns reif für unseren ersten Schimmwettkampf in offenem Wasser und haben uns gleich angemeldet,

 Elma für 1500m, ich für 3000m. 

Die Berkel ist ein ziemlich ruhiges Flüsschen, mit leichter Strömung, Wassertemperatur ca 20°, 

dass unter Weidenbäumen langs in einem leichten Bogen durch Zutphen dümpelt, zwischen 500 Jahren alten Häusern und unter Brückchen hindurch. 

Wir haben es alle beide geschafft,

und genossen bei bestem Wetter 

vom undurchsichtigen und ungefilterden grünbraunen Wasser

und der eigenartigen Perspektive. Unsere Zeiten wissen wir noch nicht, stehn wohl bald auf der Website. Nächstes Jahr machen die Kinder auch mit. Mal sehen wann und wo der nächste Wettstreit stattfindet. Im Herbst allerding dann mit leichter Neoprenrüstung!

shoing how to skate

We went to the skating ringk today . The ringk wuz close to uwer huose.

So we had lots and lots uw fun with playing tag.

I love skating!

Creatief europees bakken

Op vrijdagochtend, als de kinderen naar school zijn, fietsen we eerst noordoost naar de Scona Pool. Zoals altijd wordt de Scona Pool nog steeds met sluiting bedreigd, maar zoals altijd blijven ze ook nog een jaartje open. Ondertussen heb ik mijn zwemkilometer uitgebreid tot anderhalve zwemkilometer. Na het zwemmen fietsen we zuid, naar de Artistic Bake Shop, om verse Pretzels te kopen. A. wees me vanochtend van alles aan: Pflaumenkuchen, Linsertorte, Bienenstich, Schweinsohren, .... 'Wir nennen das Elefantenohren' zei de vrouw naast ons. We komen tot de conclusie dat het een verschil is tussen noord- en zuid-Duitsland, want in het noorden hebben ze olifanten en in het zuiden varkens. De verkoopster, met een zuid-Duitse tongval, mengt zich in het gesprek en vertelt dat sommige mensen ze ook Eselsohren noemen. Dat zijn waarschijnlijk de mensen die als kind leden aan ongediagnosticeerde ADHD. Maar als ik zo terugdenk aan die koekjes, en de oren van de verschillende dieren ernaast leg, dan vind ik ze eigenlijk het meest op muizenoren lijken. Kijken of ze het pikken als ik de volgende keer Mausenohren bestel.

Earl's oog en de genen van Lunenburg

Vanaf 7 uur zitten we voor het raam van het hotel gekluisterd. Volgens de laatste berichten komt Earl om 11 uur in Halifax aan. Door het koele zeewater is Earl inmiddels een categorie 1 orkaan geworden, of misschien zelfs niet eens een orkaan maar een tropische storm. Als de specialisten strijd gaan voeren over de benaming van dit natuurverschijnsel dan kan Earl geen serieuze bedreiging meer vormen. Bij het ontbijtbuffet is het gezellig druk, het grote tv scherm staat aan zodat we allemaal de wederwarigheden van Earl kunnen volgen. Na het ontbijt worden de conferentieruimte en de lounge beschikbaar gesteld en is er onbeperkt koffie voor iedereen. Er worden bakken chips neergezet en men voert kleur- en speelmateriaal voor alle kinderen aan. Wij gaan met z'n vieren naar de fitnessruimte. Ik kies een bergachtig gebied op de fietsmachine, A. en J. leggen kilometers af op de loopband en R. tilt gewichten omhoog. Op het moment dat het oog van Earl over Halifax raast, zitten wij in de hot tub.

Rond 12 uur gaan A. en ik naar buiten. De wind die waait is warm, en komt in vlagen. Bij de werf wijst een mevrouw ons op een dak dat op het water drijft. De meeuwen deinen lekker mee met de golven. Rond 2 uur besluiten we dat Earl voor ons verleden tijd is. Maar ... dat was te vroeg gejuicht. De tank van opa Duitsland heeft nog voldoende voor 50 kilometer, en dat is te weinig om ons doel te bereiken. Het eerste tankstation is gesloten, vanwege stroomuitval. De tweede en derde ook, evenals alle volgende. Door Halifax rijdend zien we dat de stroomuitval niet het enige gevolg van Earl is. Takken liggen overal verspreid, een veranda is ingestort, een dak zucht onder het gewicht van een boom. Uiteindelijk kan iemand ons vertellen dat er 1 tankstation open is. Eindelijk, rond 4 uur, gaan we dan echt op pad. Via een kleine detour komen we door Lunenburg, een oud stadje met een mooie haven. De lucht is blauw, er schijnt een avondzon. Een bootje drijft op de kop in het water.

Later zullen we lezen dat in Lunenburg en het iets zuidelijker gelegen Yarmouth een buitenproportioneel aantal honderdjarigen woont; is het is de rest van Canada 14.6 op de 100.000, in Nova Scotia 21 op de 100.000, hier zijn het er maar liefst 50 op de 100.000. Het is een bron van wetenschappelijk onderzoek. Wat is het recept? Het blijkt niet perse de gezonde levensstijl te zijn. Levenshouding? Zijn het die paar oersterke genen die ooit door de Duitse settlers meegenomen zijn? Of het positieve effect van inteelt?

Struinen in de duinen

In haar kleinschaligheid, relatieve mens-dichtbevolktheid en boom-dunbevolktheid is PEI (Prince Edward Island) een bijzonder on-Canadese provincie. Bovendien zijn er duinen en hoeven we niet bang te zijn voor beren, slangen of wolven. Het is eigenlijk Nederland zonder rode baksteen, met meer aardappels, Engels als voertaal en zonder Geert Wilders. Alles is vredig, het zonnetje schijnt, A. loopt hard op zijn bijna blote voeten, en we pakken in alle rust de auto uit en dan weer in. PEI National Park is verdeeld in drie stukken kust: Cavendish, Stanhope en Greenwich. We beginnen met Greenwich via de Dune Shore Trail: open land met wilde bloemen, dan donker naaldbos overgaand in loofbos en richting duinen en zee lopen we over een zoetwatermeer langs bossen lisdodden en wuivend gras.


De volgende dag wandelen we kilometers langs Stanhope Beach ...


en gaan richting Cavendish, maar stoppen al eerder bij het vissersdorpje North Rustico voor lobster, shrimps, scallops en haddock, op de lobster na allemaal deep deep fried. In de haven van North Rustico spotten we de zwarte eend. Net op tijd zijn we terug voor een interpretatief programma onder de veelbelovende naam Rum & Spirits, verhalen bij het kampvuur over drooglegging - PEI was de laatste provincie waar de drooglegging afgeschaft werd - en bijgeloof. Het idee is dat de rillingen ons koud over de rug gaan lopen bij het horen van deze verhalen waarin toevalligheid toch bijna geen toevalligheid meer kan zijn, dat de haren recht overeind gaan staan en we ongemakkelijk om ons heen gaan kijken bij ieder zuchtje wind of krakend takje. Maar bij deze verhalen vermoedt zelfs J. (die doorgaans minder dan niets nodig heeft om de fantasie tot hoge hoogtes op te zwepen) niets anders tussen hemel en aarde dan hemel en aarde. De volgende ochtend schijnt het zonnetje weer, en pakken we de boel weer uit, in en op en bereiden we ons voor op de tocht naar Nova Scotia.

De weg naar verlichting

De ochtend is voor Ile St. Helene, en Parc Jean Drapeau. Expo 67 was in Montreal, en geplaatst op dit eilandje en het omringende gebied. Helaas is nu niet veel meer van deze grote hit terug te vinden. Zwemmend in het het aquatic complex zien we bij ieder baantje naar het noorden de Biosphere. Het Habitat complex passeren we op weg naar de Mont Royal. In de middag gaan we, op deze berg, op zoek naar het grote witte kruis, dat in theorie makkelijk te vinden zou moeten zijn. Desondanks raken we volledig de weg kwijt. Dwalend door het bos komen we andere zoekenden tegen, ook ontspoord. Terug op het brede pad vertelt een meisje ons, nadat ze de dopjes van haar Ipod uit de oren gehaald heeft, dat het kruis net om de hoek is. En inderdaad:

Later beklimmen de trappen op van het Oratoire St Joseph. De middentrap is voor pelgrims die op hun knieen naar boven dienen te gaan; een beetje flauw dat deze van hout is, en niet van steen, zoals de andere trappen. Deze middag neemt niemand de middentrap. Boven aangekomen heeft R. een afspraak met Jezus.

In de basiliek dalen we af en lezen hoe Broeder Andre geld heeft ingezameld om dit alles te bouwen, en deze bedevaartsplaats een aanzien te geven.

Broeder Andre's sterfbed staat in een nis. Ertegenover prijkt de glazen pot waarin zijn hart, rood verlicht, op sterk water staat. Ik doe mijn best om de praktijk van de reliekaanbidding uit te leggen aan de kinderen, maar mis inlevingsvermogen. 's Avonds op de Place des Arts is er ook rood licht en water en een trap waar we op zitten om te kijken naar het samenspel van licht en water, en naar twee mannen die - op de stenen ondergrond - op hun hoofd rondtollen, en we hoeven niets uit te leggen.

Op rolletjes

Op de rubberen wieltjes van de Montreaalse metro rollen we naar de grote witte olifant van Montreal, het olympisch stadion. De spelen waren in 1976. Het stadion was klaar in 1987. Er waren stakingen, er was brand en er viel een stuk toren naar beneden. En nu moet het ding tot in de eeuwigheid blijven staan, want afbreken is te duur.


We gaan niet met de lift omhoog, niet zozeer vanwege angst voor de stabiliteit van deze witte olifant, maar meer vanwege laaghangende bewolking, en wandelen door naar de Botanische tuinen. We krijgen de indruk dat in Montreal niet alles op rolletjes loopt: het Biodome en het Insectarium zijn al maanden dicht vanwege mot op de werkvloer. Maar de tuinen zijn tevreden stemmend, met name de Japanse Zen of mineraaltuin bestaande uit alleen stenen, die in een asymmetrisch en gebalanceerd gerangschikt zijn, en verbonden door nauwkeurig geharkte patronen.

We mijmeren in de theetuin. We bewonderen bonsaibomen die eeuwenlang met liefde verzorgd zijn, en verwijlen bij bloeiende en uitgebloeide lotusbloemen, luisteren naar het water en het ruisende gras. We doorkruisen het arboretum en rennen naar de metro om nog net het laatste uurtje op de markt van Jean Talon mee te pakken.

Het is hier Little Italy, waar de achtertuinen worden bevolkt door enorme pompoenen en waslijnen met 20 paar zwarte sokken en 10 paar lange onderbroeken. De waslijnen rollen hier trouwens goed, met goed gesmeerde katrollen. 's Avonds eten bij Napoletana. De wijn mogen we zelf meenemen, en wordt bij de overbuurman gehaald.

Op naar the Shield

Een heel krap weekje, of liever een paar luttele dagen, na onze terugkomst uit Nederland, stonden we alweer in de startblokken voor een volgende reis, een kanotocht in het noorden van Saskatchewan, in de regio die bekend staat als the Canadian Shield. En in die paar dagen was het ook nog stevig aanpoten, want voor Jakob en mij waren het de eerste dagen in ons nieuwe huis en in een nieuwe buurt. Op 11 juli, de dag van de beslissende wedstrijd tussen Oranje en Spanje, net na het beslissende schot en nog allerhand klusjes die nog eventjes afgerond moesten worden, stapten we dan eindelijk in de rode Jeep richting "the northern hamlet of Missinipe". Bij Lloydminster steken we de provinciegrens over, en we overnachten bij Redberry Lake.

Het avondmaal is geen hoogtepunt in ons culinaire bestaan: de hotdogs die we de kinders beloofd hadden, liggen nog in de koelkast thuis. Ook onze 12 eieren in hun 2 net nieuwe gele hard-plastic kampeerdoosjes zullen moeten wachten op onze terugkomst. De No Name superstore vegetable soup die we in plaats daarvan produceren, smaakt naar desinfectiemiddel. Verder zijn er nog 2 van huis meegenomen hardgekookte eieren.

Trends, waves en nurds

Het was even schrikken voor Jakob, toen hij geconfronteerd werd met de niet te ontkomen wave board rage. We liepen naar zijn oude klas: voor het lokaal lagen zo'n zes boards, die zijn vriendjes gebruikt hadden om mee naar school te waven (of boarden?). Jakob besefte dat hij dan misschien wel een beetje bijzonder was, maar ook dat hij weinig trendy was. Maar ja, zijn ouders zijn dat ook niet. En nu, net als het gebrek aan tv, draagt hij ook het gebrek aan trendiness trots als een geuzennaam. Bovendien is het hem gelukt wel een kleine simultaan met 3 borden te spelen en bleek vandaag bij de picnic in het park dat er ook nog een flink potje ouderwets gevoetbald wordt:

Thuisgekomen, bij onze voormalige buren, ontdek ik een volgende trend, waarvan ik vermoed dat Rebecca daar wars van zal zijn, gezien haar aversie tegen roze, prinsessen en rokjes en voorliefde voor sportbroeken en scheenbeschermers.

Nr 22

Inmiddels weet Jakob alles over de K family, muizen met een gemodificeerd 7de chromosoom (diezelfde waar FOXP2 zich bevindt) die het maar niet lukt om op een schuine schijf te bewegen (terwijl hun niet gemodificeerde vriendjes het wel kunnen! Marianne Timmer, waar bent u?), de persoonlijke voornaamwoorden van autisten en wat dies al niet meer zij. Terwijl ik mijn poster presenteerde, bracht hij me een bakje aarbeien, en was dus, al met al, een voortreffelijke hulp. Toen alles gedaan was, hebben we een traditionele hap in de lokale pub genuttigd. Jakob een burger met 100% British beef - ehhh waren hier in het verleden geen issues mee? - en ik een fish 'n chips. Enig probleempje, de kassa had geen knop voor melk en ook geen prijs. Maar de melk was er wel.

Terwijl Jakob nog even naar Japan kijkt, parallel Nederland kijkt, kijk ik uit het raam, en zie aan de ene kant een Bobby. Schemerig op de foto, maar een echte hoge helm, volgens mij, en aan de andere kant loopt een oranje shirt met rugnummer 22. Een fan van Sander Boschke? Wie is dat eigenlijk?

Kitty Rock

Het hele dansjaar hebben ze erop geoefend, de meisjes van creative dance. Dit jaar is onze tweede voorstelling van de Etudes dansschool, met dit jaar als sluitstuk De Kleine Zeemeermin. Becky, zonder enige podium-vrees, danste mee in de Kitty Rock.

Giro d'Italia

Wat is er allemaal gebeurd? Bij deze een post-hoc update. Vanuit de sauna annex luchthaven in Trondheim vloog ik op zondagochtend door een stralend blauwe lucht, langzaam de fjorden onder en achter me latend. Wegvliegend concludeerde ik dat dit wel een land was om naartoe terug te keren (als de EURO weer een beetje op NOK niveau is). In Nederland was het niet zo stralend, maar wel winderig. Goed voor de molentjes tijdens dit nationale molenweekend.


Via Breukelen kwam ik bij Station Zuilen uit, en daar was het groot feest, want de Giro zou zo langs komen. Het was een multiculturele, verbroederde aanblik daar in Zuilen. De hond vond het niet zo interessant, maar genoot er wel zichtbaar van dat hij nu eens lekker op de weg kon zitten.


met zelfs een echte helikopter in de lucht.


Maar van de wielrenners zag ik niet veel.

Ein paar Sachen

Lang nix mehr geschrieben. Sorry. Vielleicht weil wenig sensationelle Ereignisse sich in de Gegenwart vollziehen, vielleicht weil ich igelgleich im dunklen Unterholz stöbere, oder mich eingegraben habe wie ein Schlammfrosch, irgendwelchen Kräften still trotzend, die ich nicht benennen kann.

Im Februar waren wir in Calgary, beim AYCC, Alberta Youth Chess Championship. War sehr spannend, anderer Schachclub, andere Gesichter, für Jakob zu viel Neues zugleich, er spielte am ersten Tag nicht auf seinem Niveau, am zweiten gings besser, gewinnen konnte er dann nicht mehr. Nachdem das letzte Spiel gespielt und die Spannung aufgelöst war, steckten die jungen Spieler sich gegenseitig an mit ihrem Enthusiasmus, und spielten und diskutierten bis zum Abend, unschuldiger jugendliche Enthusiasmus, Pläne, Träume.

Der nächste große Wettkampf findet am 17 April statt, dann kann J noch provinzieller Champion werden von Alberta, vielleicht klappts. Zur Vorbereitung spielt J nun jedes verfügbare Jugendturnier. War lustig, eines fand statt an dem Sonntag an dem das "historische" olympische Hockeyendspiel zwischen USA und Kanada gespielt wurde. Wir guckten die Verlängerung zusammen mit ein paar Schach- und Hockeyenthusiasten auf einem Livestream im Edmonton Chessclub. Wie wichtig dieses Spiel für die Kanadier war, kann man sich in Europa vermutlich nicht vorstellen, eigentlich nicht einmal in Kanada selbst. Rob, wie ich Schach- aber zugleich auch Hockey-dad, hatte zuvor protestiert wegen des Turnierdatums. I am living for this, I can't miss it!. Hat ja dann doch noch geklappt, er stand neben mir als das entscheidende sudden-death-Tor in der Verlängerung endlich fiel, und ich begriff das nur aus seinem Siegesschrei, ich hatte nicht gesehen, dass der Puck im Tor gelandet war, ja den Puck die meiste Zeit sowieso nirgends erkennen können. Auf White Avenue wurde laut gehupt, wir standen mitten im fröhlichen Stau, auf dem Weg zum A&W - es gab Burgers, Mamske war in den Niederlanden - man wedelte ringsum mit kanadischen Flaggen aus dem Truckfenster. "Komm Pap, hup auch mal" riefen die Kids, und ich hupte auch mal, wenn auch zögerlich, ich gehöre schließlich nicht ganz dazu, steh ein bisschen abseits, bin Fremder, wie schon damals als Kind im Schwabenland, wie immer eigentlich überall auf dieser platten Scheibe.

Ich schreibe diesen Text in der Edmonton Humane Society, rechts wurstelt sich ein 2 Wochen alter Igel durch Papierschnipsel, links knurrt ein Papagei, zwitschert ein seidener Lovebird ($60). Hell grün fließt sein Federkleid in unwahrnembarer Farbabstufung dunkler werdend seinen zierlichen Nacken hinab, Gesicht und Kragen flimmern in sanftem Hellrosa und Violett. Steht man vor seinem Käfig kommt er sofort herbei, flötet, und legt erwartungsvoll den Kopf schief. Ich zwänge meinen Finger durch die Gitterstäbe und er benagt ihn vorsichtig, drückt dann, wie einen Katze, seinen Nacken gegen meinen Finger, und lässt sich verträumt kraulen, lässt sein Glück irgendwie schimmern in seinen konvexen schwarzen Augen, ein Moment der Verständigung zwischen Lebewesen verschiedenster Gattung, er ein Erbe der Dinosaurier, ich ein Affe, als wollte er sagen, ja, wir leben hier, in diesem Moment, alle beide zugleich, schlagen uns durchs Leben, und können einer den anderen stärken, weil wir unser Bedürfnis geliebt zu werden verstehen. Nach der modernen Biologie sind die meisten Vögel (außer vielleicht den Raben) stets noch nichts anderes als kompliziere Maschinen, aber ich zweifle.

R feiert heute hier den Geburtstag von einem ihrer Klassenkameraden. Die Edmonton Humane Society versorgt gefundene, ausgesetzte und kranke Haustiere, und vermittelt sie weiter an adoptivwillige Neubesitzer. Zoltan, mein Gespensterfreund, hatte mit hiervon schon letztes Jahr erzählt und ich hatte damals, meiner großen, wenn auch mehr gefühlten als aktiven, Tierliebe und Träumen von guten Taten (wenn man doch wenigstens ein, zwei, vielleicht 3 gute Taten vollbringen könnte auf diesem Kausalitätsplaneten in diesem Kausalitätsleben) schnell nachgebend, erwogen als volunteer für die animal rescue der Humane Society zu arbeiten. Ich begann dann aber mit meinem Flötenunterricht, hatte wegen der barocken Läufe, der romantischen Legatos, den Problemen mit e'' und fis'' keine Zeit mehr, und bin hier nun erst durch einen Kindergeburtstag gelandet.

Wie alles hier ist so ein Geburtstag perfekt organisiert, und erinnert mich an unsere Expedition zur nagelneuen Edmonton Art Gallery (AGA) letzte Woche. Ich ging als parent volunteer mit Jakobs Klasse mit. Thema "Edgar" Degas. Kurios; sie sagen 'Picasso', 'Van Gogh', 'Rembrandt', aber '"Edgar" Degas, wer weiß, weshalb, wieso, warum. Die ganze Klasse studierte ausführlich die splitternackten verbogenen Gestalten in Bronze gegossener Miniaturballettänzerinnen, in tridimensionaler, unverhüllter Pracht. Erst wurden sie gezeichnet, später nachmodelliert. Unsere Ergebnisse sind hier zu sehn. Jakob erntete wegen der dicken Hinterteile, die sein Figur zieren, Körbe voll anerkennendem Gespött von seinen Kommilitonen, doch gerade die schönen Südhalbkugeln machten seine und meine Figuren weit dimensionaler als alle übrigen.