De ontvoering van de broer van A. Heijn

Na wekenlang voorbereiden, besloten we vandaag dat de muren op etage 1 genoeg geplamuurd, gekit, geschuurd, gekrabt en gesopt waren. Behangtijd! Tante M. stuurde nog een aantal tips over schroevendraaiers aan touwtjes, en aandacht voor de werkrichting ten opzichte van plaatsing van het raam. Schone doek mee, rechte lat bij de hand. Het kon allemaal geen kwaad. Haastige spoed werd ons ook ten stelligste afgeraden. Maar na wekenlang uitstelgedrag kon een beetje druk op de ketel geen kwaad. Zelf de Fixet in de buurt wist van onze behangacties, en op zondagochtend hebben we ook nog ons best gedaan om de grote Gamma op de kop te zetten op zoek naar gaasjes om flexibele naadjes bij elkaar te houden. Maar inmiddels is toch de kop er vanaf en een halve kamer is gedaan. Nu nog afwachten of het blijft hangen, en zo ja, hoe het is blijven hangen. Grappige bijkomstigheid: De vorige bewoner heeft de vorige behanglaag geplakt toen de broer van A. Heijn ontvoerd is in Bloemendaal, zo lazen we in zijn dagboekaantekeningen op de muur. En laat het nu net het geval zijn dat W. Holleeder, de vermeende ontvoerder van de broer van A. Heijn, de afgelopen week is vrijgekomen. Misschien moeten we voor we deze berichten weer onder het papier plakken, ook een bericht van ons toevoegen, om ook onszelf een plek te geven in de geschiedenis van dit huis en haar bewoners.

Tis 'n schande maar een fraaie, dat wel

Tseiqami ligt al veel te lang plat. En wat is er veel gebeurd! Op 1 september zijn we verhuisd, zonder rijbewijs maar wel met boerman en zijn alom erkende rijvaardigheid. De wasmachine moest weer eens een paar van die immens steile Nederlandse trappen op. Het weekend erop volgend zijn we met 3 fietsen, 4 personen, en 3 grote zwarte roltassen vanuit het oosten naar het westen getreind, en maandag begon de school. Sindsdien fietsen we iedere ochtend over het bruggetje (zie foto), langs de Bavo Kathedraal, spoor over, stad uit, weilanden door, hoekje om, naar school. Op vrijdag halen we graag nog een zak kibbeling bij Willy, net na het bruggetje, en voor sluitingstijd.

En wat is er weinig veranderd. Want inmiddels fiedelt J. alweer iedere week lustig aan de vioolconcerten van Vivaldi, schaakt op dinsdag tegen de - zoals hij het noemt - "oude mannen", en op vrijdag met de kinderen in de club. In het weekend regelmatig een toernooi, van Mierlo naar Leiden naar Santpoort. R. twinkelt twinkelt op de cello, en donderjaagt zoals altijd met de jongens. Het lijkt alsof we nooit weggeweest zijn. En dat terwijl we hier nooit waren.

Het is druk, dat wel. Maar de oude stad Haarlem bevalt erg goed. Iedere week ontdekken we weer een nieuw stukje. Eerst was het fietsen naar Zandvoort, fietsen naar Bloemendaal, en toen was het fietsen langs de Spaarne, of wandelen bij Elswout. En soms ineens, totaal onverwacht, komen we ook hier in een rare multiculti mix. Zoals toen die dag toen we een kerk binnengetrokken werden om naar een Cubaans koor te luisteren. Het overviel ons en week gestemd als we waren door alle emoties van de laatste maanden, waren we tot de tranen aan toe geroerd. Gelukkig had A. een dikke zonnenbril op en kon ik me vasthouden aan de zwabber (met emmer) die ik net bij de Blokker gekocht had.

In de arena

Laat ik een klein misverstand even rechtzetten: ik kan woedend worden, rode waas voor de ogen, ontploffen als een ziedende stier brullend om me heen slaand, niets en niemand ontziend. Dat gebeurde bijvoorbeeld jaren geleden toen ik zag dat een jongeman mijn net gestolen fiets op de hoek van de Biltstraat voor 10 euro probeerde te verkopen. Mijn fiets heb ik zo teruggekregen. Veel andere woede-uitbarstingen heb ik weggedrongen, waarschijnlijk omdat deze minder effectief waren en vooral reden voor schaamte zijn.

Echter, de rode doek van de ERDEEWEE, gisteren, herinner ik me nog levendig. Wij allebei - A. en ik - hebben digitaal rijbevoegdheid in Nederland, en deze digitale bevoegdheden zijn geldig tot resp. 2013 en 2012. We dachten dus dat het roze papiertje slechts een futiele snel te regelen formaliteit was. NEEN! We moeten onze oude rijbewijzen, die we van Canada verplicht daar moesten achterlaten, opsturen. WE HEBBEN ZE NIET MEER! WIJ NIET KUNNEN! A. wordt aangemerkt als titelloze vreemdeling hoewel hij al jaren bij de belastingdienst bekend is als doneerder in de staatspot en ik, IK, moet een BEWIJS KOPEN dat ik bevoegd ben voor categorie B. Het CEEBEE-ER kan er wel 4 maanden voor nemen om naar dit bewijs te kijken en haar oordeel op te sturen naar de ERDEEWEE. Het ERDEEWEE doet er dan weer 2 maanden over om het pasjesbedrijf te bellen om een pasje .... te gieten, uit te snijden, hoekjes bij te schuren, te beschilderen, te vernissen, te lamineren, te verzegelen? Aan de telefoon knal ik uit elkaar bij het horen van de zalvende front-office mededelingen: "Ik begrijp uw frustratie, mevrouw", "Ik wil u graag een en ander uitleggen, maar ik kom er niet tussen", "dat zijn de regels, mevrouw, en daar kunnen wij niets aan doen", "nee, u kunt niemand spreken, maar wij kunnen u wel terugbellen". "Jaja" zeg ik "dat ken ik van de belastingdienst". Om van mijn geschreeuw af te komen, geeft het front-office mij het advies om met de kopieen van mijn rijbewijs naar de politie te gaan en te vragen of zij goedkeuring geven om met deze vodjes te rijden. Ik denk "zijn ze gek geworden?" maar in uiterste wanhoop probeer ik het toch. Totaal onwettig, natuurlijk. Bedankt ERDEEWEE.

Dan zijn er nog een paar kleine akkefietjes waar A. mij buiten probeert te houden, omdat een ziedende stier meer kapotmaakt dan lijmt. En er moet een hoop ge(s)lijmd worden. Zo is er A's TELETWEE mobiele abonnement waarvoor hij mijn Nederlanderschap moet lenen, omdat een Duitser niet geaccepteerd wordt en Europa niet bestaat in het nieuwe Nederland (en rijbewijzen, doorgaans erg geschikt om dit paspoortprobleem op te lossen, hebben we natuurlijk niet). En wat te denken van de DOUANE waar onze 23 kisten met oude meuk doorheen gesluisd moeten worden - smachtend wachtend in de haven van Rotterdam - en die klaarblijkelijk in plaats van de gangbare rode stempel een zwarte stempel hebben gekregen. Omdat de inkt op was, de beambte kleurenblind is, of het verkeerde stempelkussen gebruikt heeft? Ik had de willekeurige helpdeskmedewerker zowel de mobiele telefoon - de verboden Samsung Melkweg - als het stempelkussen persoonlijk door de strot geduwd. Nee, dan A.: geduld had nooit een betere vertegenwoordiger. Hut ab!

Tussen al die rode lappen door laveren we op een huurfiets (ajaaa, daar herinner ik me ineens wat nog lopende problemen met onze nieuwe ENNES abonnementen en persoonlijke tjipknippers) over de derde duinenrij in Haarlem, en dan belt regelmatig een makelaar op die er geen enkel probleem in ziet om een verschil van 60.000 euro tussen vraag en onze mogelijkheden te overbruggen.

Huis, tuin en ... opbergschuur

Na terugkerende verzoeken van deze of gene is hier dan eindelijk een impressie van onze nieuwe woning: een eigen kamer voor J & R, een cold room en grote diepvrieskist voor de voorraden en alle turkeys die we in gaan vriezen, de muziekruimte (met brandblusser want het kan soms hoog oplopen daar, in de muziekkamer), rijtjes sla-planten, vuurplaats die voldoet aan alle wettelijke bepalingen, trap naar boven, trap naar beneden, wasmandjes voor de verschillende kleuren was, een grasmaaier en sprinkler die het doen, een overdekt terras (waar de regen als in een tent lekker op neerklettert), een onoverdekt terras en schuur met werkbank en een deur die je met een knopje open en dicht doet. Een echt volwassen huis dus. Het huis staat dan ook in een mature neighborhood, iets verder weg van het Sodom en Gomorra op Whyte Ave. We kunnen recht naar het noorden via de fiets- route in 15 minuten naar de campus. Becky zal na de zomer ook op de fiets naar school gaan, want lopen is te ver, en als het goed is krijgen we ook via de community league van onze nieuwe community kaartjes voor de Scona Pool. De community league heeft geld en is nu hard aan de slag om een klimkei in de speeltuin te krijgen. In de winter is er een flinke skating rink op loopafstand. De kat van de overburen probeert iedere dag naar binnen te glippen, en kijkt me smartelijk en soms licht verwijtend aan als ik de deur voor zijn neus dichtgooi. Iets verderop zit een zwarte pers, die ondanks belletje, onlangs nog wel een vogel in zijn bek had. Veel verschillende vogels hebben we hier overigens nog niet ontdekt (misschien een verband met de perzische kat?). Net het hoekje om, tegenover het park, is een interessante combinatie winkels, een organic bakery (Buns & Roses), een obscuur Chinees restaurant, een beauty salon en een etablissement dat we nog helemaal niet thuis kunnen brengen, maar A. zag er allemaal mensen breien (?). En onze buurman heeft precies dezelfde rode Jeep als wij, maar dan in de limited version.

Verhuizen!

Wordt het ooit rustig? IJdele hoop, vermoed ik, met zo'n stel onrustige karakters bij elkaar. Het rommelt en het dondert in Edmonton. We hadden deze week onweer, en gisteren regende het de hele dag met flinke windstoten. Nu is het groener dan groen, en lijkt het op Nederland, maar we weten dat na drie dagen de scheuren in de bodem trekken, droogte ongenadig toeslaat en er een fireban uitgeroepen wordt. De afgelopen maand liep er ook een leger aan realtors in en uit ons oude witte, scheve, karakterhuis. Landlady L. wil accupunctuur (!) gaan studeren en heeft liquide middelen nodig.

Vaak duurde het niet langer dan 5 minuten. Soms keken de potentieel geinteresseerde nieuwe eigenaars ons aan met een blik van "hoe kunnen jullie hier wonen?" Anderen wilden vooral weten wat de size van de lot was ("platgooien, nieuwe mansion, grote garage"). De meeste mensen zien nu eenmaal niet de voordelen van een dagelijks leven in een vakantiehuisje. We dachten dat het lang zou duren, maar ineens ging het snel. Er was nog een akkefietje over de houtkachel. De chimneysweeper die een maand geleden tegen een bedrag van 140 dollars de chimney gesweept had, werd ingehuurd om de wettelijkheid van de constructie te beoordelen en tegen een nieuwe 140 dollars oordeelde hij de net door hem gesweepte chimney onwettig was. Te kort, en ook de kachel stond te dicht bij de muur, en zo was er nog een en ander. Maar dat alles stond de verkoop niet in de weg:

Ook wij handelden snel. Deze week stond onze handtekening alweer onder een ander wit, houten karakterhuisje. Wel ietsjes minder scheef.

Degelijkheid

Zitten die lui daar in een permanente identiteitscrisis???? Het lijkt erop, en dat terwijl er in retrospectief maar weinig zaken in het leven zo constant zijn als de parafernalia die onze identiteit definiëren, zoals daar zijn tijdelijke banen, oude huurhuizen en tiendehands vierkante auto's. Wat is de remedie? Ga naar de video & DVD shop rechttegenover Jakob's school en huur voor een weekje Eraserhead. Lijken onze kinderen op reptielen? Nee. Zit er een vrouw in onze verwarming? Nee. Staan onze haren rechtovereind? Nee, integendeel. Liepen bij ons eerste schoonouderbezoek armetierige kippenboutjes leeg op ons bord? Nee. Maar wat knaagt er dan? Auto is onlangs gerepareerd. Baan is voor een tijdje geregeld. Huis? Muizen zijn sinds mijn studententijd mijn huisdieren, en ook hier hebben ze me in grote getale gevonden. Op bepaalde dagen knabbelen ze aan de peilers van A's bestaan. En dan zijn zowel onze huisbazin als een paar muren ietwat uit het lood geslagen (zeker sinds de meteorietinslag hiernaast). Huis dus. Nu hebben we de afgelopen dagen zo'n 4 huizen van binnen en buiten bekeken, zo'n 10 van buiten 3D en 30 van binnen en buiten 2D. Het eerste huis was te groot, had lelijk behang, een rumoerige tuin en was toch best ver van Whyte Avenue en Save on Foods. Het tweede huis was te groot, had donker tapijt, een barst in het plafond en Lynchiaans pleisterwerk op de schouw (wel een mooie heel rustige tuin met de river Valley op 1 minuut). Het derde huis had licht tapijt, teveel hokjes en geen gastenverblijf, een tuin waar net de sprinkhanenplaag geheerst had en was toch ook net een paar blokjes te ver naar het zuiden. Het vierde huis was wel een soort van "character home" met een oude rookvleug bij binnentreden en een spaghettiwalm bij het openen van de keukenkastjes, de straat was mooi en groen maar in huis miste de wat grotere ruimte en het geriefelijke gastenverblijf (undeveloped basement?). Ieder keer waren we blij als we ons oude krakkemikkige tuinhekje opendeden, het leistenen paadje door de tuin namen, trapje opgingen naar het deck, de open-concept multifunctional space betraden, onze vingertoppen over de muren zonder behang lieten glijden, dansten over de oude hardwood floors, een wasje draaiden in de cosy basement, een riedel speelden op de piano of het vuurtje opporden in de houtkachel. Misschien moeten we de bouwinspecteur om een psychiatrisch rapport vragen en leren accepteren dat we een beetje uit het lood geslagen zijn met afgeknabbeld fundament.

Op sterk water

Vannacht zitten we diep onder water, tot onder de -30 °C. De winter is hier taai, maar wij en de vogeltjes, en hopelijk ook de waterleidingen zijn taaier. Ik zit hier een beetje in een ongewone broeikas (19 °C) vooral vanwege de waterwegen die verdacht kraken en ploppen. Een noodplan heb ik al in mijn hoofd, hopelijk hoeft die niet uitgevoerd te worden. Vanaf morgen wordt het zachter, en als Elma en Rebecca aangevlogen komen zou het zelfs -13 °C kunnen zijn, en houden zich de verijzingen aan de turbines hopelijk terug.

Omdat het zo warm is hier in het hol gunde ik me weer eens een klimatverwarmingskatastrophensurfuurtje. Als wij het meest waarschijnlijke scenario nemen, de BAU of business as usual, want wie geloofd dan echt de de bolediek de nodige en juiste acties zal ondernemen,of zelfs als zij het wilde, dat zij het zou kunnen, dat wij het zouden kunnen, ooit ... , nee, das flauwekul en wij weten het allemaal — i.e., dus, er wordt verder gegroeid als vanouds, dan zullen maar 5% de klimaatcatastrofe overleven (dit zijn conservatieve inschattingen van wetenschappers, geen huisgemaakte donkerdromen), en dan stelt zich de vraag hoe. Ook hierop heeft een van onze inventieve hersens (we'll fix it) al weer een antwoord, of natuurlijk een hele visie. Er moeten namelijk al nu, op een moment waar er nog net wat brandstof, materiaal, infrastructuur beschikbaar is zo snel mogelijk ijssteden, polar cities gebouwd worden (zie hier op deze serverfarm). De vraag is slechts wie er in mag, en ook hoe de verzorgingsproblemen op te lossen, want op de schrale boreale bodem zullen de tomaatjes niet goed groeien. Toch ook dit obstakel schuift meneer de ingenieur van tafel: men fokt nitrogen-fixing plants with the proper symbiotic microbes and mycorrhizal fungi. Tja, dat wordt het dan voor de kinderen of hun kinderen, in een plastic doos wonen en fungussla knabbelen. Geen reizen met de eerste liefde naar Italien, Florence, Venetië. Europa wordt zeker onbewoonbaar, Sibirie, noord Canada, Groenland, kaal en nuchter, en in het begin tenminste zeer drassig, een veenwoestijn, waarop je met je eerste liefde uitkijkt met een droom van wat? Nou, wij zijn al hier, wij staan al klaar, maar we dromen toch graag van Europa, van een oude, mooie, weelderige, bemoste Europa, dat ondergaan zal, set non manet actus peccati set statim transit.

En zal nu de huidige economische crisis misschien de BAU-voorspellingen overhoop gooien, ligt daar een laatste karige hoop, een geste van een machteloze god die zijn schepsels op die manier nog een keer, een laatste keer red, door een euvel het ander uitdrijft, en krijgen wij door de krimpende en kermende economieën, de wereldwijde werkloosheid, armoede, pest en pokken die er uit voort zullen kruichen, toch tenminste geen klimaatverwarming? Dit thema bewaar ik voor en andere avond, want naar het studeren van de mooie pagina peak oil heb ik er even genoeg van.

Volgens mijn wordenboek is overigens de 'klimaatverwarming' fout gespeld, hij kent slechts 'plintverwarming, je moet ook nooit te ver van huis denken, mens!

Huis

1. Een kast met veel vakjes oogt chaotisch maar zorgt voor overzicht: Van Alexanders programmeercollectie, relikwieen uit het oude land, fietsonderdelen, oplaadapparaten tot schoolschriftjes. Ieder vakje heeft een thema, maar vakjes en thema's wisselen dagelijks (Ik denk dat de familie een speciaal programma heeft opgezet om moeder's geest flexibel te houden, of misschien zelfs, maken). De kinderen hebben een speelhoek gebouwd van postpakketten, en ja, we hebben ook een B&D broodrooster waar bagels in passen, en de Becel zit hier in ronde kuipjes. Overigens is dit het kleinste formaat kuip dat er is, er zijn ook 5 kilo dozen.


2. Als een IKEA folder, alleen het wollige kleed en de zachtwuivende gordijnen missen nog. Ha, voor niente! De dracena was ten dode opgeschreven en probeer ik te reviven, de stoelen komen van een collega bij wie ze het parket ruineerden, en de tafel is een overtollig stuk van een andere collega. Het kacheltje is fraai maar is niet geheel veilig. Tzt komt er een nieuwe in; we zetten de landlady onder druk zodat dit voor gebeurd is voor de winter invalt. Zij maakt zich drukker over de vloer, wil er een nieuwe in laten leggen, maar wij denken "Prima zo, zo kunnen we in ieder geval lekker rocken."

3. Kon je uit de bovenstaande ramen springen, dan zou je landen op het "deck" beneden. Nu staat hier ons tuinsetje. Interessant detail is de wilde regenpijp; deze is zeker niet uniek. Dat is hier een fenomeen, ze kronkelen zich in de raarste bochten langs huis en door tuin, zijn ook vaak krom door struikelen (pas op als je met een bijl door de tuin loopt). Sinds de een of andere grote overstroming moet het water afgevoerd worden zodat het via de tuin wegloopt en niet de kelder in.


4. Vanaf onze eettafel kijken we uit op het bovendeck dat met een trapje in de tuin landt. Op het deck hebben we veel zon en wordt de was gedroogd. Doel is om dat de hele winter te doen, want de lucht is hier kurkdroog en ik heb altijd geleerd dat je in droge vrieskou perfect was kunt drogen (zie: het Handboek voor de Huisvrouw, dl 3 over Waschen en Droogen). Tja, in den vreemde houdt je vast aan oude tradities. In de verte de BBQ, zie ook Cela, de pop van Becky die de nacht, ontkleed, in de tuin heeft doorgebracht. De fietsen zijn verankerd aan het trapje, want iedereen waarschuwt ons voor fietsendiefstal. Eerlijk gezegd denk ik dat het niets is vergeleken bij Utrecht, maar dat zeg ik hier maar niet, het is al erg genoeg met de zedenloosheid in NL. Ik weet nog toen ik met openhangende mond op klaarlichte dag op een zaterdagmiddag midden op het Neude twee fietsendieven vrolijk zag wegfietsen op hun buit. Ik stond paf, zozeer dat ik 5 minuten niets anders deed dan met mond ophangen, wat me achteraf een heel slecht gevoel gaf. Daadkracht ontbrak ten enen male. Heb dat wel weer goed gemaakt door vele jaren later een dief van mijn eigen fiets, die net bezig was een hoekje verder het object te verpatsen voor 15 euro, toe te brullen dat dat mijn fiets was, en de fiets uit handen te grijpen.

5. Van de keuken door een gangetje zien we aan de linkerzijde de badkamer. Inclusief bad op pootjes (niet van porcelein, helaas, en een zilveren kraan in de vorm van een zwaan).









6. Aan de rechterzijde is de kinderkamer. Op de een of andere manier wil iedereen hier van zijn IKEA spullen af. Wij bouwen Bjorn, Lars, Hjavalt, Smorrebrot en Dnuk wel weer op. Het uitzicht is hier niet bijzonder fraai:
de muur van de buren (die wij overigens niet ontmoet hebben, maar waarmee Jakob en Rebecca al enige informatie uitgewisseld hebben).


7. Dan door naar de masterbedroom (hier weten ze nog waar ouders staan ten opzichte van hun kinderen) met een oude kachel die ws koolmonoxide uitademt, maar desondanks fraai oogt.



8. Aansluitend aan de kamer is een voorkamer, een eventuele werkruimte voor mij, als ik het te warm heb (haha!). Zie het uitzicht op de bouwplaats naast ons. Bij de eerste bezichtiging stond er nog een oud huis. Nu is het een kuil onder constructie. Dan is er nog een extra woon, slaap en badkamer in de kelder, en nog een stukje tuin aan de voorzijde.


9. Daaaaaaaaaaag! (vanuit de keuken)

Zo gaat het niet langer

De bezoekersaantallen van ons blog zijn dramatisch gedaald. Zo gaat het niet langer. Maar goed nieuws want zo hoeft het ook niet langer. Sinds een minuutje of 5 kan ik vanuit mijn rocking chair op de University Avenue de lezer weer bedienen van onze eerste stapjes in het nieuwe grote land, met een overdrachtsnelheid van 10Mb/sec.

Wat is er allemaal gebeurd? Jakob gaat nu al weer twee weken naar school, en is vandaag de trotse bezitter geworden van een zippered binder of was het een bindered zipper? Zijn wekelijkse programma bestaat uit Language Arts (met deze maand de focus op "voice"), Math ("number concepts" is het thema), Social Studies ("Stories and Histories of people in Alberta" af te sluiten met een zelfgeknutselde familietree), Health ("multiple intelligences"), Art ("facial features"), Science ("hearing and sounds"), Physical education, Music, French, Technology, en daarnaast hangen in het klaslokaal voor onze Jacky overal briefjes met daarop een Engels woord. Op het raam hangt bijv "window" en op het bord "whiteboard", hij wordt tevens ettelijke malen uit de klas geplukt voor een individuele benadering van zijn type 2 probleem. Elk "speciaal" kind hier krijgt een code; die van Jakob is dus 2. Nu ja, om een lang verhaal kort te maken: Jakob is lekker bezig. Ook alweer een viool + bijbehorende juf. Wij begeleiden hem hier op de piano, en op vrijdag springen de paardjes vrolijk rond op zwarte of witte veldjes. Becky brengt tijd door bij de Popsicles in het Early Learning Center van de UofA, lijkt na de eerste topdag toch wat moeite met de inburgering te hebben, en vertelt na een dag daycare smakelijk welke kinderen allemaal in welke hoek gezet zijn (punishment corner). Ze is doorgaans erg tevreden over de lokale kokkin, waarvan we de kunsten 'sochtends bij het wegbrengen al mogen opsnuiven, maar vindt vooral veel dingen raar. Maar we zetten door, hebben we afgesproken, en ze krijgt er binnenkort nog een extra dag bij, tbv de brainwash en het rare zo snel mogelijk gewoon te laten worden. Ook Becky heeft een indrukwekkend programma en beweegt zich van gym, naar craftscorner, naar sciencecorner, naar writingcorner, naar housecorner, naar builingblockscorner, naar buiten en weer naar binnen, en vooral lekker lined-up naar de bathroom. Alexander heeft na 5 dagen dagelijks bezoek aan de United Bicycles een fiets die zijn stoutste dromen, nee ieders stoutste droom, doet verbleken. Een verend gevaarte met rupsbanden. Zijn streven is om een van die bezienswaardigheden te worden die fietsend de winter doorgaan met mondkap voor en goggles op. Als het zover is, zal ik de wereld de foto hiervan zeker niet onthouden. Et moi? Ik sleep mijn fiets, zoals dat hier gaat, mijn kantoor in, heb ook zo'n grote UofA beker voor koffie waar je mee over de campus loopt, 8 sleutels en 2 kaarten en 3 codes om op elk gewenst moment achter mijn computer te kunnen kruipen, lunch met sushi of teriyaki, zamel mokken, vorken, kaasraspen, stoelen en tafels in uit de garage van elke willekeurige universiteitsmedewerker, heb mijzelf gedatablitzt, aangemeld voor een conferentie in Banff (die mn belangrijk lijkt te zijn mbt het uitzicht en wandelmogelijkheden), me opgewonden over de ICT policy, wel een privetelefoon bemachtigd, en spreek de enige werknemer in deze one-man-business vermanend toe wanneer er niet gewerkt wordt. Als familie zijn we lid geworden van de Community League, dat ons het recht geeft op 40 public swims om de hoek en vrij schaatsen. In theorie zou ik degene in dit gezin moeten zijn die het beste kan schaatsen, ik vrees voor de praktijk. Overigens ligt er nog steeds geen ijs, en ben ik nu op de kop af 1,5 maand geheelonthouder.

(N.B. Morgen volgen foto's mogelijk film van onze omgeving)

Druk druk druk

Om maar even een Nederlandse dwarsstraat te gebruiken. We hebben ons al vaak afgevraagd wat het eigenlijk betekent. Wij denken: Lekker heen en weer rennen, hier effe bellen, daar effe beppen, overal net aangekomen dan de hieltjes weer gelicht, maar o zo tevreden daarmee. En wat te denken van de bekende Nederlandse meevaller. Wisten jullie dat die in Duitsland gewoon niet bestaat. Daar valt niets mee.

Genoeg gebabbeld. De komende dagen, weken, zijn we mogelijk uit de lucht. Onze high speed extreme internet aansluiting heeft danige vertraging. Ik denk dat ze de kabels nog moeten leggen. We hebben dus thuis even geen internet, en zijn afhankelijk van Sally's basement, internetcafe's en der Uni (nee die Uni, vertelt mijn Duitse informant me net).

Even een snelle update, waar staan we in het leven? Vanochtend hebben we een fiets voor Jakob aangeschaft in Edmonton Oost, via Kijiji (de Marktplaats van Noord Amerika), daarna de code van ons zwaar beveiligde - als je aanbelt dan zien we je lekker binnen via de camera - nieuwe huis ontvangen en even alles gechecked met de huisbazin, haar zoon en dochtertje. Toen gemeten hoe groot onze eettafel zou kunnen zijn, en naar de IKEA. Daar de obligate zalm naar binnen gewerkt, kar in de handen en rennen, beslissen, inladen. We kunnen nu eten en slapen en de kleren ophangen. Uitladen in nieuwe huisje, dan naar de basement (zijn we nu), spullen hier halen, en misschien vanavond nog het achterzitje voor Becky in Edmonton Zuid ophalen.

Voor foto's vandaag geen tijd. Morgen gaat Jakob alweer naar school, en ik aan het werk. Tussendoor nog even bij de immigratiedienst doorgeven dat ik geen antropologie doe, anders zetten ze me nog het land uit wegens valsheid in geschrifte.

NB. De foto is er later opgeplaatst en bewijst dat fietstoeltje gelukt is.

Vers van de pers

Morgen, ijs en weder dienende, gaan we om de tafel om het contract rond te krijgen. Het object: loopafstand van de universiteit in een lommerrijke laan, oud voor Edmontoonse begrippen, wilde tuin, openslaande deuren, veranda, houten vloer, een developed basement incl extra badkamer voor gasten (komt allen! het klimaat is geweldig en aan de overzijde kun je een helling afskieen), huisdieren toegestaan, licht, met haard en tegenover een enorm grasveld met speeltuin. Alla, het is niet zo groot en er is geen garage. Ook werpt de linde geen schaduwen op gordijnen die opbollen in de avondzon. Maar het kan hier ook zonder garage, vertelden onze twee tijdelijke buurvrouwen (die ons vanavond van twee kanten belaagden, de een met als dekmantel een plantengieter kwam van achteren en de ander, heel onschuldig, kwam buitenom met een kommetje om de frambozen in de doen). Bovendien kun je ook, in geval van nood, een tent voor je auto kopen. Gisteravond nog in de zevende hemel door het bezoek aan het kleine, charmante huisje van de Chinese familie - kwamen vandaag nog, heel vriendelijk, Alexander's bril brengen - in McKernan. En blij omdat we vanochtend hoorden dat we het konden krijgen. Want zo gaat het hier: je vult een "application form" in, en als je antecedenten ok zijn en je een vertrouwwekkende huurder bent, dan maak je een kans. Een aantal uur later was McKernan gezakt en stond Queen Alexandra op 1 en nog wat later stonden Queen Alexandra en Parkview op een gedeelde eerste plaats en was McKernan gezakt naar 2. En dat terwijl ik mezelf twee dagen geleden al helemaal ingericht had in de Vinex locatie met 3 badkamers. Je ziet, flexibility is my middle name. Heel goed voor ons zelfvertrouwen hier, en het vertrouwen in onze kinderen, die er een sport van maakten om het door ons toegekende predicaat "well behaved" te ondermijnen door na de gebruikelijke gil- en renpartij, op de bank te zakken en dan de uitgebreide WC test te doen ("mama, ik moet plassen"), was dat elk van de potentiele verhuurders ons op plaats 1 had gezet. Wij zijn gewild, wie had dat gedacht! Vol goede moed en met open vizier trekken we ten strijde naar challenge nr. 2: in 30 dagen ons Canadese rijbewijs halen.

Mit dem Raster im Kopf

Langsam lernen wir Edmonton besser kennen. Gestern stießen wir in der Bonnie Doon shopping mall zum ersten mal auf die sinistren, unterirdischen Facetten unserer neuen Heimatstadt: Rabbit Hopping. Mitten im food court hatten dicke Kinder in Turnschuhen unter Leitung von Mutter Bunny im grauen Trainingsanzug einen Hürdenparcours für Kaninchen aufgebaut. Die Tierchen hoppelten verwirrt über eine abgezäunte rosarote Weichkunststoffbahn (ca 3 x 2 m) und stießen mit dem Näschen die Hölzchen von den Hürden; einmal sprang eines zufällig doch hinüber, danach musste es leider mal, was einen Tissuegroßeinsatz auslöste. Gesponsort natürlich durch die korrupte Tierfutterindustrie. Hat die jemals zum besseren der Menschheit irgendetwas beigetragen? Nein!

Heute aber sind wir selbst die Kaninchen, die Weichkunststoffbahn ist das Raster der Edmontonschen streets und avenues und die Hürde ist der Mietvertrag. 4 Häuser haben wir heute von innen gesehen, 4 extra von außen. Das Raster brennt im Kopf. Eigentlich is das System ganz einfach. Streets verlaufen von Süden nach Norden, avenues von Osten nach Westen, aufsteigend numeriert. Die Hausnummer in einer street begint mit der Nummer der avenue und umgekehrt die in einer avenue mit der Nummer einer street, danach folgen immer zwei Ziffern.

Hätten wir das gestern gewußt, hätten wir unsere zweite Hausbesichtigung garnicht erst abgesprochen, es war nämlich die Adresse 1106 43A avenue. Das ist in der Nähe von Ecke 11 street und 43A avenue, ganz im Osten der Stadt also, wo die Nummerierung begint. Google maps (und wir Google-Gläubigen glaubten es) hatte allerdings gedacht Ecke 110 street und 43A avenue. Ganz in der Nähe der Universität, die sich ungefähr zwischen 86 und 82 avenue und 100 und 90 street befindet, mitten in der Stadt, unter dem grossen Knick des Saskatchewan, der Riesenschlange die das Raster ohne Rücksicht auf rechte Winkel in zwei Hälften teilt.

Als wir da zum verabredeten Zeitpunkt ankamen, konnten wir das Haus nicht finden, und begriffen erst langsam die Bedeutung der Hausnummern, wodurch sich das Raster in unseren Köpfen entfaltete, so wie der Himmel im Geist eines Kindes expandiert, das zum ersten Mal hört und begreift, dass sich die Erde um die Sonne dreht - um dieselben alten Köpfe dann aufzufüllen wie ein nasses Handtuch, dass man in eine Plastiktasche stopft. Keine Google-maps meer schworen wir uns und riefen zerknirscht Garry an, um ihm abzusagen. Er war umsonst an seinem long holiday weekend bis nach Wildroses gefahren. Wir aber waren in Greenfields gelandet, einer sehr schönen Gegend mit großen Grundstücken. Wir hatten uns zu früh gefreut.

Heute abend besprechen wir die Ernte des Tages. Wir haben nun 3 Möglichkeiten: das Haus de Koreaner auf Hilarious drive, groß, neu, aber in der Nähe einer leicht summendend Trafostation, das Haus direkt unter Whitemud, der großen Statdsautobahn, mit Himbeeren im Garten, viel Licht, und gut gelegen, und das kleine, alte Häuschen in McKernan, noch besser gelegen, mit etwas verwildertem Garten und veralteten Badezimmern (überall keine Haustiere). Wir haben morgen nog zwei Termine, vielleicht 4, unter anderem in Parkview, Canora, Lumberten und Queen Alexandria.

Die Liste der abzuwägenden Parameter:

• Preis
  
• Größe
  
• pets Ja/Nein, Hund?
  
• Abstand zu Uni, Centrum, auch Anbindung, Staugefahr, mit dem Fahrrad zu schaffen
  
• Garten (vorne, hinten, groß, klein, alte Bäume, kahl, eigener Rasenmäher nötig?)
  
• good neighbourhood
  
• Stil, Einrichtung
  
• Teppich- oder Holzboden, Zustand des Teppichs
  
• Isolierung
  
• Allgemeiner Zustand
  
• Nähe zu ravine, Park, Spielplatz, Fußballfeld
  
• Abstand zu großer Straße (Feinstaub, min 1k)
  
• Helligkeit
  
• Geruch
  
• Kinderfreundlichkeit
  
• Schulen in der Nähe, am besten german bilingualism
• Küche
• Raum für Gäste
• Genug Plats für die Kinder, so dass sie im Winter nicht claustrophob werden
  

Und so geht es weiter bis die Kinder sich endlich im Bürgerkrieg gegen uns erheben. Wie lange lässt sich der schwelende Aufruhr noch mit Wassereis dämpfen?

Wie zijn wij?

Het hebben van een werkvergunnning, een social security nummer en een goede ziektenkostenverzekering zijn noodzakelijke ingredienten van onze nieuwe identiteit. Het is echter niets vergeleken bij het vergaren, of liever verkiezen, van de mogelijke ingredienten. De eerste problemen begonnen al gisteren in de Safeways: 1 soort melk meer dan in Nederland. Geen 3 (mager, halfvol en vol) maar 4 (0% vet, 1%vet, 2%vet of 3%vet). Na 10 minuten staren, labels lezen en wikken en wegen, besluit ik dat dit te gek is, en doe een wilde greep. Uiteindelijk, als we de kar legen bij de kassa, blijkt dat zowel Alexander als ik een behoudende keuze hebben gemaakt en ons vastgehouden hebben aan het predicaat "organic" en een minimale toevoeging van suiker, zout en smaakversterker.

Na melk volgen huizen (morgen de auto, overmorgen de school, overovermorgen nieuwe sokken voor Jakob). In de ochtend richting Parkview, waar een bungalow op ons wacht ("Wow what a gem!"). De buurt, die in de buurt van de universiteit ligt, maar aan de andere kant van de Sasketchwan, is mooi. Groen, rustig met ruime bungalow-stijl huizen en ruime wegen. Het huis ligt recht tegenover een grote basisschool, en een grote speeltuin is in aanbouw. Het huis zelf is echter, eerlijk toegegeven, allesbehalve een gem. De indeling onhandig, vieze vlekken op het tapijt in de kinderkamer ("Is hier een moord gepleegd?"), een hot tub in de tuin die eigenlijk niet zo heet wordt, een "developed basement" dat Fritzl toch echt beter voor elkaar had, en een oude rooklucht ("they were supposed to be non-smokers ..."). De eigenaar hoopt voor zijn vertrek naar de Olympische Spelen in China, waar hij bij het hardlopen gokt op een plaats bij de eerste 10, de zaak rond te krijgen, maar niet met ons!

Bij de Rogers een nieuwe sim-kaart voor Alexander's mobiel, zodat we, al bellend, nieuwe afspraken kunnen maken.

In de middag naar het zuidzuidwesten van de stad waar we een volgend huis bekijken in de wijk Riverbend. Volstrekt tegenovergesteld. Het huis is enorm, licht, keurig met wel 3 badkamers, boven aangrenzende slaapkamers voor iedereen, een werkkamer en een riant gastenverblijf. In de omgeving missen de oude grote bomen van het "centrum"; het is een soort Vinex locatie, maar misschien is dat juist wat we nu moeten hebben. De droom van het oudere grote huis in perfecte staat in het centrum met grote tuin omgeven door wilde natuur moet ik ook hier opgeven, maar misschien is dat, gegeven het aantal bijvoeglijke naamwoorden en bijvoeglijke bepalingen, ook niet zo raar. Wie wij zijn? Een paar communicerende vaten vol tegenstrijdigheden.

Maandag

Naar 2 keer in Lunetten de containers te hebben gevuld is het huis om 19.23 eindelijk leeg! Hoera! Hebben wij hier ooit gewoond? Hebben wij hier ooit gezeten of gelegen of gehupst op de bank, kijkend naar de Sopranos of de visjes, middagslaapje doend, boeken schrijvend, wijn drinkend, pratend, spelend, bij de schijn van het banklampje, verscholen achter de luxaflex voor de glurende Habari buren, hebben wij hier ooit de muren geschilderd om een leven voor te bereiden tussen deze muren, hebben wij hier Rebecca gemaakt en geboren? Vandaag was het slechts een verzameling van obstakels, - afval, gaten, rommel, dozen, kasten, ... het zal even duren tot wij er met de nodige en gepaste gevoelens naar kunnen kijken.

De kar

De kar heeft mij eerst naar Utrecht Lunetten gebracht, toen de piano, toen mij naar Utrecht Jutfaseweg, en de piano naar Zutphen, toen haalde de kar Alexander op uit Goettingen en bracht hem naar Utrecht Centaurusdreef, daarna bracht de kar ons minus Rebecca naar Utrecht JvR en vanochtend, toen de kar ons allemaal plus Rebecca op moest halen, was de maat vol. We stonden in de startblokken, na een heilzame nacht op een normaal bed in een gevuld huis met dikke koelkast en zachte stoelen, maar helaas: we misten 6 polen aan de ene kant en hadden er 6 teveel aan de andere. En weer was er een buurman die ons redde, getuige de foto, met zijn 7-naar-13 adapter. Uiteindelijk zijn we vierkoppig (opa, Alexander, Jakob en ik) afgetaaid met vrolijk snorrende motor en een leeg karretje erachter, om nog net op tijd in Utrecht aan te komen, waar Marti alweer met plamuurmes klaarstond. Oom Eten, Alibali en Anou op de weg van Groningen naar Den Haag nog even tussenstopten om de puinhopen te bekijken, een balletje te trappen en bij Parkzicht koek en zopie te nuttigen. Zij net terug uit Down Under, wij op weg naar de eeuwige ijsvelden. Maar ze komen langs, op hun snowboard, want Anou kan al bijna de bocht maken. Laatste loodjes, en op de terugweg met volle kar nog de voorlopige laatste brownies van buuv Karen.

Aje to!

Vandaag had Jakob zijn afscheidsfeestje op school. Nadat we hem met 25 gummivisjes aan soepstengels afgeleverd hadden, gingen Alexander en Rebecca naar de gipskamer van het Diakonessenziekenhuis, waar Rebecca de gipsmeesters om haar vinger wikkelde met haar kennis van de Engelse kleurwoorden terwijl Jakob op school Buurman & Buurman keek met zijn maatjes. Toen moest Jakob alweer gehaald worden voor zijn middagsbroodje dat hij ditmaal thuis wilde nuttigen. Papa schroeft een beetje, pakt een paar dozen in, daar moet Jakob al weer naar school. Dat gedaan struikelt paps een paar dozen later op de muziekstandaard. Maar Jakob geeft toch concert op school, en dat zonder muziek en standaard? Met muziek en standaard op de fiets weer naar school. Daar stond Jakob net met viool in aanslag midden in de klas, net op tijd dus! Naar school ging Jakob bij Luca spelen, toen kwam Marti, toen werd Jakob weer teruggebracht door Luca's moeder, toen ging Elma naar Nada, toen ging Marti, toen kwam Elma weer terug, toen aten wij goulashsoep, maar toen belde Maartje, toen bestelde ik 3 pizza's, Vulkano, Gorgonzola rucola, Pesto mozarella, toen belde Maartje dat de bus niet reed wegens zomerdienstregeling, toen ging ik Werner en Maartje halen op station, toen was de stad afgesloten, toen moesten wij via Ring en Waterlinieweg terugrijden naar huis, toen was de pizza koud, toen dronken wij tussen twee of drie flessen wijn op, zittend op harde houten stoelen, toen koos Elma voor Prada, toen smeerden Werner en Maartje hem laat in de nacht, toen gingen wij weer liggen op onze matjes tussen de reuzenkoffers.

Een geboorte en vele losse eindjes

In de vroege ochtend is Baby P te A geboren. Terwijl te A de wereld even stil stond, draaide die te U gewoon verder. Jakob had een afscheidsijsje met Hein. Het dressoir van Grossmutter paste niet door het trapgat en is vervolgens met de decoupeerzaag van de Primera's verkleind (!). Ook de ridderkast bleek geen must voor de mannen van de ARM en reisde in een mum van tijd af naar zijn laatste bestemming. Nog 24 snoepdolfijnen, kikkers en krokodillen doorspiest met een satehstokje, aan dropveters geregen die, op hun beurt, weer aan soepstengels geknoopt waren. Nog eventjes een gegrild kippetje halen en dan vertrek ik naar De Parade, om de oudsten mijner vriendinnen te treffen, diegenen die ik al meer dan de helft van mijn leven ken.

Professor Balamousa brengt heel veel tederheid aan

Een blik op de deur van ons voormalige kleinste kamertje waar hoop, hulp en hoogmoed verenigd zijn. Hoe kun je 100% garantie bieden als de kans op mislukking een slordige 99% is? Net te laat ontdekte ik een collega op het internet, toen Mr Nori, Prof Ali en hun 50 medemeneren en professoren in de prullenbak lagen. Jan, nog bedankt voor de mooie exemplaren uit New York (including references). Het mocht niet baten. Mr Mama heeft het overleefd, die hangt nog als laatste reddingsboei voor mijn collega's die hun dissertaties moeten schrijven op het prikbord van kamer 441.

Flying office verhuisd

Ons bureau stelde vroeger al niet veel voor: in een houten doosje zaten enveloppen, postzegels en e-identifier. In noodgevallen kwamen laptops en printers uit de kast, werd alles op de eetkamertafel gearrangeerd en dan kon een brief geschreven worden. Maar nu, dat op het nippertje nog wetenschappelijke boeken geproduceerd moeten worden, hoewel er bijna geen tafel, lamp of stoel meer in huis is, is het flying office op het laatste overlevende matrasje geland. Tot ochtends om 1 of 2 uur wordt hier elke nacht gewerkt in een roes van slapeloosheid, waar de influisteringen van de mevrouw in de verwarming dan soms oppermachtig worden tussen de schaduwen van verhuisdozen, losgerukte meubels en zwerfsores.

Playmobil blues

Het wipwapt tussen Amsterdam en Utrecht. Een tijdje geleden hebben we mijn werkkamer in Amsterdam leeggehaald en de inhoud naar Utrecht gebracht, en vandaag is er weer een pakketje spullen van Utrecht naar de Hagars in Amsterdam gegaan, de nieuwe baasjes van de boekenkast (zie foto). Vandaag hebben ook de playmobilmannetjes die Jakob's kamer rijendik met geweren op scherp richting deur verdedigden, het onderspit moeten delven. In vier stapels werden ze verdeeld: (1) direct mee, (2) in pakketje verstuurd, (3) naar oma Zutphen, (4) mee met de mannen van het grofvuil (degenen zonder armen of hoofden). Van Paradisio tot Inferno, het is maar net aan welke kant van de wipwap je zit.