Belastingdienst

Dachten jullie nu echt dat het louter koffiedrinken, sleeen en houtstapelen was hier? We voeren een keiharde oorlog met het onzichtbare driekoppige monster Belastingdienst. 1 keer in de 2 maanden krijgen we een brief, soms ligt deze in mijn postvakje op de universiteit omdat het via via bij een collega van mij terechtgekomen is. Deze brieven (type 1) hebben een heel interessant adres. Het mag een wonder heten dat ze ergens aankomen, een sterk staaltje postorderbezorging. Andere brieven (type 2) gaan naar ons correspondentie-adres in NL, waar ze professioneel ingescanned worden en direct doorgemaild. Brieven van type 1 vertellen ons soms dat we een maand eerder onze uiterste betaaltermijn hadden voor een bedrag met 3 nullen. Maar waar moet de deurwaarder, afkomstig uit Utrecht of Enschede, naartoe? Hij past niet in mijn postvakje en de collega heeft een hond die op een beer lijkt. Om ongelukken te voorkomen belt of Alexander, of ik, dan heel snel naar het nummer bovenaan de brief van type 1. Shit! Het is een nummer dat volgens Skype niet bestaat, een zogenaamd 0800 nummer. Dan via het zijdeurtje in Heerlen: Belastingtelefoon Buitenland. Uit Heerlen komen ook de brieven van type 2. In ieder geval hebben die hun adresgegevens beter onder controle, daar in het Zuiden. Het aantal bevredigende telefoongesprekken met Buitenland balanceert op kansniveau. Soms treffen we een goeie, soms een slechte. De goeien hebben een scherm voor hun neus waar ze iets op kunnen zien, nadat ze ons burgerservicenummer hebben ingetikt. De slechten zien niets maar kunnen wel een terugbelopdracht geven, of ons doorverbinden met de afdeling Ondernemingen (Heerhugowaard?). Bij ons correspondentie-adres in NL zou afgelopen jaar de telefoon roodgloeiend moeten zijn geweest, alleen al door belletjes van de Belastingdienst Toeslagen. GEEN ENE KEER ZIJN WE TERUGGEBELD. Heel lastig want onze bezwaarschriften lezen ze niet. Helaas weten we dat pas na 10 weken, omdat ze die tijd nemen om onze stukjes proza - ik geef toe, mooie werkjes zijn het - te analyseren, nee, te ontvangen. Inmiddels is dreigbrief 2 met 4 nullen onderweg naar het adres met de beer & worden we 10 keer teruggebeld zonder teruggebeld te worden. Parallel vliegt een brief rond de wereld waarin, zonder opgaaf van redenen, staat dat al onze lopende betaalregelingen worden stopgezet. Ik sta klaar om twee stukken poplar (het mindere brandhout) te gooien, eentje richting kantoor Utrecht, eentje naar Toeslagen in Enschede. Een stukje birch (betere kwaliteit) ligt klaar voor Heerlen, voor als ik nog een keer verkeerd doorverbonden word.

Boreaal fietsen

Laatste week vrijdag moest ik ochtends naar de fysiotherapeut. Ik stond buiten in klompen voor de blokheatertimer, want men had onder de -20 °C voorspeld. Maar de zon scheen zo mooi, de kou voelde lekker vris en helder, dus ik dacht, toch maar met de fiets, de vallei in, naar het Kinsman center, de natuur de Jeep besparen.

Het was inderdaad mooi, maar ook een beetje koud. Toen ik binnenkwam kon ik mijn fietshelm zelf niet meer afkrijgen, geen gevoel in de vingers. De dame achter de balie verloste mij, en zo kon ik ook de rest van de rusting uittrekken. De pijn in de vingers was weer verdwenen als Simon kwam om met de oefeningen te beginnen. Toen hij hoorde dat ik gefietst was with an outside bike zij hij You can tell that you're not local. En in der daad, mijn fiets stond zowel bij aankomst als vertrek allen in de standaard. Mooi opgewarmd de berg omhoog had ik het helemaal niet koud meer, en werd het toch nog een mooie fietstocht. En ik zag toch nog 1 andere fietser.

Bij controle thuis bleek dat de windchill de hele ochtend de mensen -39 °C oplegde. In het vallei is het meestal nog 2 of 3 gradjes kouder, misschien wat minder wind, maar die wordt vervangen door de vaartwind, die wij er ook nog bij op moeten tellen.

Ook naar 4 dagen voelden mijn vingers nog raar. Moraal: voor vertrek lichaam en handschoenen opwarmen, dan is boreaal fietsen geen probleem. Anders heel snel wel.

Evolutie der kinderlijke geesten

Jakob heeft het Jaar goed afgesloten met het winnen van een bokaal bij het laatste toernooi van 2008 op 31/12. In zijn klasse was hij nu voor het derde keer de baas, de trofeeën stapelen langzaam op. Hij heeft zich behoorlijk ontwikkeld in het laatste halve jaar (van 0 tot 821 ELO) , het is nu zo ver dat ik werkelijk blij ben als ik toch nog tegen hem win. Zijn vooruitgang is hier te volgen, waar de officiële ELO rating + gespeelde toernooien geregistreerd worden.

Toch is het met het laatste schaakquiz misgegaan, dat was natuurlijk ook mijn schuld. Femke heeft het voor ons opgelost in 2 zetten in plaats van onze 3: ... Ra8, als wit dan Nb4 doet om Qa2 te blokkeren is Qb2 mat , en anders Qa2. Wij hebben het nu wat dramatischer opgezet en geloven dat het volgende nu wel juist is (i.e. matt in 3, zwart aan zet), wij hopen het!:


Ook met de viool gaat het goed, hoewel de dagelijkse oefenuurtjes soms een beetje een gevecht zijn. 3 moeilijke takten een paar keer herhalen om ze goed onder de vingers te krijgen lust Jakob nog steeds niet, hij speelt liever het hele stukje, en als het niet lukt nog een keer, en sneller, - natuurlijk gaat het weer mis en de lieve jonge muteert zo snel als een druppel water op onze huitkachel verdampt tot Rumpelstilzchen. Maar, de toonladders gaan nu 5 keer zo snel als in Juli zonder dat het slordig wordt, en allemaal helemaal in tune, want Jakob hoort nu zelf precies waar de goede toon zit, en dat is behoorlijk knap en een grote ontwikkeling. Op 18 januari treed hij op bij het pupillenconcert, wat hij vol zelfvertrouwen tegemoet gaat. Wij zullen berichten.

Zus en zo Bekkie heft het ook goed gedaan. Ze heeft 3 beren vergaart en is op goede weg konijn te worden, of legostuk.


Maar, serieus, ze wil nu tandarts, doctor, prinses en schaker worden. Ze kan al korte woordjes lezen, prima schrijven, vooral haar naam, een zeer mooi tekenen. Ook heeft ze op de ene of andere manier het zingen geleerd (eerder deed ze slechts in spreekgezang). Nu is het de vraag of zij naar dansles wil. Direct naar de proefles zei ze dat ze er nooit meer naar toe wilde, maar op de volgende ochtend has ze het alleen maar nog over de dansles, en wij vragen ons, wat is goed, wat wil het kind?

Mainzelmännchen

Avonds belde onverwachts de houtman. Hij had middags de splitter kunnen aanzetten, want het was zacht vandaag, maar -8 °C, en alles op zijn truck geladen. Zijn we thuis in ca. een uur? Wij zijn.

Het hout wordt in de carport gedumpt. Een voor een worden de houtblokken ontladen door de heren. Kinderen en the wife komen ook even uit hun bakovenheet huisje om te kijken.

Zo, dat is dus een cord, een hoop hout. De kindjes kunnen het morgen wel even opstapelen als ze niet aardig zijn, meent Mr Wood. Bij het schrijven van het bonnetje verteld hij ons nog dat hij hier vaak in de buurt geweest is, in de cancer clinic. Een stukje colon en blaas zijn er uit gegaan, they fixed me up with a plastic bag, en hey, now I have to look out when I bent over so that .... Jakob lijkt heel klein en zacht naast de meneer die van 3 parkas beschermd dik en groot als een oude wilg naast hem staat, en hij staart vol ontzag op de geweldige hand van de man, eine riesen Pranke, en zegt tot mij, keer op keer, dat de meneer echt, echt grote handen heeft



Toch na het eten kunnen wij niet rusten, vermoeden ook, dat andere, verkleumde landlopers, of een of 100 van Jakob's alltegenwoordige dieven zou komen en ons onze mooie houtblokken zou kunnen afpakken, willen het gedaan hebben, en beginnen om 20.00 aan het sleep- en stapelwerk. De blokken lijken euwig uit de grond na te groeien, maar wij bevestigen elkander: als je maar doorwerkt ... De isoleerkoffiebeker staat in de sneeuw en waakt over ons. Om middernacht is de klus geklaard. Morgen zullen we pas zien wat we gedaan hebben.

Daar kjjk. Mooi toch. Hout. Berkenhout. En onder de Veranda ligt nog een hoop populier.



In de kachel brant het prachtig, gezellig, geluidsloos, lang. Het wordt warm, de draak in de kelder kan slapen.

Ultraeasyoriginalextreme

Ter voorbereiding op het uitvoeren van al onze goede voornemens in 2009 hebben we gisteravond alvast Der Baader Meinhof Komplex gekeken. Toen in Duitsland de hel losbrak, was ik tussen de 0 en 5. Eerlijk gezegd herinner ik me alleen maar zonnige zomers uit die tijd, afgewisseld met sneeuwpoppen bouwen, schaatsen achter een stoel op de sloot in de buurt (dezelfde waar we in de zomer op rond roeiden en waar, zo ging het gerucht, de plaatselijke psychiatrische inrichting haar toiletpotten in loosde), de glijbaan achterin een lokale schoenenwinkel en een incidentele potloodventerwaarschuwing (gerelateerd aan diezelfde inrichting). Aan mijn leeftijd kun je deze ignorantie niet helemaal wijten, want ook van de koude oorlog herinner ik me vooral die gezellige posters vol met poppetjes en kruisraketten. Het was, volgens mijn gekleurde herinnering, een grijzige periode, toen in de jaren 80, maar ik sluit niet uit dat dat de mist in het puberende hoofd was en niet de zure regen aangewaaid vanuit Tsjernobyl. Zelfs de LPF en Volkert van der G. bevonden zich in een ander universum dan ik, hoewel ik ten tijde van moord op Pim maar 15 km verderop zat en al 30 was. Geen excuus dus. Ondertussen sluipt hier de poezie van het kapitalisme het huishouden in, via de steel van de stofzuiger, de Bissel Cleanview ("Bagless powertrack, easy empty dirt container, Hepa Media Filter, uses style 7 filters & belts, dual edge cleaning (2x), wide power track, ultra soft (2x), maximum power 12 amps"), en wasmiddelfles ("100% all natural! Kind to your clothes, earth friendly products, ultra original formula, magnolia & lily 100% natural essential oils, deep cleans, guards colors, ideal for high efficiency front&top loading washers"). Daarnaast heb ik wat fieldwork gedaan in de Dollarama, na een kleine wandeling om te testen hoe windchill -39 voelt (in long johns, plastic fusion pants en sjaal om neus en mond - laatst is overigens mijn haar bevroren -). De Dollarama is een rare mix van communistische gelijkheid en kapitalistische uitbuiterij. De beelden van Chinese kinderlongetjes geplaveid met cadmium werden stap voor stap, rek na rek, verdrongen door de dollartekens in mijn ogen: Schaamteloos lyrisch kwam ik thuis met fotopapier, sokken, bekers & Chinese mie. Wederom geen excuus, het vlees is week en niets menselijks is me vreemd, zoals dat geldt voor het merendeel van de mensen. De baaderbaas zelve scheurde bij voorkeur rond in Mercedessen en Porsches. Bijzonder schrale troost.