Rupert rainbow

Op de boot leggen we ons eerst maar eens comfortabel neer op de lounge banken tot de cafetaria opengaat voor koffie en ontbijt. Daar ontdekken we dat Moostache Joe met ons meereist, een gezelschap van 50 senioren, en een enorm gesnater in de ontbijtzaal. Er is nog een kleine catastrofe, wanneer de mosterd bijgevuld moet worden, en de medewerker - op leeftijd - niet weet hoe dat moet. Verder verloopt de reis vlekkeloos. Bij de douane nog wat gedoe rond onze bearspray, die we uit een van de onderste koffers moeten opdiepen (terwijl de achterklep nog steeds niet opengaat), maar dan rijden we toch echt als vakantiegangers zonder werkvergunning Canada in. Het is een raar gevoel. Veel tijd hebben we niet om hierover in overpeinzing te vervallen want we moeten 1) achterklep open krijgen, 2) internet checken voor updates betreffende onze geplande kayaktrip, 3) een enorme lijst boodschappen inslaan voor deze zelfde kayaktrip: 12 maaltijden voor 9 personen moeten we koken. Is er nog tijd voor kayaken, vragen we ons bezorgd af? De boodschappen lukken, de achterklep niet, en alles (kinderen, koffers, proviand) past net in de Jeep. We zetten kamp op bij onze oude vertrouwde kampeerplek in Prince Rupert, en zien daar de mooiste regenboog die we ooit gezien hebben. Lange leve Rupert in the Rain.

Ketchikan rain V (fireworks)

Aanvankelijk worden we overmand door wanhoop. Na een half uur staren naar de grijze bekleding van het dak van de Jeep en de neerslaande regen tegen de buitenkant van het raam vormt zich het begin van een plannetje. Wat nou als ... ? Misschien het beste wat we kunnen doen ... Even naar de Safeways en dan ... ?

Een uurtje later hebben we een shelter ingenomen bij Warden Lake in het Tongass Forest, waar we onze eerste ochtend in Alaska weggeregend zijn, schaakspel op tafel, marshmellows aan stokken en hout, vers gehakt, huizenhoog opgestapeld. Hier gaan we de volgende uren zitten. Het regent. Ik pak mijn Weir of Hermiston (1896) van Stevenson, op de een of andere manier bijzonder passend bij ons, hier, in deze hut.

Als het donker is, stoppen er ineens een paar auto's. Locals, zoveel is ons duidelijk. Het blijkt de lokale jeugd te zijn die deze plek, tussen bergen over het water, uitverkoren heeft voor hun fourth-of-July-vuurwerk. Lokale jeugd deinst nergens voor terug en vuurpijlen worden zo uit het handje gelanceerd. Onze hut, onze shelter, onze bunker, is omgeven door rook, kruitlucht, gillende keukenmeiden en knallers.

Af en toe rennen we, tussen de knallen en flitsen door, naar de Jeep om iets op te halen of weg te brengen. Bij een van deze tochtjes lukt het me niet om de achterklep open te krijgen. Morgen bij daglicht maar eens beter kijken. Een paar uurtjes later is het zover en rijden we de boot op en varen dan, als toeristen ditmaal, weer naar Canada.

Het begon vrijdag en was deze ochtend klaar

Iedere winter is weer anders. De eerste winter begon best laat, en was best koud. De tweede winter begon wat vroeger, stopte vroeger, en was mild. Eigenlijk hadden we amper het idee dat er een winter was geweest. Deze winter begon vroeg, is koud en er valt meer sneeuw dan ooit. Dit weekend was het weer feest, want het zou vrijdag beginnen met sneeuwen en zondag in de loop van de ochtend ophouden. Bij de Duitse bakker op vrijdagochtend moesten brood en pretzels uit de vriezer aangerukt worden, omdat - hoewel ze het graag anders doen voorkomen - toch ook de meeste Canadians het liefst vanuit hun woonkamer naar de sneeuw kijken. Het sneeuwde en het sneeuwde. We bekeken zaterdag het AMA road report en besloten dat Rebecca's logeerpartijtje in het belendende dorpje Spruce Grove beter maar niet door kon gaan. Op de AMA webcams zagen we dat de highway die kan op in een witte waas gehuld was. Wel besloten we naar de eerste skilessen van het jaar te gaan, in Edmonton zelf. Skilessen gaan altijd door, tenzij het kouder is dan -30 of de sneeuw gesmolten is. Glibberend in de Jeep, 4WD aan, met de camera in de hand, konden we de volgende reeks typerende Edmontoonse landschappen vastleggen:

En dan ... kaboem

Via de 138 rijden we door de dorpjes aan de St. Lawrence River. Bloemenperkjes, plantenbakken, kerken en boulangeries. Hier in Quebec zijn dorpjes ook meer dorpjes in de Europese zin, en geen trailerparken zoals in Alberta, maar de bewegwijzering is beroerd en we rijden op intuitie naar Old Quebec.

In het donker vinden we onze camping municipale in Beauport. De volgende ochtend doen we een poging om de Chute van Montmorency te bekijken, maar bij het draaien op de parkeerplaats voelen en horen we een klap. Platte band. J & R vinden dit een prima programmapunt, in tegenstelling tot hun vader.

Als later in Quebec de tijdelijke band voor een echte verwisseld wordt, zien we onze eerste zwarte eekhoorn, bewandelen we de stadsmuur en de Plains of Abraham. Alles draait hier om de strijd tussen de Fransen en Engelsen, en het ontstaan van Canada. Laat in de middag rijden we verder naar de volgende camping municipale in Riviere du Loup.

Pride Parade

Om 5 uur in de ochtend belt de taxi aan en laadt ons + 5 stuks bagage in. De chauffeur rijdt knikkebollend naar het vliegveld. We stappen in, landen in Winnipeg, stijgen weer op en in Montreal weer uit. De bagage blijkt in de huurauto - een zogenaamde cop car - te passen, en there we go! Montreal binnen rijden is als een Belgische stad binnen rijden. Bruggen staan op instorten, wegen slingeren boven en onder elkaar door, en de bouwcommissie heeft meestal meerdere oogjes toegeknepen. Rijden in Montreal is (vandaag?) als navigeren in een computerspel. Is de ene hindernis genomen, doemt de andere op. Eenrichtingsverkeer, wegwerkzaamheden en als klap op de vuurpijl: de Pride Parade (voor een impressie: hier). We storten onze cop car tussen de mannen in hotpants, alwaar we ons hotel en W & M, de kosmopolieten die via Belgrado en New York aangekomen zijn, aantreffen. Mission accomplished.

Walleye

In de ochtend gaan we op zoek naar de beheerder van de camping om onze 3 dollar te voldoen, maar we vinden alleen de man, met zijn truck, die 30 jaar geleden de minigolfbaan aangelegd heeft en deze nu moet repareren (maar niet weet hoe). Hij rijdt nog even de omgeving rond op zoek naar de beheerder, maar vindt ook niets. Stelt voor dat wij achter hem aanrijden voor een ruimere blik in de omgeving, maar bedenkt zich 5 minuten later in het besef dat de verhouding tussen inspanning en kosten van de overnachting een beetje buitenproportioneel wordt. Hij wenst ons een goede reis.

Hoe dieper in Saskatchewan, hoe geler de koolzaadvelden. Af en toe steekt een Russisch-orthodox kerkje de kop op, in dorpjes met veelzeggende namen als Krydor. We passeren Prince Albert stad, kopen nieuwe hotdogs, vinden nieuwe plastic eierdoosjes, steken de rivier de Saskatchewan over, en rijden langs Prince Albert National Park. Koolzaad maakt plaats voor boom, en asfalt wordt een weg met zand en steen. De dichtheid van Indianen reserves neemt toe. Om van La Ronge naar Missinipe te komen, hobbelen we 76 kilometer noordwaarts met links, rechts, voor en achter naaldbomen, op de voorruit platte muggen, en achter ons een stofwolk.

Missinipe is het Cree woord voor 'grote rivier' en de naam die de lokale Cree indianen aan de Churchill River hebben gegeven. Mississippi, de zuidelijke nicht, is het Ojibwe of Chippewa woord voor 'grote rivier'. Net voor Missinipe en het Otter Lake, steekt een ware otter de weg over. Als we aan het einde van de middag aankomen in Missinipe, kennis gemaakt hebben met de outfitter en onze gids, tent opgezet hebben, hotdogs achter de kiezen, komt een overbuurman aangewandeld met een bord vol Walleye ofwel Breekbekbaars. Noch van de lichtreflecterende ogen noch van zijn brede bek zien we wat, want dit exemplaar is in stukjes verdeeld en knapperig gefrituurd. Deze middag gevangen, en of we ook wat willen proberen?

Ontmoeting in Banff

Met een hele grote huurauto komen de vrienden uit Den Haag van Vancouver naar Banff. Wij komen in onze oude Jeep van Edmonton aangereden en we ontmoeten elkaar bij appartement nr xxx van het Hidden Ridge Resort. Gek genoeg lukt het ook nog. Het zijn de dagen van de laatste sneeuw in Banff.



In Edmonton is dit de 'bruine tijd', maar hier zijn allerlei kleuren.

En we maken kennis met een bedreigde dierensoort, die alleen maar hier, in de Banff Springs, kan leven, de Banff Springs Snail.

Bronstige bokken

Na de havermout rijden we even langs het visitor center ter orientering en om de huidige condities te peilen, altijd belangrijk in de bergen. Het plan is om vandaag de Bald Hills aan te pakken, een tocht waaraan we ons voorheen nog niet gewaagd hebben omdat we - ik zal het eerlijk bekennen - te bang waren. Een berenvakantie verder, gewapend met bearspray en met tante M erbij, durven we het aan. Bijna zitten we allemaal in de auto als Jakob onze aandacht vestigt op een groen plasje onder de auto. Arghhh! We herinneren ons allemaal levendig de koelvloeistof een maandje geleden. Omdat we al onze gratis towing bij de AMA, de Canadese wegenwacht, opgemaakt hebben en we niet ergens op de berg stuck willen komen te zitten, besluiten we zo snel mogelijk naar de dichtst bijzijnde garage te gaan. Met een uurtje zou de diagnose gesteld moeten zijn. In de tussentijd lopen wij naar de Athabasca,




steken de brug over, verbazen ons weer over de waanzinnige kleur van het water,


en lopen naar Old Fort Point, dat ons een mooi uitzicht over de vallei van de Athabasca geeft. Onderweg trekt de lucht open en tante M de pijpen uit.

Bij terugkomst blijkt dat de monteur voor de vorm een lampje vervangen heeft, want er is niets aan de hand. Met de ogen op de warmtemeter rijden we vervolgens naar Malign Lake, alwaar we beginnen aan Opal Hills Loop. Een jong mule deer slaat ons gade.

De klim gaat van 1770 meter tot 2160 meter via een steil pad door het bos. De eens opengetrokken lucht trekt weer dicht, Het wordt grijzer en grijzer en dan vallen, tot de hysterische vreugde van Jakob, de eerste verdwaalde sneeuwvolkjes. De loop redden we niet, dat wordt Rebecca te gortig, en na de meadow waar we nog een beetje uitzicht hebben, dalen we weer af en onmoeten nog een paar eigenwijze Grey Jays en wederom het jonge mule deer, op precies dezelfde plek als op de heenweg.

Inmiddels heeft het weer gure vormen aangenomen en als we beneden zijn is het ook echt voldoende geweest voor vandaag. Net voor we Jasper weer inrijden, blijkt dat de Wapiti weer bezig zijn. Bok A - we denken de baas - jaagt een andere bok, B, weg. Dat gaat zo. Bok A graast een beetje, langzaam in de richting van Bok B, tot hij Bok B dicht genaderd is. Dan houdt Bok A de kop scheef om zijn gewei in de goede positie te brengen en haakt zijn gewei in dat van Bok B. Dan duwen en trekken ze een beetje heen en weer en neemt Bok B na een paar minuten afstand en loopt een paar meter verderop. Bok A graast weer verder, alsof hij Bok B niet ziet, maar komt toch weer uit bij Bok B, etcetera etcetera. Volkomen ongestoord voeren ze dit spel op, terwijl de mensen om hen heen druk met hun telezoommacrolenzen het ene plaatje na het andere knippen.


Om de dag af te sluiten eten we sushi, sashimi en tempura bij de Japanner. Erbij een speciale sake van de sakekaart, koud gedronken.

Errands, huis, klimmen

Nadat huisbasin L gisteren onze douche afgebroken had bleek er een rare geur in te zitten. Alles in alles leed dit ertoe dat zij, zittend in de badkamer, voor een hoop tegels, en kijkend in een gat in de muur, toch maar aanvaarde dat ze morgen haarezelf bankroet moest laten verklaren, waardoor ze allebei haar huizen zou verliezen en haar net nieuw geleaste auto. Goed, dat wilden wij niet echt weten, wij noemen dat de catastrofistische karakter, maar wij probeerden natuurlijk haar een beetje te berusten en rieden aan eerst maar alles rustig te bedenken.

Vanochtend toen Bex en ik net terug fietsten van de bieb, ging weer het telefoon, de 20ste keer in de laatste 2 dagen, maar men had zich hersteld, geen bancrupcy, het huis moet gewoon helemaal opgeknapt worden, voor haar de enige optie. Dus er zal deze zomer hier van alles gebeuren, maar de kans dat wij er uitkomen deze zelfde zomer is gelijk nul. Vanmiddag zou de flood specialist komen, die zou het badkamerfiasko evalueren, en eventueel bespuiten met het nodige rotspul. Ik heb hemzelf later niet gezien, maar wel zijn werk geroken en zijn rapport gelezen, het blijkt allemaal OK. Eigenlijk is hier in Canada alles altijd OK, ook denken wij dat het heel erg is. Ze zijn toch anders dan wij, de Canadezen, of wij anders dan hun.


Nauw, wij gingen op pad om auto te wassen en een plank te laten zagen bij de eeuwige Home Depot, voor achter in de auto zo dat we meer kunnen inladen voor de vakantie, de achterbank is namelijk een beetje laag. Na dat gelukt is uitgebreid auto wassen, het eerste keer sinds de winter, het zout moet er toch eens van af: presoak soap, soap, wax, rinse. Even een aardappelsoep koken (op wens van Rebecca!), lekker met selderij, en, in plaats van zure room, wegens het cholesterol, met zachte tofu, bleek later fenomenaal lekker te zijn. Vervolgens stond klimmen op het programma. Wij zeiden dag tegen L, die net de badkamer met een microbenvernietigende scrub te lijf ging, en fietsten weer eens naar de butterdome.

Helaas, bij de donnerdrommel, de klimmuur was, hoewel alle openingstijden op t-net eerst gecheckt, gesloten, er had zich vandaag een acuut personeelstekort voorgedaan. Becky naam het zonder verbazing, gelassen, op en rende gewoon 2 rondjes op de tartan baan aldaar, keihard, haar wapperend enz. Djonge, djonge! Goed, dacht ik, als ze zoveel energie over heeft, gaan we dan maar naar Vertically inclined inc.


Toen we in onze nu glimmende Jeep op hun parkeerplaats rolden bleek het open en rustig te zijn. Ik moest eerst even weer een klimtest doen, maar daar ben ik nu goed in, dus dat was zo afgedaan. Dan ging Rrr in de gordel, en hops. Er zijn daar twee etages klimgrepen, met boulder grot, turnringen, stuiterballen. Wij maakten eerst rondjes, omhoog, via de grot naar beneden, even paar grepen aanpakken, weer onhoog, door de grot ... Ik dacht al, dat wordt nix, ze is te moe, het is te laat. Wij zaten ondertussen op 18.00, en het meisken had al de rondjes in de butterdome plus heel veel stoeien met K, het dochtertje van de huisbasin, er opzitten. Maar Rrr lief heeft speciale reserves, zoals een kameel, allen heb ik de bult nog niet kunnen vinden. Ze werd uiteindelijk toch echt warm voor het klimmen, en dan ging ze de muren omhoog, met een energie die ik niet meer kon begrijpen. Ze hing daar boven mijn hoofd in de zeilen, lachend heen en weer bungelend. Wil je naar beneden?! Nee, nee!! Ik wil niet naar beneden!! En zo ging het door. Nog 3 keer, ok? Nog 3 keer! 3 is een magisch getal voor haar als het erom gaat noch net iets te mogen (nog 3 filmpjes, nog 3 verhaaltjes, nog weet ik veel, het heeft met die affrikaat dr te maken). Om acht pm waren we weer thuis, snel de soep, en als toetje paar Oreo dubble stuf koekjes.


Morgen gaan we maar eens rustig doen, beetje badderen in Pigeon lake.

YEAH!

YEAH YEAH YEAH! DUNNIT! GOTTIT!

Terwijl Logologics rondtolt in σφαῖρα, groei ik met mijn voeten vast in de klei, ziet mijn analytisch oog slecht nog het waarneembare en omvatten mijn handen, naast spade en muis en soeplepel, sinds vandaag ook het stuur van de auto. Voelde ik laatst de noodzaak om te beschrijven wat Logologic's alterago Supervolunteer zoal doet, zo denk ik dat het nu eens tijd wordt om de gretige lezers wat meer over mijn bezigheden te vertellen. Ik probeer J&R uit te leggen wat onkruid is zonder mezelf als een monster af te schilderen (vertelt u mij eens: Waarom trekken we het ene plantje zonder pardon uit de grond, ontdoen het van zijn voetjes en handjes, en vertroetelen we de ander met het allerzachtste bedje van mest?), en krijg van mijn kleine kleine plantjes lessen in eindeloos ellenlang geduld, wat ondragelijk was geweest als mijn enige houvast de plantjes waren, maar geen probleem vormt als ik tussendoor een beetje kan erren. Onlangs waren we BBQ-en bij de "Duitsers", waarvan de ene helft ook aan de zogenaamde R-addiction leed en de andere helft op het punt stond een selfhelpgroep op te richten voor partners van. "Erren", "R-addiction"? Ik zie de wenkbrauwen fronsen, en laat ze even in die stand staan want ik ga weer even, moet weer even ... aan de slag met ... R.

Douchebag

Met het gat dat mijn kies was, gaat het voorspoedig. Via een verbazingwekkend snelle verbinding met onze vroegere huisarts - vroeger nagenoeg onbereikbaar - hebben we vastgesteld dat Rebecca klaar is voor de Preschool Booster Roundup en geen DKTP prik meer hoeft tot haar 9de. Een flinke turn down  na de fantastische aanprijzingen, en lokmiddelen: "Free toothbrushes!", "Wear short sleeves and Dress Western!" "See you there Partner!!!". De kinderen zitten in hun eerste talen-test-ronde. Rebecca blijkt een verbazingwekkend groot passief Engels vocabulair te hebben, maar wist geen enkele third person singular goed te flecteren en bracht het bij de spontaneous speech vaak niet verder dan "piep piep". Jakob heeft zijn 2de schoolrapport gehad, en heeft samen met vriendje Nick zijn eerste blokfluit-piano-viool trio geschreven. Interessant detail is dat de verschillende delen van dit experimentele werk onafhankelijk van elkaar tot stand gekomen zijn, dat vriendje Nick, initiator van het project na het zien van de film Amadeus, geen instrument speelt maar desondanks dirigent is en de blokfluitmuziek geschreven heeft en muziekjuf ms Walker, die de pianobegeleiding zou doen, tot vandaag van niets wist. Het doel is om met de schoolassembly een uitvoering ten gehore te brengen. Afgelopen zaterdag was er was weer een dag vol bisons (en een enkele coyote), zon, worstjes en sneeuw in Elk Island met onze mede-expat-familie.



Zondag stond weer eens in het teken van schaken en viel er een nieuw pak sneeuw. De huisbazin was weer eens zonder baan, maar is inmiddels weer onder de pannen. De vorige bewoner, die nog regelmatig langskomt voor de post, deejeet niet alleen bij CJSR, maar gaat binnenkort ook "draaien" in de belangrijkste concertzaal hier en gaat mogelijk muziekles geven aan aboriginal kinderen. Zijn vriendin is niet alleen Oekrains danseres maar blijkt ook als receptioniste te werken bij "ons" medisch centrum, zo bleek. We beginnen langzaan te wennen aan de twintig levens van een doorsnee Edmontonian. Kortom: tijd voor het Alberta Driver's license, of toch liever de belastingpapieren over 2008 invullen? Eerst nog even de laatste 3 afleveringen van de Soprano's erdoor jassen. En daarna is er werkelijk geen enkel excuus meer, all due respect.

Slush

Nu er overal kleine meertjes in de straten staan hebben ze het hier over de lente. Op de radio spelen ze lenteliedjes. Bij de kassa van de Save on Foods vraagt de caissière vrolijk of buiten de sneeuw smelt, 'tuurlijk m'vrouw, ze vraagt het aan elke klant, kan haar geluk blijkbaar niet begrijpen. Goed, een paar dagen slush. I can deal with slush, I love slush, if only the snow goes away!


Bij de liquor store vraagt de dikke baas die de meeste flessen in zijn winkel vermoedelijk van binnen kent of het niet en beetje nat was buiten voor fietsen. Hij heeft pret, want het is lente en ik zit onder de spetters, ondanks front en back deflection shields. But watch the cars! Het is gek; als de chauffeurs hier door een grote plas moeten rijden maken ze een zuur gezicht, alsof de modder ze door hun ruiten en deuren heen besmet. Van hoog boven kijken ze op fietser neer in de diepte, uit hun vette ronkende stinkende super duty 2500 ram f150 laredo trucks met uitlaten als tankgeschut, waarmee ze net naar Tim Hortons gereden zijn om een kop koffie te halen. Ze knijpen de lippen op elkaar als ze door de plas varen, of ze versnellen extra hard en laten het water spetteren om de slush eens even te laten zien wat voor beren ze zijn.


Wie weet nog waar boven en beneden is, waar goed en kwaad, waar hemel en aarde, in deze tijden, wie waar ik begint en jij ophoudt, wat waarom draait, waar de archimedische punt der archimedische punten? Verwarrende tijd, de lente. Het blijft wel nog een week lang bij -2 °C, dan gaan we helaas tot 6°C.


Ik ben er niet blij om. Van schaak-co-ouder Sylvain hoorde ik laatst waarom de koude lucht zo schoon lijkt te zijn: omdat ze het is. Door de droge kou vallen de vuilnispartikeltjes door de lucht heen, ze hebben nergens houvast, kunnen zich niet oplossen in vocht nog miniskule druppel. Lekker is dat, je krijgt er honger naar meer van, je kan de lucht proeven, ze smaakt vloeibaar, als ijskoud destillaat, en je mag het met emmers drinken . Maar nu komt de lente en dan wordt de lucht weer smerig en hangt vol met drek, drek, drek. De sneeuw vergaat, ach. De ski's moeten in de kelder, dat is erg. Wij krijgen het allemaal heet, heet, heet. Bah! Het was zo mooi, winter. Hoeveel we je eerst vreesden, bang waren voor je, zijn we ondertussen wel verknocht en verkocht, en waarschijnlijk de enigen in Edmonton die jou nu al missen.

Kouduivels

Vandaag op weg naar school begon Rebecca in de Jeep te huilen. Ik dacht natuurlijk van de kou, wij waren immers om 8 uur bij -25 C° (-35 C° windchill) op pad gegaan. Danks blokheater was de Jeep trouw weer aangegaan. Ik moest wel eerst even 10 min krabben, terwijl de kinderen in de auto zaten, dat hun en zichzelf met ronkende motor probeerde op te warmen. Het voelde allemaal eigenlijk best OK, de wonderbaarlijke donsjas was voldoende warm, maar toch bleken naar even krabben de vingeren helemaal stijf te worden. Zonder veel gedoe eigenlijk, geen pijn of brand, gewoon weg, naar 1 minuut, ondanks toch behoorlijk dikke handschoenen. Wij bromden dus loos, de verwarming op volle kracht, een stinkend, rokend, grommend gedrocht. En toen begon Rebecca te huilen, met volle overgave. Zij, die nog bij -18 C° zonder handschoenen rondloopt. Maar goed vandaag was het -25, andere koek. Snel Jakob afgeleverd (beetje te laat natuurlijk, met al dat gedoe), Becky bleef 1 minuut alleen huilen in de doorbrommende Jeep. En snel terug. Ochtends op de weg roken al die koude motoren zulke dikke wolken bij elkaar dat je bij een stoplicht plotseling helemaal verblind wordt, en pas als je in het niets doorrijdt wuiven de sluiers weer weg, en je ziet weer de bruine halfvereiste, halfbesneeuwde weg. Toen we weer thuis waren bleek dat Rebecca het helemaal niet koud had, haar handschoenen had ze al lang uitgetrokken, het was allemaal een probleem met een rits, die 5 millimeter open moest en niet wilde ... oh, oh Rebecca! In haar eigenwijsheid zit ze vooral zichzelf ontzettend dwars deze dagen.



Wij kunnen de kou niet met de camera vastleggen, die is namelijk met de kern van de familie naar Nederland meegegaan, moeten we haar dus maar optekenen. Volgens Rebecca zien de kouduivels er zo uit als boven te zien. Ik hou het wat minder allegorisch en zeker ook wat minder mooi. Toch zet ik het hier maar op, voor the record.


Wij doen niet veel goeds voor de wereld op dit moment, behalve het voeden van de musjes, die het steeds nog volhouden, en het dus beter doen als Air Canada, waarmee Elma, wegens de kou 7 uur vertraging had, of de afdichtingen van onze gasmeter, die bij de kou niet meer dicht zijn, zo dat er nu een gassig geurtje om het huis waait. Niets aan te doen maar ook niet erg, zij de man van EPCOR - in een ademwolk zo groot als een gymnastiekbal stond hij voor de duur, opgedoken uit het niets, volledig uitgelicht door onze anti-inbreker stralers - en bel maar weer als het bij -15 C° niet beter wordt. De musjes, in geval (Rebecca,Jakob), houden het vol, maar wij weten natuurlijk niet precies of ze op de volgende dag allemaal terugkomen. Ze zitten hier 's ochtends soms met z'n dertig op de veranda voer te pikken. Vandaag heb ik tot nu toe maar 5 gezien. De anderen komen vast nog wel. Ik moet altijd aan ze denken als ik onder de dekens lig, 's nachts, in de volledige rust van deze koude nachten, waar je slechts het huis hoort kraken, kermen en krachen in zijn gevecht met de kouduivels. Ah, nu zijn het er al twaalven, en het worden om de minuut meer. Vreet maar, jonges!

4

En dan, vier jaar geleden, wederom in de ochtend, diende Rebecca na wachten wachten en wachten zich aan. Op het moment dat Rebecca haar allerleerste daglicht zag, wreef Jakob zijn ogen uit. Al snel kon hij zich niet meer herinneren hoe het leven voor Rebecca was. Baby Kaiser, zoals ze de eerste 3 dagen nog heette, had in de laatste 10 extra dagen nog een half kilootje bijgemest. De verloskundige kon niet wachten met Becky aan de haak hangen om te wegen. Meer dan 4 kilo, plezier en tevredenheid. Nu ik Rebecca een klein beetje heb leren kennen, denk ik dat die laatste 10 dagen een duidelijk geval waren van blijven zitten omwille van het doel der doelen, namelijk dwarszitten. Ze lachte ons, onverstoorbaar als altijd, uit daarbinnen. Of was het toch de veiligheid, een soort ... eh ... auto?

Haar eerste zomervakantie was in Wales, waar ze op de leeftijd van 0, gedeeltelijk slapend meedeinend de Cadair Idris beklommen heeft. Met 1 in de Ardeche in de wildernis kamperen. Becky zat 'sochtends een kwartiertje therapeutisch in de de auto, met de deuren dicht. Met 2 de vakantiereis naar Canada, landeren met het vliegtuig terwijl de wind windert. Inmiddels was Becky haar angst voor wuivende bomen, ongelijk terrein en viezigheid (zie foto) kwijtgeraakt. De angst voor dieren en de liefde voor auto's was onverminderd.

Vandaag hebben we daarom een aantal controleerbare dieren in ons huishouden verwelkomd, de Calico Critters of Cloverdale Corners, de hamsterfamilie Hawthorne. Ze hebben zelfs een echt lampje, en schoonmaakmiddel voor de wc (inclusief wc bril met bloemetjesbekleding)! Daarnaast een bijzondermooie Betty Crocker Supermoist Carrotcake, zelf gebakken maar far from scratch. Eroverheen een frosting volgeplakt met jellybeans en mm's. Maar het hoogtepunt was een pizza met 4 (smeltende) kaarsjes.